permanent

Angry old wife schreef een blog met de titel permanent. Toen ik het las dacht ik dat het over de krullen in het haar zou gaan. Dat bleek niet zo te zijn. Aaf van Zuinigaan dacht hetzelfde en schreef vervolgens ook een blogje met in de titel het woord permanent, bij haar ging het wel over kapsels. Sindsdien zit het woord in mijn hoofd en komen er allerlei herinneringen terug.

Mijn moeder had prachtig steil haar, ik heb dat haar van haar. Maar dat weet ik alleen van foto's waar ze als meisje op te zien is. Foto's van mijn moeder als tiener heb ik nooit gezien. Ze trouwde op haar 23e met mijn vader, niet in het wit en met een kek hoedje op, passend bij haar mantelpakje. Ik zie daar niet goed hoe haar kapsel is. Op foto's die daarna genomen zijn, door mijn vader, een enthousiast amateurfotograaf, heeft ze geen steil haar, ze heeft grove krullen, of misschien moet ik zeggen slagen in haar haar. 

Ik weet dat ze iedere zoveel weken naar de kapper ging en dan nam ze een permanent. Als dat nog vers was waren het vrij compacte krullen. Ik vond het er een beetje stijfjes uitzien. Een week of wat later zag het er dan wel weer wat natuurlijker uit. Haar wassen betekende daarna een lange föhnsessie. Door de regen fietsen betekende een plastic haarkapje en zwemmen betekende een badmuts. Want het haar mocht absoluut niet nat worden.

En toen kreeg ze op haar 39e voor het eerst kanker. En door de behandeling verdween haar haar. Ze ging een pruik dragen. Een pruik die heel veel op haar kapsel leek. Een dure pruik want mama wilde er tiptop uit blijven zien. Je moest dan ook echt goed kijken om te zien dat het een pruik was.

In de jaren daarna was ze afwisselend wat beter en dan weer ziek. Uitzaaiingen en behandelingen volgden elkaar in de elf jaar tot haar dood op. 

De laatste maanden van haar leven, ze wist dat het op ging houden, besloot ze geen pruik meer te dragen. Omdat ze geen chemotherapie meer kreeg groeide haar haar weer terug. Maar heel anders dan voorheen. Het was blond, terwijl mijn moeder altijd een brunette was, en heel fijn. Maar ook heel mooi. Ze droeg dit korte witte koppie met verve, ze zag er zelfs hip uit! Ik heb haar nooit kunnen vragen waarom ze in hemelsnaam al die jaren een permanent had gehad. 

En ik? Ik heb het zelf een keer geprobeerd. Na mijn relatiebreuk met nare ex ging ik de dingen doen die ík wilde. Daar hoorde ook een ander uiterlijk bij. Ik liet mijn haar groeien, het was mijn hele leven al kort, en ik nam een permanent. Een keer, daarna nooit weer. Ik vond het niet mooi en het stond me ook niet vond ik.  Ik liet het al vrij snel weer kort knippen en heb het zeker nog tien jaar kort tot heel kort gedragen. Nu is het lang en voorlopig laat ik dat zo. Lang en steil.