Ik ben terug uit Londen waar ik een aantal jaren heb gewoond. Ik heb wil zo snel mogelijk aan het werk. Ik zoek iets in het centrum van Rotterdam omdat ik ook twee avonden per week naar school zal gaan om de lerarenopleiding Engels te doen. De school is in het centrum. Zelf wonen we, nare ex en ik, op zuid.
Ik schrijf me in bij een aantal uitzendbureau en heb heel snel werk. Ik krijg een baan aangeboden als directiesecretaresse bij een scheepvaartkantoor, Wm. H. Muller en co. In die tijd, begin jaren 90, nog een ontzettend traditioneel mannenbolwerk. Alleen maar mannen in de directie en ook op andere afdelingen voornamelijk mannen. Vrouwen zijn secretaresse, telefoniste of doen iets administratiefs. En dan is er Adèle.
Adèle zorgt voor de koffie en de thee. Op mijn werk in Londen, we waren met een klein clubje mensen in een klein kantoor, dronken we oploskoffie en thee. Vooral thee. Met melk voor mijn collega's, zonder voor mij.
Ik had nog nooit in Nederland op een kantoor gewerkt dus voor mij waren veel dingen nieuw. In de bedrijfskantine gratis melk en karnemelk. Ham en kaas per plakje verpakt. Geen witte bonen in tomatensaus, geen jam roly poly, geen fish fingers en ook geen patat. Wel kroketten en frikandellen en op vrijdag nasi, bami en saté.
Terug naar Adèle en de koffie. Iedere dag om half 10 en half 11 maakte Adèle een rondje door het kantoor met haar kar met daarop kopjes, schoteltjes, suikerklontjes, een melkkan en twee grote containers met koffie en thee. We werkten in een oud pand met houten vloeren en je kon Adèle en haar rammelende kar al van verre horen aankomen.
Bij het eerste rondje kreeg je van haar een speculaasje bij de koffie. Eentje, nooit twee. Bij ronde twee kreeg je niks.
's Middags kwam Adèle nog een keer langs, nu schonk ze alleen thee. Bij de thee kreeg je van haar een mariakaakje. Eentje, nooit twee.
Het was toen al ouderwets om op deze manier de werknemers van koffie en thee te voorzien. Ik heb op veel plekken gewerkt en had dit niet eerder meegemaakt. En na deze job ben ik ook nooit meer een Adèle met een koffiekar tegengekomen.
De wereld van de scheepvaart is niet alleen lang een mannen bolwerk geweest (begint ietsje minder te worden lijkt het) maar ook is die wereld allesbehalve progressief. Ik weet nog dat er honend werd gedaan over dat 1975 het jaar van de vrouw was. Ok dat honende geluid zal ook buiten de scheepvaart hebben geklonken..
BeantwoordenVerwijderenHet een sector is waar inderdaad de emancipatie langzaam gaat.
VerwijderenAch ja de koffierondes. Ik heb op zoveel kantoren gewerkt in je vele jaren dat ik voor uitzendbureau's werkte en kan me er niet zoveel van herinneren. Wel van mijn allereerste baan, daar stonden de grote licht blauwe plastic bekers klaar als de koffiedame langs kwam met alleen een grote kan koffie met melk. De bekers hadden soms nog een wittig laagje "schoonmaakmiddel" denk ik. In een straal werden de bekers volgegoten en veel kwam op het blad terecht, hoe het smaakte kan ik me niet herinneren, ik was toen 16.
BeantwoordenVerwijderenGrappig dat je elke dag speculaasje kreeg en geen variatie in de seizoenen
Ik werkte er via een uitzendbureau, heb er geen jaren gewerkt, hooguit een paar maanden. Ik weet niet eens meer hoe lang, het is nu al zo lang geleden. Getsie... blauwe plastic bekers met een wit laagje... gruwel!
VerwijderenHuh doet denken aan een adres waar ik ooit verbleef en waar sochtends thee (met suiker er al kant en klaar in) bij het ontbijt ingeschonken werd in grijswitte plastic bekers. Savonds werd in die zelfde met de hand afgewassen bekers karnemelk geschonken. (Dat waren de enige dranken bij die maaltijden) Schoon is schoon, toch?
VerwijderenTussen de middag kreeg je eten in diep bord waar ook toet in ging. Dus yoghurt of bloempap werd lichtgroen na de spinazie en rozerood na rode kool of bieten. En toch..in die tijd vond iedereen dat heel normaal.
Een combinatie die ik daar leerde kennen was (ook al weer tevoren gezoete) yoghurt met cornflakes erin. Toen ik later eens in Engeland kwam was ik verbaasd dat men dat daar at met warme of koude melk.
Ik heb dat wel vaker gehoord dat mensen hun toetje uit hun diepe bord aten na de maaltijd. Wij thuis deden dat niet, mijn ouders bij hun ouders ook niet. Ik ken ook niemand die dat deed. Yoghurt of vla met cornflakes vond ik ook lekker en aten wij thuis ook wel, met melk deden we inderdaad niet. Ik was 'flabbergasted' toen ik als 12-jarige voor het eerst aan een Engelse ontbijttafel zat. 4 Soorten 'cereal' (frosties, rice krispies, chocolade cornflakes en gewone) én daarna nog een bord met worstje, toast, witte bonen in tomatensaus en bacon. Het was wel op zondag! Het gezin nam door de weeks toast en een kom cereal. Toen ik een maand bij ze logeerde een aantal jaren later deed ik dat ook.
VerwijderenIn mijn jeugd woonden we boven het bedrijf waar mijn vader werkte. Een bedrijfswoning. Er waren twee van die woningen. Boven ons woonde de koffie/thee dame van het bedrijf, met haar man die ook bij het bedrijf werkte. De buurvrouw ging 's ochtends en 's middags met een karretje door het bedrijf om iedereen van koffie en thee te voorzien. Of ze daar koekjes bij had? Dat weet ik niet.
BeantwoordenVerwijderenToen ik zelf ging werken in de universiteitsbibliotheek, was er een kleine bedrijfskantine waar je je meegebrachte boterhammen kon eten en koffie en thee kon krijgen. Nooit koekjes, alleen als er iemand trakteerde.
Bij de werkgever waar ik vanaf 1999 werkte, moest je betalen voor koffie en thee die in automaten beschikbaar was. Er werd een vast bedrag van je loon afgetrokken. De parttimers moesten evenveel betalen als de fulltimers. Daar zijn we als parttimers tegen in beroep gegaan. Wij vonden het onterecht om voor 5 dagen te betalen, terwijl sommigen van ons maar 2 dagen aanwezig waren. Er kwam een verdeelsleutel. Veel beter!
Ik heb ook wel moeten betalen voor koffie, dat werd dan inderdaad van je salaris ingehouden. Maar ik heb ook wel gratis lunch gehad, ging het hele kantoor aan tafel met elkaar voor een gewone broodlunch. Maar verder heb ik altijd en overal gewoon koffie en thee kunnen pakken of zetten zonder te betalen.
VerwijderenIk heb kort als directiesecretaresse bij Muller Batavier gewerkt ook via een uitzendbureau. Het zat aan de Keileweg. Je moest in Rotterdam nooit zeggen dat je aan de Keileweg werkte want daarbij had men andere associaties. Misschien was het hetzelfde kantoor wel. Dat hetgeen mannenbolwerk was klopt inderdaad. Daar was toen (1991/1992) geen koffiejuffrouw.
BeantwoordenVerwijderenKlopt, de Keileweg (en de GJ de Jonghweg) waren beruchte straten waar de auto's kont aan neus reden langs de dames van lichte zeden. Nee, waar ik werkte was in het zogeheten Scheepvaartkwartier, aan de Westerlaan. Het pand is nu verbouwd maar het zat ongeveer tegen het park met de Euromast aan. Vlakbij de Ballentent en Dewi Sri (destijds hét Indonesische restaurant in de regio).
VerwijderenIn het scheepvaartkwartier zaten de sjiekere bedrijven. De zaken die je noemt weet ik wel te zitten.
VerwijderenKlopt, er waren meerdere bedrijven, ik heb ook bij een grote bekende in de Zalmhaven gewerkt, een paar straten verderop. Blog ik binnenkort een korte herinnering over. Las net jouw verslag van je fietstocht, door mijn achtertuin 😉.
VerwijderenDie buurten en havens ken ik ook. Eindeloze zondagmiddag wandelingetjes gemaakt in dat park bij de Euromast begin jaren zeventig. In mijn herinnering waren daar perkjes groen met zon labyrint achtige wandelroute
VerwijderenHet is nog steeds een van de mooiste stadsparken van Rotterdam.
VerwijderenIn het begin van mijn werkzame leven bij het hoofdkantoor van de NS in Utrecht gewerkt, bij de directie. Daar hadden ze ook een koffiedame met karretje. Kwam ook twee keer langs met koffie, die in kopjes ging (directie he). Koekje weet ik niet meer. Had je meer behoefte aan drinken dan kon je dat uit de automaten halen, met zo'n beige plastic bekertje. Koffieslootwatersmaak. Of chocolademelk, dat was ook een variant.
BeantwoordenVerwijderenVolgens mij konden wij in het keukentje van Adele ook nog wel wat meer koffie krijgen. Of er automaten waren weet ik echt niet meer. Ik denk haast van wel, het was begin jaren 90. We hadden ze in de jaren 80 al op school, met smerige tomatensoep, smerige maar oh zo lekkere warme choco en thee.
VerwijderenOh, ja! Op mijn 19e ging ik bij CZ in Tilburg werken. Daar hadden we ook een Adele. Ik herinner me vooral het paaseitje bij de koffie met Pasen. En het gerammel inderdaad. Moest er laatst nog aan denken.
BeantwoordenVerwijderenLeuke reactie Nicky, wij zijn even oud dus hebben veel dezelfde dingen meegemaakt!
Verwijderen