zondag 25 oktober
Wintertijd, ik kan een uur langer slapen, ware het niet dat ik toch op mijn normale weekendtijd wakker word. Ik draai me nog even om en dommel nog een half uurtje weg. Dan sta ik op.
Ik stap bijna bovenop Max die doodstil naast mijn bed zit te wachten. Hij heeft natuurlijk maling aan die winter- en zomertijd, volgens zijn interne klok moet ik er allang uit en zijn natte hapje met verstopte pil klaarmaken. Want dat is wat het vrouwtjesmens altijd doet in het weekend.
We gaan samen naar beneden. Maak Max zijn ontbijt, zet thee, bereid mijn eigen ontbijt voor en terwijl ik op mijn ontbijt wacht, dat moet nog even staan voor ik het lekker vind, lees ik de krant en wat blogs.
Ik ga sporten. Het is rustig maar wel gezellig. Als ik naar huis fiets waait het nog stevig, maar het is erg zacht. Koffie met een boterham en dan met de fiets naar het centrum, mijn telefoon ligt bij het afhaalpunt op mij te wachten.
Zo'n nieuwe telefoon is fijn en mooi, maar ook een boel gedoe. Ik neem de tijd en besluit dat ik vandaag niet alles ga overzetten. Ik neem er een paar dagen de tijd voor, geen zin om de hele middag met het apparaat bezig te zijn.
Bedenken wat ik komende week naar school aan doe. Wat koken, nog een aflevering van een serie kijken en verder lezen in mijn boek. Rustige middag verder en weer klaar voor de nieuwe werkweek.
maandag 26 oktober
Kleding: donkerblauwe spijkerbroek - lichtblauw T-shirt - zwart colbertje - zwarte sneakers
Omdat ik vandaag op de fiets naar een nabijgelegen stad ga, het is 35 minuten fietsen, trek ik een broek aan. Ik ga daar namelijk op mijn grote fiets naar toe, dat is een herenfiets met veel versnellingen. Ik moet er tussen acht en half negen zijn. Ik vertrek om even voor half acht. Het waait flink en ik heb tegenwind. Het is niet koud.
Vandaag een studiedag met sprekers en workshops over criminaliteit en veiligheid. De sessies die ik bijwoon zijn interessant, maar ik hoor niet heel veel nieuws. Vanwege mijn werk met jongeren lees en hoor ik veel over criminaliteit en jongeren. Maar gelukkig hoor ik vandaag ook dingen die ik niet wist en die wellicht handig zijn om te weten in de dagelijkse werkpraktijk.
Er zijn ook collega's van andere scholen en in mijn groepje zitten er een paar die juist heel weinig weten, denken dat de jongeren die zij lesgeven niet worden verleid of al zijn verleid om het slechte pad op te gaan. Voor hen is het een interessante workshop, want ook jongeren die het thuis prima hebben en het op school goed doen kunnen soms de druk van van het snelle geld en de status die het met zich mee kan brengen niet weerstaan.
Eind van de dag ben ik moe en ga ik nog wel een half uurtje naar de sportschool om mijn hoofd even leeg te maken en wat krachttraining én balansoefeningen te doen. Die laatste zijn nieuw, ik heb besloten dat ik op weg naar de 60 daar maar eens mee moet beginnen. Dus zo gezegd zo gedaan.
dinsdag 27 oktober
Kleding: donkerblauwe spijkerbroek, zwartwit gestreept T-shirt - rode slimline blazer - zwarte sneakers
Ik slaap erg onrustig, word een aantal keren wakker en kan het dan niet laten om op mijn telefoon te kijken hoe laat het is. Dat moet ik zo snel mogelijk stoppen anders zit het in mijn systeem.
Op school ligt gelukkig een to-do-lijstje, na een week vakantie en een studiedag kan ik de draad weer snel oppakken.
Veel gesprekken met studenten vandaag en verder nog een overleg met een externe collega. De dag vliegt om.
Na school lekker even sporten, doet wat het doen moet, het geeft me weer energie. Vanavond zorg ik voor het eten. Ik heb ook nog tijd om de krant te lezen.
woensdag 28 oktober
Kleding: donkerblauwe spijkerbroek, wit T-shirt - donkerblauwe slimline blazer - zwarte sneakers
Ik kijk minder vaak op de klok op mijn telefoon deze ochtend, slechts twee keer in plaats van vier of vijf keer zoals de afgelopen dagen. De eerste keer heb ik nog een half uur, de tweede keer sta ik op. Morgen proberen helemaal niet te kijken en het alarm af te wachten.
Na een lekker ontbijt stap ik op de fiets en ga ik naar school. De eerste helft van de ochtend lees en beoordeel ik examens. Ik keur alles goed. Volgende week overleg met mijn collega en dan leggen we onze beoordelingen naast elkaar. Ondanks onze verschillende achtergronden, hij biologie en ik Engels, zitten we als docenten op een lijn en hebben we steeds dezelfde mening als het op examens beoordelen aankomt.
Na de pauze gesprekken met studenten, leuke gesprekken en moeilijke gesprekken. Het gesprek met een 17-jarige jongen waarbij ook twee jongerenwerkers en zijn reclasseringsambtenaar aansluiten. Een best heftige setting voor deze jongen. Hij heeft veel moeite met de schoolgang, vooral het stagelopen ziet hij tegenop. Hij zit nu op mbo niveau 2 maar komt van het vwo. Hij ziet gelukkig in dat dit iets is waar hij niet omheen kan. Nu maar hopen dat hij ook echt gaat.
Het volgende gesprek is met een jongen met autisme. Bij dit gesprek zijn zijn ouders onuitgenodigd aanwezig. Ze spelen ook altijd voor chauffeur als hij naar school en stage moet. Té beschermend want deze 19-jarige is prima in staat om zelfstandig te reizen. Ouders hebben erg veel moeite met loslaten.
Het gesprek met de student gaat prima, het zijn de ouders die dingen vragen die de student al weet en die dingen zeggen die de student omlaag halen. Constant zijn autisme benadrukken helpt hem niet verder. School houdt rekening met zijn autisme en we zien dat hij in vergelijking met de start van vorig schooljaar een positieve ontwikkeling laat zien. Na een extra kwartier, er staat een half uur voor de afspraak, geef ik aan dat ik het gesprek beëindig. Student weet wat er van hem verwacht wordt, ouders lijken het wat minder goed te begrijpen. Ik vertel ze dat ik alles nog in een gespreksverslag aan ze mail en dat ze bij vragen altijd contact op kunnen nemen.
Dan lunchen en daarna nog de gesprekken verwerken en in de studentendossiers uploaden. Als dat klaar is ga ik naar huis en dan meteen door naar de sportschool. Ik voel me energiek. Wanneer ik lekker slaap merk ik dat de volgende dag meteen, andersom natuurlijk ook.
donderdag 29 oktober
Kleding: donkerblauwe spijkerbroek, wit T-shirt - crèmekleurige slimeline blazer - crèmekleurige sneakers
Ik kijk vanmorgen slechts een keer op mijn telefoonklok, het is dan 05.09 uur en ik besluit om er meteen uit te gaan.
Ik trek deze week nog mijn crèmekleurige blazer en sneakers aan, na 1 november blijven ze in de kast tot het voorjaar.
Een enorm drukke dag op school met vergaderingen, regeldingen, administratie en het afscheid van een collega.
Het eten van vanavond komt uit de vriezer, ik maak een salade erbij en dek de tafel. Als T. ook thuis is gaan we eten, we kijken na het eten nog een aflevering van een serie en dan zit de donderdag er weer op.
vrijdag 30 oktober
Kleding: grijs jurkje, zwart vest, grijze panty en zwart/grijze schoenen
Ik zie het eind van de straat niet als ik op de fiets stap. Het is mistig. Gele hesje aan en natuurlijk fietsverlichting.
Mijn werkdag begint met koffie en e-mails lezen. Om 8 uur ga ik naar beneden, ik neem de welkomstdienst van een collega over. Altijd leuk om bij de voordeur te staan en iedereen welkom te heten. Op vrijdag huurt een basisschool de gymzalen en om even voor half 9 komt er een klas basisschoolkindjes binnen. Wat zijn ze dan nog klein! Allemaal groeten ze me heel vriendelijk 'hallo juffrouw'. Dat juffrouw hoor ik nooit meer, op het vmbo werd het nog wel eens gezegd, maar ik ben eigenlijk altijd mevrouw geweest. En ooit een juffie, een studente van het mbo die jaren geleden bij ons op de opleiding zat noemde haar docenten juffie en meessie. En dat was prima!
Ik ben vroeg klaar maar helaas niet vroeg thuis. Onderweg naar huis stop ik even bij onze eigen AH voor een boodschap. Ik parkeer mijn fiets, doe mijn helm af, pak mijn tas en loop, ietwat gehaast, naar de ingang. Stoep met twee opstapjes. Ik struikel en weet mezelf een beetje op te vangen met mijn rechterhand maar niet genoeg en ik kom met mijn hoofd op de grond en/of tegen de pui. De klap is zo hard dat er mensen de winkel uitkomen rennen. Ik ben niet buiten bewustzijn maar het bloed stroomt uit mijn hoofd, mede als gevolg van de bloedverdunners die ik slik. Er zijn BHV-ers van de AH die eerste hulp verlenen. Het bloed blijft stromen en er wordt een ambulance gebeld. Ik kan zelf praten. Een van de BHV-ers zegt dat ik een wond van 8 centimeter heb. Ik bel T., die is in de buurt aan het werk en komt meteen.
Na drie kwartier is de ambulance er. Het bloeden is gestopt en ik word nagekeken. Alles is goed en de wond is slechts 1,5 cm. Door mijn haar niet goed te zien. Mijn huisarts wordt gebeld en ik kan daar terecht voor een check-up en om te kijken of ik wel of niet naar het ziekenhuis moet voor een hoofdscan. Bij de huisarts moet ik een half uur wachten en wordt dan geholpen door een alleraardigste arts, ik ken haar niet, maar ze is erg vriendelijk en behulpzaam. Ze lijmt de wond en moet daarvoor wat haar wegknippen. So be it. Dan de check en ik mag naar huis. De komende week mijn haar niet wassen. Dat is jammer want ik doe dat slechts eenmaal per week, op zondag, dus het is al bijna een week niet gewassen. Thuis haalt T. met een washandje de bloedresten uit mijn haar. Straks denken mensen nog dat ik meedoe aan Halloween.
zaterdag 31 oktober
Gelukkig geen onrustige nacht achter de rug. Niet heel fit maar fit genoeg dus opstaan en de zaterdagochtenddingen doen. Beetje spierpijn van opvangen van de val, verder denk ik dat ik wel okay ben.
Omdat de boodschap van AH nog moeten worden gedaan ga ik na het ontbijt meteen de deur uit. Als ik bij de winkel kom kijk ik goed maar zie ik niet waar ik nu precies tegenaan gekomen ben met mijn hoofd. Ik koop het brood en ga weer naar huis.
Ondanks maar ook omdat ik een beetje stram en stijf ben en wat beurs ga ik wel sporten. Mijn hoofd doet geen pijn, de wond ook niet. Op de loopband, niet te hard lopen en daarna op de fiets, ook rustig tempo, word ik warm en wat soepeler. Gelukkig heb ik een douchemuts dus douchen kan prima en ik neem dan ook een lekkere warme douche na afloop. In het felle licht van de kleedkamer zie ik in de spiegel waar ik blauwe plekken heb, namelijk op beide knieën en op mijn rechterarm. Mijn oor doet ook pijn als ik eraan kom. Aan mijn gezicht is verder niets te zien.
Ik doe de laatste boodschappen en daarna is het tijd om te lunchen. Ik maak een lekkere salade en een tosti. De rest van de dag doe ik niet veel, ik heb zin om lekker op de bank te zitten met wat te lezen en te kijken. Buiten is het saai en bewolkt, binnen is het donker dus ik knip een paar lampjes aan, het is meteen een stuk gezelliger.