gastblog

Hoi lieverds! Het vrouwtjesmens heeft een drukke week en daarom mocht ik invallen en de donderdagavondblog schrijven.  

Mijn pouch is weer neergezet maar nu met mijn favoriete handdoek bovenop. Het is ook nog iets te warm om in de pouch te slapen maar er bovenop liggen is ook heerlijk.

Ik ben al behoorlijk lang in dit grote huis, maar ik snap nog steeds weinig van de mensen hier. Ze zijn de hele tijd in de weer. Als ze op de lekkere zachte bank zitten staan ze om de haverklap op. Dan de een, dan de ander. Naar de keuken, naar boven, naar beneden. Dan weer zitten en ja hoor, wéér opstaan en wéér heen en weer lopen. Ik zelf heb die behoefte niet zo, als ik eenmaal lig dan blijf ik lekker liggen. Ik trek me trouwens weinig aan van dat heen en weer gedoe en slaap gewoon door.

De bank is ook een fijne plek, maar als het mannetjesmens thuis is zit hij er meestal. Maar dan ga ik voor hem zitten en kijk ik hem heel lang aan, net zo lang tot hij plaats voor me maakt. Als hij er niet is heb ik alle ruimte voor mezelf. Kan ik me ook lekker uitgebreid uitrekken.

In de vroege ochtend is het vrouwtjesmens vaak al erg actief. Ik kijk dan rustig wat ze doet en pas als ze het schoteltje met natvoer heeft klaargemaakt en neergezet sta ik op. Eerder heeft niet veel zin, dan loop ik haar ook maar voor de voeten en naar buiten mag ik niet als het nog zo vroeg is. 

Ik heb niet altijd zin om te spelen, maar als ik me verveel is er genoeg te doen. Ik kan met een grote veer van een ekster of een postbode-elastiek voetballen. Er zijn doosjes om in en uit te gaan en soms ligt er ook een snij-of sperzieboon waar ik mee kan stoeien. 

Maar waar de mensen van het grote huis me het meest blij mee maken zijn plastic dozen. Je kent ze wel, ze zijn van dun plastic en hebben een deksel die vast zit, meestal zitten er druiven in.

Vooral 's ochtends kan ik erg van zo'n doos genieten. Ik knauw op de randen, bijt er gaatjes in en schud er heel hard mee. Mannetjesmens denkt dat ik in een vorige leven conducteur ben geweest en dat gaatjesknippen in mijn genen zit. Maar oh wat heerlijk is dat, het lawaai, het geknisper, mijn tanden die door het plastic gaan. Echt genieten!

Sinds een half jaar is er ook een hond in huis. Die stond bij mijn vorige woonplek in de gang en is meegegaan met Poes, mijn maatje. Maar Poes is dood en de mensen in het huis van Poes hebben de hond nu naar dit grote huis gebracht. Is lekker om aan te hangen en op te springen, hij doet niks en blijft stokstijf staan. Dat doen volgens mij niet alle honden.

Wat ik nog steeds vervelend vind is het veegkarretje buiten. Ik kan niet zo goed tegen het geluid. Ik ga dan altijd boven zitten, dat is de beste en veiligste plek. Als het karretje de straat uit is kom ik pas weer naar beneden. 

Dit was het wel voor deze keer, ik laat over een poosje weer wat van me horen.  Tot dan!