Angry old wife schreef een blog met de titel permanent. Toen ik het las dacht ik dat het over de krullen in het haar zou gaan. Dat bleek niet zo te zijn. Aaf van Zuinigaan dacht hetzelfde en schreef vervolgens ook een blogje met in de titel het woord permanent, bij haar ging het wel over kapsels. Sindsdien zit het woord in mijn hoofd en komen er allerlei herinneringen terug.
Mijn moeder had prachtig steil haar, ik heb dat haar van haar. Maar dat weet ik alleen van foto's waar ze als meisje op te zien is. Foto's van mijn moeder als tiener heb ik nooit gezien. Ze trouwde op haar 23e met mijn vader, niet in het wit en met een kek hoedje op, passend bij haar mantelpakje. Ik zie daar niet goed hoe haar kapsel is. Op foto's die daarna genomen zijn, door mijn vader, een enthousiast amateurfotograaf, heeft ze geen steil haar, ze heeft grove krullen, of misschien moet ik zeggen slagen in haar haar.
Ik weet dat ze iedere zoveel weken naar de kapper ging en dan nam ze een permanent. Als dat nog vers was waren het vrij compacte krullen. Ik vond het er een beetje stijfjes uitzien. Een week of wat later zag het er dan wel weer wat natuurlijker uit. Haar wassen betekende daarna een lange föhnsessie. Door de regen fietsen betekende een plastic haarkapje en zwemmen betekende een badmuts. Want het haar mocht absoluut niet nat worden.
En toen kreeg ze op haar 39e voor het eerst kanker. En door de behandeling verdween haar haar. Ze ging een pruik dragen. Een pruik die heel veel op haar kapsel leek. Een dure pruik want mama wilde er tiptop uit blijven zien. Je moest dan ook echt goed kijken om te zien dat het een pruik was.
In de jaren daarna was ze afwisselend wat beter en dan weer ziek. Uitzaaiingen en behandelingen volgden elkaar in de elf jaar tot haar dood op.
De laatste maanden van haar leven, ze wist dat het op ging houden, besloot ze geen pruik meer te dragen. Omdat ze geen chemotherapie meer kreeg groeide haar haar weer terug. Maar heel anders dan voorheen. Het was blond, terwijl mijn moeder altijd een brunette was, en heel fijn. Maar ook heel mooi. Ze droeg dit korte witte koppie met verve, ze zag er zelfs hip uit! Ik heb haar nooit kunnen vragen waarom ze in hemelsnaam al die jaren een permanent had gehad.
En ik? Ik heb het zelf een keer geprobeerd. Na mijn relatiebreuk met nare ex ging ik de dingen doen die ík wilde. Daar hoorde ook een ander uiterlijk bij. Ik liet mijn haar groeien, het was mijn hele leven al kort, en ik nam een permanent. Een keer, daarna nooit weer. Ik vond het niet mooi en het stond me ook niet vond ik. Ik liet het al vrij snel weer kort knippen en heb het zeker nog tien jaar kort tot heel kort gedragen. Nu is het lang en voorlopig laat ik dat zo. Lang en steil.
Bijzonder dat je moeder zulk ander haar kreeg, gelukkig was ze er blij mee en dat is zeker in de laatste levensfase zo belangrijk.
BeantwoordenVerwijderenIk kan me jou totaal niet met kort haar voorstellen.
Ja, die pruik was ze ook wel klaar mee denk ik. Ik zal wat foto's meenemen bij onze volgende afspraak 😊.
VerwijderenOok ik nam een permanent in een moeilijke periode. Compleet mislukt,bijna kroes. Later hoorde ik,dat haren ook reagere op hoe je in elkaar steekt op dat moment
BeantwoordenVerwijderenBij mij was het niet mislukt, maar ik was niet gewend aan hoe het voelde en ook niet aan mijn 'nieuwe hoofd'. Kon er ook niet aan wennen dus toch maar weer de schaar erin!
VerwijderenGrappig dat jij ook dacht aan permanent in het haar!
BeantwoordenVerwijderenIk schreef al op mijn blog dat in mijn kindertijd bijna alle vrouwen een permanentje hadden. Dat was normaal in mijn omgeving in Friesland. Een andere haardracht was afwijkend.
Mijn schoonzoon kreeg nadat hij kaal werd door de chemo ook ander haar weer terug. In plaats van steil haar kreeg hij krullen, het kroesde zelfs een beetje. Bijzonder! Dat duurde niet zo lang, inmiddels is zijn oude steile haarstructuur weer helemaal terug.
Zeker bijzonder. Ik weet ook nog wel dat in de jaren 80 mannen ineens permanent hadden, ook een bijzonder.
VerwijderenJe had ook nog: wassen en watergolven. Dan zat je met krulspelden onder de droogkap. Het hoefde niet altijd permanent te zijn, zo'n krullenhoofd. Ik heb één keer een permanent gehad, vlak na mijn scheiding, bedenk ik me ineens. Dus een moment van verandering. Het leek me zo makkelijk, maar ik voelde me een schaap met al die krullen.
BeantwoordenVerwijderenDat was inderdaad ook een tijd nog heel gewoon, mijn oma liet dat iedere veertien dagen doen. Ik voelde me ook net een schaap Judy! 😁
VerwijderenIk maak qua gezondheid nu ook een bewogen periode door en heb mijn haar nu ook wat korter laten knippen. Geen spijt van. Wat prettig dat je moeder dat witblond ook goed stond. Kan me voorstellen dat die fysieke veranderingen van je moeder voor jou als opgroeiende tiener toch pittig binnenkwamen
BeantwoordenVerwijderenLeuk dat je wat hebt gedaan met je haar en dat het goed staat. Ik was tijdens de zwaarste jaren in Engeland, veel heb ik niet van heel dichtbij meegemaakt. Maar ik heb wel een aantal heel verdrietige herinneringen van momenten dat ik wel dichtbij was. Kan er nog verdrietig van worden.
VerwijderenBijzonder, he? Dat andere haar bij je moeder. Mijn broer werd grijs van de chemo en kreeg daarna zijn eigen haarkleur weer terug. Ik snap overigens wel dat ze een mooie pruik wilde. Lijkt me echt verschrikkelijk als je haar uitvalt (en ja, je gezondheid is het belangrijkste. Maar toch). Ik heb ook een keer permanent genomen. Dat pakte bij mij zo goed dat ik er heel lang last van heb gehad. Last, ja. En geen plezier. Ik was net een pluizige poedel.
BeantwoordenVerwijderenHaar is toch wel erg belangrijk voor hoe je je voelt denk ik. Haha..jij een poedel, Judy (hierboven) een schaap! Zo krijgen we een hele dierentuin!
Verwijderen