Er is iets vreemds, misschien ook wel iets vervelends en/of verdrietigs. Ik weet het niet. Ik heb er de hele dag over nagedacht. Wist niet zo goed wat ik moest doen. Inmiddels heb ik een plan.
Nadat de relatie met nare ex was beëindigd werd ik in contact gebracht met een mevrouw van Slachtofferhulp. Ze kwam wekelijks langs en dan praatten we over wat mij overkomen was en hoe ik verder kon. Ze luisterde en en heeft mij doen inzien dat het niet mijn schuld was. Ze heeft me door een heel een zware periode geholpen.
Toen zij niet meer echt nodig was en ik weer verder kon met mijn leven, bleven we contact houden. Een telefoontje, af en toe nog eens bij elkaar op visite, en later ook via Whatsapp.
Ze heeft in de afgelopen 30 jaar iedere sterfdag van mama onthouden en mij een kaartje of ander lief berichtje gestuurd. Ook de verjaardagen van T. en van mij vergeet ze nooit. De laatste jaren is ze wat minder mobiel en ga ik iedere zomervakantie bij haar op visite.
In januari werd ze 80. Ik stuurde haar een mooie kaart en als verjaardagscadeau nodigde ik haar uit om te lunchen. We spraken af dat in de komende zomervakantie te doen.
Gisteren stuurde ik een appje met de vraag of zij er nog steeds zin in heeft in die lunch en ik stelde wat data voor. Ze reageerde niet. Dat vond ik raar. Ze reageert altijd binnen een paar uur. Nog steeds heb ik niets gehoord. Ik zie dat het appje is aangekomen maar niet gelezen.
Ik keek in de appgeschiedenis en zie dat ze in mei voor het eerst in 30 jaar geen bericht heeft gestuurd op de sterfdag van mama. Dat is me destijds ontgaan.
En nu maak ik me dus zorgen. Ik durf nog niet te bellen, wacht het nog even een paar dagen af. En misschien nog wat langer. Ik kan dit weekend ook naar haar woonplaats rijden om een kijkje te nemen. Ze heeft een dochter, die heb ik een of twee keer ontmoet. De dochter weet van ons contact. Ik heb geen achternaam van de dochter, weet ook niet waar ze woont. Kan ik dus niets mee. Zoeken op internet levert niets op.
Ik kan ook aan papa vragen of hij even langsrijdt om poolshoogte te nemen. Hij woont een dorp verder.
Ik denk dat ik het volgende doe. Ik ga haar zondag bellen. Als het me dan niet lukt om in contact met haar te komen omdat ze niet opneemt of als haar telefoon is afgesloten dan stuur ik een kaart in een envelop met mijn adres achterop.
Die wordt dan wellicht gevonden door of doorgestuurd naar de dochter (of een verzorgingshuis) en dan komt er misschien een reactie. Als ook dat niets oplevert ga ik er heen en bel ik bij de buren of de buren van de buren aan, net zolang tot ik iemand vind die me meer kan vertellen.
Ik zit er mee. Voor zover ik weet was ze niet ziek in januari. Maar stel dat ze is overleden. Ik heb dan nooit afscheid kunnen nemen. Misschien is ze overleden en was het afscheid in besloten kring. Maar dan had ik dat wel willen weten. Dit voelt niet goed.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten