Door mijn koffieblog kwamen er wat andere herinneringen naar boven. Herinneringen aan de banen die ik heb gehad. Ik ben behoorlijk baanvast. Maar er zijn perioden in mijn leven geweest waarin ik wel korte, tijdelijke, dienstverbanden had. Dat was in de tijd dat ik voor uitzendbureaus werkte.
Via een uitzendbureau kwam ik terecht bij een maritiem bedrijf, een heel bekende in Nederland én ver daarbuiten. Bekend van bergingen van grote schepen waaronder de Herald of Free Enterprise en de Estonia.
Het bedrijf had verschillende afdelingen, ik ging er werken voor de directeur van de afdeling Engineering, de heer G. Het bedrijf was gevestigd in een modern ingericht kantoor voor die tijd, midden jaren 90. Als directiesecretaresse had ik een ruime kamer met grote ramen, een bureau met computer en een zitje voor bezoekers.
Ik was de rechterhand van de directeur en kreeg veel aanloop in mijn kamer, het was een heel drukke baan en ook een erg leuke baan. Leuke collega's, heel veel mannen maar ook een aantal leuke vrouwelijke collega's. Ook weer voornamelijk secretaresses en administratie, maar ook een paar dames op de ingenieursafdeling.
Ik startte als uitzendkracht maar kreeg na een half jaar een vast contract aangeboden. Ik heb bij dit bedrijf 3,5 jaar met heel veel plezier gewerkt.
Wat ik toen al bijzonder vond was dat de directeur door alle andere directeuren en managers met zijn voornaam werd aangesproken maar dat de rest van het personeel hem met meneer aansprak. Zelf deed ik dat ook. Ik was in mijn baan in Londen gewend om ook de hoogste baas met zijn voornaam aan te spreken, terwijl de Engelsen veel gevoeliger zijn voor rangen en standen. Maar daar mocht ik Mister Davey gewoon John noemen. Maar hier was dat dus niet het geval.
Wat ik ook erg apart vond was dat het gewone volk in de kantine lunchte, maar dat de directieleden in een aparte ruimte aan een gedekte tafel aanschoven. Nu deed mijnheer G. dan niet iedere dag, want op maandag was er altijd Management Team vergadering en dan verzorgde de cateraar een broodjeslunch na afloop. Ik was aanwezig bij deze vergadering om te notuleren en ook voor mij waren er broodjes en at ik mee met de mannen.
Ik denk dat veel bedrijven in die tijd al wat losser waren in de omgangvormen en dat dit de naweeën waren van een verouderde bedrijfscultuur die lang heerste in deze branch. Ik heb daarna nooit meer meneer of mevrouw tegen een meerdere gezegd of hoeven zeggen.
Toen ik in 1988 in een ziekenhuis ging werken sprak ik afdelingshoofden met meneer/mevrouw en u aan. Er werd toen gelijk gezegd dat dit niet hoefde. Maar artsen spraken we nooit met de voornaam aan, maar met dokter die of die. En nu, vele jaren later wordt een arts nog altijd met dokter aangesproken, dat is toch iets wat blijft.
BeantwoordenVerwijderenDat is toch wel bijzonder, is dat ook het geval bij jonge artsen? Ik kan me voorstellen dat je dat doet als er patiënten/cliënten bij zijn, maar tijdens de koffiepauze ook? Ik zeg ook meneer tegen een collega als er studenten bij zijn, dat doen we allemaal.
VerwijderenWij drinken nooit samen met artsen koffie en het contact met ze is alleen professioneel. Wij blijven daarom ook dokter zeggen. Maar ook als we het over onze bewoners hebben of iets tegen ze zeggen is het meneer of mevrouw, gewoon uit beleefdheid. Een enkeling staat er op dat we hem/haar met de voornaam aanspreken en dan nog zeggen we vaak uit automatische meneer of mevrouw.
VerwijderenIk snap nu wat beter hoe het zit bij jou op het werk Mw W. Dat je tegen bewoners u zegt en mevrouw mijnheer snap ik ook. Ik doe dat ook bij anderen, maar op het werk heb ik het niet meer meegemaakt.
VerwijderenIn 1974 kwam ik samenwonen in Rijswijk. Eerst tijdje voor uitzendbureau gewerkt en toen ging ik bij het hoofdkantoor van Peek & Kloppenburg werken, ben vergeten wat precies, iets administratiefs. Zat er met 3 mannen van mijn eigen leeftijd op een kamer en onze directe baas stond erop we onderling elkaar ook meneer en mevrouw aanspraken ook als hij er niet bij was.
BeantwoordenVerwijderenBelachelijk vond ik dat, maar de anderen hadden er geloof ik nog nooit over nagedacht en volgenden in mijn ogen slaafs de instructies. Ik heb er niet lang gewerkt
Haha... wat een rare situatie! Nee, nu ik je wat beter ken snap ik dat dit niet bij jou paste.
VerwijderenToen ik in de jaren 80 bij de gemeente kwam werken, werkten er maar een paar vrouwen. Iedereen noemde elkaar bij de voornaam maar van de andere afdelingen noemde ik de leidinggevenden wel mijnheer. De gemeentesecretaris noemde, heel ouderwets, zijn ambtenaren nog mevrouw of mijnheer, behalve, en hier komt hij, de mannen van de buitendienst en de meisjes van de typekamer. Over hiërarchie gesproken.
BeantwoordenVerwijderenOok heeft hij me een keer omstandig uit staan leggen dat hij mij en andere ongetrouwde dames het liefst mejuffrouw wilde noemen. Maar dat zijn vrouw had gezegd dat dat echt niet meer kon.
Ook zo'n situatie waarbij de oude normen en waarden nog voortduurden bij sommigen en zo de hiërarchie nog lang in stand hielden. Fijn dat hij wel een vooruitstrevende vrouw had!
VerwijderenHa, ha, ha, Elly, mejuffrouwen......
VerwijderenJa, lekker ouderwets hè Geri!
VerwijderenZo ging het toch ook met leerkrachten? Juf Nellie op de basisschool
BeantwoordenVerwijderenBij ons geen voornamen op de kleuterschool en lagere school, meester en juf en dan de achternaam. Nu nog steeds meneer en mevrouw + achternaam waar studenten bij zijn, maar onderling niet. Dat deden meesters en juffen vroeger ook niet onderling volgens mij, mijn moeder was gewoon Marga onder haar collega's op haar basisschool.
VerwijderenKlopt ik moest meesters en juffen ook met achternaam aanspreken. Onderling noemden ze elkaar Gerrit, Nella, en Eelke-Jan. Ik wist zodoende van maar weinig meesters en juffen de voornaam. Dit was tussen 1970 en 1976.
VerwijderenIk wist ze ook niet van de kleuterjuffen, van de lagere school wel, dat waren collega's van mijn moeder en thuis had ze het natuurlijk ook wel over ze.
VerwijderenIk ben van '71 dus vergelijkbare kleuter jaren. Op de kleuterschool was het juf + voornaam. Op de lagere school klas 1 en 2 juf + voornaam, ze was ook beduidend jonger dan de meesters uit klas 3/4 en 5/6 die meester+achternaam waren. Het werd pas echt verwarrend als ze door hun kinderen gewoon papa genoemd werden.
VerwijderenIk heb nooit iemand die voor mijn klas stond met de voornaam aangesproken. Op de middelbare school wisten we ook van de meeste docenten de voornaam niet. Ook niet van heel jonge docenten. Onze school, RSG Brielle, was nogal streng op alle fronten.
VerwijderenOp de lagere school was mijn moeder mijn juf in klas 2 (nu heet dat groep 4) en zei ik juf of juffrouw, zonder achternaam. Thuis mama. Nooit door elkaar gehaald voor zover ik weet.
Toen ik eind jaren 70 in de universiteitsbibliotheek werkte, werden de jongere medewerkers, tot ongeveer 35 jaar, aangesproken met hun voornaam. De oudere medewerkers en natuurlijk de chef moesten met hun achternaam aangesproken worden.
BeantwoordenVerwijderenOp mijn lagere school en op de Mulo werden alle leerkrachten met hun achternaam aangesproken. Meester Smid, of juf Dijkstra. Op de middelbare school werd dit meneer, bijvoorbeeld meneer Brouwer. Dames waren er op mijn middelbare school vrijwel niet, alleen de handwerk docente. En ik ken haar alleen met haar bijnaam, haar echte achternaam ben ik al heel lang vergeten.
Ja, docenten worden altijd mevrouw of mijnheer genoemd in het voortgezet onderwijs. Toen ik ging werken waar ik nu werk was het nog een heel klein schooltje en had ik 5 collega's. Die werden bij hun voornaam genoemd door de studenten. Ik kwam van een vmbo school waar ik mevrouw werd genoemd. Ik heb toen voorgesteld om dat hier ook te doen, iedereen vond dat een goed idee. En zo is het sindsdien nog steeds.
Verwijderenik deed toen ik op de middelbare school zat, eind jaren 70/begin jaren 80 vakantiewerk op een kantoor. De mannen onderling spraken elkaar met de achternaam aan, dus niet "mijnheer Jansen" maar alleen "Jansen". Er werkte maar één vrouw en die werd door haar collega's wel met de voornaam aangesproken. Vreemd toch? Ik weet niet meer hoe zij haar mannelijke collega's noemde, waarschijnlijk ook alleen de achternaam.
BeantwoordenVerwijderenZelfde noemde ik ze mijnheer/mevrouw plus achternaam.
Ja, dat deden mannen in die tijd inderdaad ook vaak. Vreemd inderdaad dat vrouwen anders benaderd werden.
VerwijderenGoh, nooit bij stilgestaan maar inderdaad. Ik sprak ook alle bazen gewoon aan met hun voornaam. Nou had ik ook nooit banen waarbij de baas echt 'De Directeur' was. Ook nu, met drie directeuren en een heel groot bedrijf, kan ik de directeuren gewoon met hun voornaam aanspreken.
BeantwoordenVerwijderenIk zou het ook raar vinden als je nu mijnheer tegen de baas moet zeggen, dat is in deze tijd wel ouderwets. Maar in de jaren 90 was het nog vrij normaal begrijp ik ook uit andere reacties.
VerwijderenLeuk, ik denk dat je bij Smit Tak hebt gewerkt. Ik werkte als directiesecretaresse bij de Koninklijke Vereniging Nederlandse Reders en daar was Smit Internationale lid. Alleen op gelijk niveau werden voornamen gebruikt of van hogere functie naar lagere functie. Als je de namen in de reactie niet fijn vindt, verwijder deze reactie dan gerust
BeantwoordenVerwijderenHet is nu zo lang geleden, bovendien is mijn herinnering er geen een waardoor iemand zich gekrenkt kan voelen óf in de privacy aangetast. Maar je hebt gelijk, dat is het bedrijf waar ik destijds werkte. Een heel gaaf bedrijf vond ik en ik heb er heel leuke jaren gehad. Het was erg interessant werk en er was een leuke sfeer onder de collega's. Veel stoere verhalen ook, vooral van de duikers die af en toe ook naar kantoor kwamen.
VerwijderenDe vaart en aanverwanten is een bijzondere wereld. Ik heb er ook graag in gewerkt
BeantwoordenVerwijderenInderdaad, leuk werk en ook leuk volk!
Verwijderen