Beetje verwarrend deze twee borden. Ik fiets er iedere dag langs onderweg naar school en vraag me dan ook iedere dag af of je hier nu wel of toch niet moet betalen wanneer je parkeert. Ben je nu in Sector D of toch in Sector E? En wat zijn de regels voor Sector E?
Er staat een parkeermeter dus ik denk dat je moet betalen. Maar als je het zou aanvechten zou je dan gelijk krijgen?
Soms krijgt een bepaald onderwerp veel reacties, soms ook wanneer je zoveel reacties helemaal niet verwacht. Zo zag ik op de blog van Zuinigaan over gratis menstruatieproducten in Groningen, dat daar heel veel mensen op reageerden, met heel uiteenlopende reacties. Ik vind het een goed initiatief. Ik heb er zelf ook een mening over, ik heb die alleen niet in een reactie bij Aaf gepost.
Op veel scholen, ook op de school waar ik werk, worden gratis verzorgingsproducten aan leerlingen en studenten gegeven. Daar zijn speciale potjes met geld voor. En dan heb ik het niet over heel grote bedragen. Bij ons op de afdeling staat een kastje met tubes tandpasta en tandenborstels. Er staan wat flacons douchegel en shampoo en er zijn deorollers en sprays. Ook ligt er pakjes maandverband en tampons. Meer is het niet.
We delen deze verzorgingsproducten niet actief uit. Wel wordt er aan het begin van ieder schooljaar aan nieuwe klassen verteld dat we deze spullen hebben en dat ze gratis zijn. Zo een of twee keer per week komt er een meisje vragen om menstruatieproducten. En dan hoeven ze geen hele doos of pak, maar nemen ze een of twee tampons of maandverbandjes mee. Er komt wel eens iemand om shampoo of douchegel, maar dat gebeurt niet vaak.
Heel soms neemt een docent het initiatief om een student te benaderen met de vraag of hij of zij behoefte heeft aan iets uit de kast. Dat is dan omdat we zien of ruiken dat een student zich niet goed verzorgt. Vieze tanden en lichaamsgeur vallen op. Het is niet makkelijk om zo'n vraag te stellen, daar moet de relatie goed voor zijn, de vraag moet netjes gesteld worden en voor zo'n vraag moet je een student ook altijd even apart nemen. Het kan namelijk als beledigend ervaren worden.
Mijn ervaring is dat leerlingen en studenten van deze voorziening geen misbruik maken. Gelukkig maar want wij vinden dat iedere jongere die te maken heeft met armoede thuis en deze dingen niet krijgt of zelf kan kopen bij ons moet kunnen aankloppen. Gepest worden omdat je stinkt is naar. Als je weet dat je fris ruikt kan dat helpen om je zelfvertrouwen wat te vergroten, zowel op school als op stage. Het zit hem soms in dit soort kleine dingen.
Het klussen gaat lekker door hier in huize Niekje! Er is al veel stucwerk gedaan, de eerste trap en een paar muren zijn geschilderd, daar waar kastjes en latjes en houtjes moesten komen zijn kastjes en latjes en houtjes gekomen.
Ook de buitenboel aan de achterkant van het huis, daar waar we de keuken uitstappen om het dakterras op te gaan, staat weer strak in de lak en is de komende jaren weer klaar voor alle weeromstandigheden, of het nu sneeuw en regen is, of extreme hitte.
Als het klussen straks af is, de planning is eind dit jaar, dan komt er nieuwe raamdecoratie in de woonkamer en woonkeuken, koop ik voor mezelf een nieuwe stoel en komt er ook nog een nieuwe lamp boven de eettafel. Maar eerst het kluswerk.
 |
| foto overgenomen uit online tijdschrift 'Boodschappen' |
Wat vond ik het vroeger toch saai op zondag. In de kleine stad waar ik opgroeide waren alleen de patatzaken open. En wat cafés. Als kind geen zaken waar ik naar toe ging, en als puber ook niet. Soms verveelde ik me dood. Huiswerk af, geen zin om met mijn ouders mee te gaan wandelen, niets te doen in de buurt, beste vriendin mocht op zondag niets van de lieve heer, andere vriendinnen waren ook niet altijd beschikbaar, dus moest je jezelf zien te vermaken.
Ik las graag, ook toen al. Als kind fietste ik vaak op woensdagmiddag met mama naar de bibliotheek. Twee boeken mocht je lenen, op zo'n saaie zondag kreeg ik met gemak een boek uit. Ik heb knutselen nooit leuk gevonden en toen de leeftijd waarop ik met poppen speelde voorbij was kreeg ik interesse in bakken. Ik leerde koekjes en cakes bakken. Mama liet me zien hoe een kwarktaart moest worden gemaakt en met plakjes bladerdeeg - destijds nieuw in het supermarktassortiment - maakte ik appelbollen, appelflappen en amandelbroodjes.
Toen ik nog wat ouder was, ik denk in de brugklas, ging ik ook appeltaart bakken. Ik vond dat een heel leuke bezigheid en was daar een hele zondagmiddag zoet mee. Thuis gebruikten wij nooit kant-en-klare bakmixen, alles gewoon 'from scratch'. Deeg kneden, appels schillen, vorm bekleden en als laatste natuurlijk een mooie gevlochten bovenkant maken.
Voor Sinterklaas kreeg ik een kookboek met meer dan 200 appeltaartrecepten. Ik heb er heel veel van gemaakt. Het boek ging ook mee toen in naar Londen vertrok. Ook daar bleef ik met veel plezier bakken. De klassieke Nederlandse appeltaart stond bij menig verjaardag op tafel. Was altijd een succes. De Engelsen bakken zelf heel andere appeltaarten. Zo'n Nederlands exemplaar vonden ze erg lekker. En als ik eerlijk ben zijn onze appeltaarten ook lekkerder dan die van hun.
En nu, nu bak ik niet vaak meer. Ik vind appeltaart nog steeds erg lekker, soms hebben we een punt van de bakker. Of de inmiddels beroemde appeltaart van Dudok. Ik maak ook wel eens een appel crumble, dat is erg weinig werk en smaakt ook lekker appeltaartig. Allemaal prima hoor, maar ze halen het niet bij mijn eigen appeltaart. Ik krijg er trek in. Ik wacht nog even, maar in het najaar ga ik er zeker weten weer eens eentje maken!
 |
| foto overgenomen van de website 'Vriendin' |
Ik sprak mijn vader afgelopen vrijdag. Het was de dag waarop hij met mijn moeder trouwde, 62 jaar geleden. Ze trouwden in Delft. Mama in een blauw mantelpak met witte biesjes en witte pumps, mijn vader in een grijs kostuum. Ze zagen er mooi uit.
Voordat er sprake was van een huwelijk was er best wat gedoe aan de kant van hun ouder(s). De ouders van mijn vader vonden mijn moeder geen goede partij, en de moeder van mijn moeder vond mijn vader geen geschikte match. Mijn ouders hadden er maling aan. Ze zetten door en trouwden.
De trouwdag zelf werd gelukkig niet verstoord door de slechte onderlinge verhoudingen. Het was een mooie zonnige dag en niets kon het geluk van mijn ouders in de weg staan.
Omdat er woningnood was hadden ze geen eigen plek, ze hospiteerden bij een oudere dame in Den Haag. Maar zodra ze konden zijn ze vertrokken naar Oudenhoorn, met mijn broer die toen net was geboren. In hun nieuwe woonplaats bouwden ze hun leven op en werd ik geboren.
Mijn vader vertelde me dat hij op zijn trouwdag voor het eerst champignons heeft gegeten. We hebben er niet verder over doorgepraat, maar toen ik er nog wat meer over nadacht vond ik dat best bijzonder. Hij was 21 toen hij trouwde, dat is natuurlijk ook nog piepjong. Uit eten gaan gebeurde niet vaak en zelf koken deed hij nog niet. Ook was hij nooit op vakantie geweest in het buitenland. Ik weet niet of hij überhaupt of vakantie was geweest voor hij trouwde. In ieder geval was zijn culinaire kennis toen nog heel beperkt.
Op die leeftijd had ik al wel wat meer kennis over en ervaring met producten die niet in de Nederlandse winkels en bij de lokale groenteboer te koop waren. Ik woonde toen al geruime tijd in Londen en daar waren zoveel verschillende culturen bijeen en was het aanbod in winkels, toko's en op de markt totaal anders dan in de kleine stad waar ik opgroeide. Er ging een culinaire wereld voor me open.
Nog steeds vind ik het leuk om in het buitenland in supermarkten rond te neuzen. Maar ook in mijn eigen kleine stad en de grote stad waar ik dichtbij woon zijn nu Poolse, Aziatische, Turkse, Marokkaanse, Bulgaarse en Surinaamse winkels en toko's waar het altijd leuk zoeken naar nieuwe dingen is. Ik neem vaak iets onbekends mee en ga dan op het Internet op zoek naar informatie en recepten.
Op het Internet is de laatste jaren steeds meer te vinden en zo ontdek ik nog regelmatig nieuwe producten en manieren van bereiden. Gelukkig is mijn vader ook niet stil blijven staan op dat gebied en kan hij al jaren heerlijk koken en probeert hij ook nu nog steeds nieuwe dingen uit.
Deze week begon met fris weer, later kregen we hogere temperaturen. De maaltijden zijn zomers. Op de markt kocht ik lekkere Frieslanders nieuwe oogst, die zijn heerlijk om te bakken. Ook eten we de spinazie die ik afgelopen weekend bij de Lidl kocht.
maandag 20 juli
volkorenpasta - champignonroomsaus - spinazie - sla met tomaat en komkommer
dinsdag 21 juli
gebakken aardappels - witlofsla - tomatensla
woensdag 22 juli
maaltijdsalade met feta - zuurdesemvolkorenbrood
donderdag 23 juli
Thaise hete zure kippensoep (Thom Ka Gai) - volkorenbasmatirijst - komkommersla
vrijdag 24 juli
salade - brood met kroket
zaterdag 25 juli
hartige taart met tomaat, ui en feta - broccoli - gemengde salade met komkommer en radijs
zondag 26 juli
gewokte groenten - boekweitnoedels - omeletreepjes - pindasaus
Volgende week staan er ook weer peulvruchten op het menu, twee keer per week zou mooi zijn, maar ik ben al blij wanneer het een keer per week lukt. Het is ook nog niet zeker of we ons aan de planning houden, in de vakantie laten we die planning vaak los en zien we op de dag zelf wel waar we trek in hebben.
We krijgen ons sportschoolabonnement toch niet vergoed. De Raad van Bestuur steekt hier een stokje voor. Onze directeur is teruggefloten. Het geld mag worden uitgegeven aan professionalisering. Cursussen en workshops waardoor we beter worden in ons werk.
Voor mij maakt het niet uit. Ik ga toch wel sporten en betaal het net zo makkelijk zelf, dat doe ik tenslotte al 20 jaar. Maar voor een paar collega's is dit een vervelende boodschap omdat zij hierdoor financieel knel komen te zitten. Zij hadden namelijk al een abonnement voor een jaar afgesloten en vooruit betaald. We krijgen excuses voor het misverstand.
Ik heb via de mail contact opgenomen met de vakbond en stel wat vragen over deze niet heel chique gang van zaken. Ik beschrijf de casus van een collega. Ik krijg een paar dagen later een reactie van een jurist van de bond. Hij wil wat meer informatie. Inmiddels is de vakantie al begonnen en ik reageer dat ik na de vakantie de gevraagde informatie zal doorsturen. Voor nu dus nog geen idee wat de bond er van vindt.
Het argument van de RvB is dat het voor ongelijkheid zorgt wanneer er op de ene locatie wel en op de andere locatie geen sportabonnement mag worden afgesloten. Bovendien is er al een korting bij een aantal fitnesscentra in de regio. Als je niet in de regio woont heb je dus pech. Voor mij is de sportschool te ver weg om lid te worden en blijf ik bij mijn eigen sportschool fitnessen.
Wat er dan wel mag wordt niet heel expliciet genoemd, maar te denken valt aan een training gesprekstechnieken, een conferentie over jongeren en criminaliteit, een cursus over het puberbrein, omgaan met AI in het onderwijs, effectief vergaderen of gedifferentieerd lesgeven.
Dan is ook niet duidelijk of invulling onder school- dan wel lestijd mag en kan. Of moet dat dan in privétijd? Stel ik doe een LOI cursus 'hoe schrijf ik een brief' (bestaat niet, maar even voor het idee). Moet ik die lesmodules dan op zaterdagmiddag doen, of mag ik ze ook op school, op donderdagochtend doen? En als ik heel veel uren voor de klas sta, wanneer moet ik het dan doen? Met al het voor- en nawerk van de lessen heeft de gemiddelde docent al tijd tekort. Dus ook een goede vraag lijkt me.
Ik ga dus nogmaals nadenken over de besteding van 'mijn' 500 euro. Ik vind het zonde om het geld te laten liggen en zeker nu het op deze manier gaat wil ik niet dat het in de kas van onze scholengroep blijft liggen. Ik ga er gebruik van maken, dat weet ik zeker, ik weet nu alleen nog niet waaraan ik het uit zal geven.
Weken geleden op een zondagavond stond de televisie even aan op NPO1, een programma met Yvonne Jaspers. Ik was in de keuken bezig en keek niet, maar ik hoorde haar stem en meteen moest ik aan Boer Zoekt Vrouw denken. Een programma waar ik, tot twee jaar geleden, naar keek. De laatste paar seizoenen die ik zag keek ik met steeds minder plezier.
Toen ik Yvonne hoorde praten wist ik het weer. Die onnozele vragen en die zogenaamde betrokken houding. Ik kreeg er pukkeltjes van. Ik ben er klaar mee.
Waar ik ook geen zin meer in heb is B&B Vol Liefde. Daar heb ik afgelopen winter niet naar gekeken en ook deze zomer ga ik niet kijken. Meer van hetzelfde, ik ben er klaar mee.
B&B Vol Liefde keek ik niet vanaf seizoen een. Maar toen ik seizoen twee ging kijken vond ik het zo leuk dat ik seizoen een ben gaan terugkijken. Ik volgde ook een aantal deelnemers op Instagram maar ook dat interesseert met niet meer. En leuk hoor als het goed gaat, heel fijn, maar dat vind ik ook fijn voor mijn buren en collega's. Ik hoef van hen ook de ins en outs van hun relatie niet te weten.
Hoe komt het dat sommige programma's nooit gaan vervelen en andere wel? De formule van Twee Voor Twaalf is al jaren hetzelfde, toch kan ik daar naar blijven kijken. Ik kan er zelfs naar uitkijken en verheug met er nu al op dat het in september weer begint.
Glasvezelbedrijf Delta heeft BBC One en BBC Two uit het basispakket gehaald. Waarom? De Belgen en de Duitsers zitten er wel in, waarom de Britten dan niet?
Vast en zeker omdat ze op die manier weer een paar euro kunnen vragen voor dat extra pakket. Nu zullen er vast veel mensen zijn die nooit naar de BBC kijken, zoals ik nooit naar een Duitse zender kijk. Naar de Belg kijk ik af en toe maar ik zou deze zenders niet missen als ze niet meer in het pakket zouden zitten.
Ik kijk regelmatig naar de BBC, neem programma's en series op. Ik vind dat ze goede televisie maken en ik vind het ook leuk om op die manier mijn Engels up-to-date te houden. Sinds ik in Engeland woonde, ruim 35 jaar geleden, is er veel veranderd in de taal. Dingen worden anders gezegd en er zijn heel veel nieuwe woorden bijgekomen. Logisch, dat is ook zo bij het Nederlands. Mensen praten nu ook ook anders dan 35 jaar geleden.
Het liefst zou ik mijn eigen pakket samenstellen, want zenders als RTL en SBS kijk ik ook nooit, en zo zijn er nog veel meer zenders die ik niet kijk, maar waar ik wel voor betaal. Dat zou vandaag de dag toch niet zo moeilijk te organiseren moeten zijn?
Mijn man is lid van diverse streamingsdiensten, ik kan daar ook gebruik van maken. Zelf heb ik een abonnement op NPO Start. En zo af en toe een of twee maanden Videoland. Daar word ik abonnee als er iets is dat ik graag wil zien, zoals een seizoen van Gooise Vrouwen. En nu dus ook het extra pakket bij de glasvezelleverancier. Ik heb die paar euro daar voor over dus ik betaal nu de extra kosten om te kunnen blijven genieten van de Engelse taal en de goede BBC programma's. Maar het wordt zo wel allemaal steeds wat duurder.
Vandaag een leuke dag gehad! Ik had een lunchdate met Lot. Inmiddels is dit al de derde zomer dat we elkaar in het echt ontmoeten. Wat begon als contact via de reacties op mijn blog, werd een echte vriendschap.
We hadden afgesproken bij een pannenkoekenrestaurant. Het begint een beetje een traditie te worden dat Lot en ik samen een pannenkoek eten. We vinden het pannenkoekenrestaurant allebei een leuke plek, er is voldoende parkeergelegenheid voor de deur, voor Lot is dat belangrijk, en de pannenkoeken zijn er heerlijk.
Nu gaat het maar voor een deel om het eten, de gesprekken die we hebben zijn natuurlijk de belangrijkste reden dat we afspreken. En die gaan overal over. We kunnen tegenwoordig de draad weer oppakken waar we de vorige keer stopten. Hobby's, familie, werk, gezondheid, het nieuws. Er zijn eigenlijk geen dingen die we niet bespreken.
Nog een koffie om de maaltijd mee af te sluiten en dan is het al weer ver in de middag. Tijd om naar huis te gaan. Lot moet nog een eind rijden, ik nog een stuk fietsen, mét wind mee gelukkig. Geslaagde vakantiedag!
Dag beste mensen in Blogland, hier weer een bericht uit mijn wereld.
Het duurde en het duurde maar, ik kreeg er schoon genoeg van en ben toen toch maar even gaan kijken waar ze bleef. Uiteindelijk kwam ze haar mand wel uit, maar zo lang blijven liggen dat zijn toch geen manieren!
Had ik jullie al eens verteld over buurtkat Bob? We zien elkaar af en toe en ik heb gemerkt dat blazen naar hem geen indruk meer op hem maakt. Het gaat iets te ver om te zeggen dat we al goede vrienden zijn, maar er is een redelijk ontspannen sfeer wanneer hij nu in de buurt komt. Ik doe mijn ding en hij doet het zijne.
Zoals ik de afgelopen 13 jaar heb gedaan stuur ik ook dit jaar alle collega's in mijn team en een aantal anderen waar ik nauw mee samenwerk een vakantiekaart. Om ze te bedanken voor de samenwerking en gezelligheid. En om ze een mooie zomervakantie te wensen.
Met het schrijven van de kaarten begin al ik juni. Voor iedereen iets persoonlijks bedenken en opschrijven lukt niet in een namiddag. Daar heb ik wat tijd voor nodig. Ik schrijf er af en toe een of twee. Woensdag schreef ik de laatste en gingen ze op de post.
De zomerse temperaturen houden aan, of zijn terug, afhankelijk van waar in Nederland je woont. Bij ons is het eigenlijk al weken lang mooi weer, van lekker tot tropisch warm. Maar we eten nog steeds een paar keer per week warm. Deze week ook wat kliekjes uit de vriezer.
maandag 13 juli
volkorenpasta - saus van geroosterde paprika en tomaat (kliekje) - Romaine sla met komkommer - broccoli
dinsdag 14 juli
nieuwe aardappels - worteltjes en erwtjes - varkenswang met jus - Romaine sla met tomaat
woensdag 15 juli
linzenstoof (kliekje) - bulgur - broccoli - Romaine sla met komkommer
donderdag 16 juli
nasi - kipsaté - pittige sperzieboontjes - zoetzure komkommer
vrijdag 17 juli
gepofte zoete aardappel - tonijnsalade - sla met tomaat, komkommer, sperzieboon en rettich
zaterdag 18 juli
noedels - gewokte groenten - tempeh - pindasaus - komkommer
zondag 19 juli
uit eten: Thais
Volgend week heb ik vakantie, er is een planning, maar die is niet in beton gegoten en kan op de dag zelf nog veranderen. Er is een zak spinazie in huis, dus we eten in ieder geval iets met spinazie.
Met beide ouders werkzaam in het onderwijs kregen we vroeger allemaal op dezelfde dag vakantie. Er waren in het basisonderwijs geen studiedagen waarop kinderen vrij waren. Op de middelbare school hadden we wel in de laatste week een ander programma dan normaal. Er moesten boeken worden ingeleverd en het rapport werd uitgereikt. Maar voor iedereen was de officiële laatste schooldag de vrijdag voor de grote vakantie.
In ons gezin was het traditie om dan 's middags bij de thee gebak te eten om de vakantie te vieren. Toen ik zelf in het onderwijs ging werken heb ik die traditie in ere hersteld.
Vandaag is mijn vakantie begonnen. En dat vieren T. en ik met een lekker gebakje!
Studerende jongeren krijgen vanaf hun 18e een rekening van DUO voor schoolgeld. Ook krijgen ze van DUO studiefinanciering, in de volksmond stufi.
Ik heb zelf nooit stufi ontvangen. Ik was al 24 toen ik een hbo-opleiding ging volgen en had een fulltime baan. Ik kon mezelf onderhouden en ik verdiende ook genoeg om nare-ex te onderhouden, iets wat hij heel vanzelfsprekend vond. Maar dat is een ander verhaal.
De jongeren die bij mij op school zitten volgen een mbo-opleiding niveau 1, 2 3 of 4. Zij die niveau 1 en 2 doen hoeven de stufi niet terug te betalen. Het is een gift. Een student krijgt maximaal twee jaar geld. Op niveau 3 en 4 heet dit geld een prestatiebeurs. Wanneer er binnen tien jaar een diploma is behaald hoeft de studiefinanciering niet te worden terugbetaald. Klik hier voor meer informatie.
Een mbo-opleiding op niveau 1 en 2 duurt meestal een jaar, soms anderhalf jaar. Bij mij op school duren de opleidingen op deze niveaus een jaar. Sommige studenten doen zo'n opleiding versneld, anderen doen er juist weer wat langer over. Dat mag. Er zijn ook studenten die er langer over doen maar nooit op school komen. Dat is natuurlijk niet de bedoeling.
Als school willen wij zoveel mogelijk studenten met een diploma uitzwaaien. Dat levert ons namelijk geld op. Maar wanneer een student perspectiefloos is, door hoog verzuim of andere reden, dan moeten wij op een gegeven moment ook de stekker eruit trekken. Het kost ons dan dus geld, maar uiteindelijk is niemand erbij gebaat dat een jongere ingeschreven staat tot sint juttemis en nooit een diploma haalt.
Als wij weten dat een student die nooit op school komt wel aan het werk is, dan gaan wij sneller maatregelen nemen dan wanneer zo'n student bijvoorbeeld vanwege (geestelijke) gezondheidsproblemen of problemen in de thuissituatie niet kan komen. Een student die werkt én ook studiefinanciering krijgt is uiteindelijk iets aan het doen wat niet mag.
Voor ons is dat lastig, maar tegelijkertijd ook niet lastig. We hoeven hier niet op te handhaven, wel moeten we een student melden bij de juiste instanties die gaan over verzuim. Stufi kan door DUO worden stopgezet en worden omgezet in een lening als een 18+ student langer dan vijf weken ongeoorloofd afwezig is geweest. Studenten die in die vijf weken af en toe even op school hun gezicht laten zien komen daarvoor dus niet in aanmerking. Studenten die zich steeds ziekmelden ook niet. Lastig hoor.
Al met al is het niet makkelijk om een student die misbruik maakt van de situatie aan te pakken. En dat geeft geen goed gevoel. Het is tenslotte geld van ons allemaal waar ze geen recht op hebben.
Cellie van de blog Dagboek Van Een Gematigd Optimist schreef deze week een stukje over met pensioen gaan. De tekst die nu volgt stond al een poosje klaar in mijn concepten. Nu leek me een goed moment om ook mijn plannen te publiceren.
Het is nog niet zover, mijn aow-leeftijd is nu vastgesteld op 67 jaar en 3 maanden. Ons huidige kabinet wilde die leeftijdsgrens verhogen, maar die plannen zijn inmiddels weer teruggedraaid. Ik ben niet van plan te werken tot ik 67 jaar en 3 maanden ben. Ik wil en kan eerder stoppen. Ik heb nog geen exacte datum in mijn hoofd, maar al wel een idee.
Bij het ABP, waar mijn pensioen is ondergebracht, kan je vanaf je 60e met pensioen. Op de website is een rekenprogramma waarmee je kan uitrekenen wat je pensioen is als je eerder stopt met werken. Logisch dat je minder krijg als je eerder stopt. Interessant om te zien hoeveel minder dat is. Er is duidelijk sprake van een ontmoedigingsbeleid, iedere werknemer is hard nodig.
Ik houd al jaren mijn inkomsten en uitgaven bij. Ik weet dus wat ik per maand nodig heb. Ik weet alleen niet hoe oud ik word dus ik moet ook een slag om de arm houden bij mijn plannen en prognoses. Maar zoals de zaken er nu voor staan kan ik wel voor mijn 67e stoppen.
Ik ken steeds meer mensen die net met pensioen zijn gegaan of op het punt staan te stoppen met hun werk. De een werkt door tot de aow-leeftijd, maar anderen stoppen eerder. Ik vraag ze dan hoe zij hun tijd nu invullen. Zelf heb ik namelijk vrij weinig hobby's. In ieder geval geen dingen die al mijn tijd zullen opslokken wanneer ik hele dagen, dag in dag uit, vrij ben.
Dus wat te doen na mijn pensioen? Er zijn momenteel wat dingen die ik dan wel zou willen doen. Dat zijn:
Ook bij ons zijn er wetten en zijn er artikelen verboden. Maar waar een wil is, is een weg en het lukt jongeren toch om sigaretten en vapespullen te kopen. Met name de vapes met smaakjes worden nog volop verkocht op het Internet en van onder de toonbank bij diverse duistere zaakjes.
Betekent het dan dat je maar niets moet doen? Nee, natuurlijk niet. Je moet ergens beginnen wanneer je het belangrijk vindt dat mensen stoppen met ongezond gedrag.
Lang geleden pafte men er lustig op los. Toen het begon te dagen dat het heel ongezond is kwamen er waarschuwingen. Het begon met de tekst 'roken is schadelijk voor de gezondheid'. Later werden deze teksten vervangen door een hele serie waarschuwingen zoals:
Ooit, lang geleden, gaf mijn vader een mooie zilveren ketting aan mijn moeder. Ik denk dat het voor een trouwdag was, maar kan ook een verjaardag geweest zijn. Moet ik nog even vragen aan papa.
Ik vond het altijd een mooie ketting, net als mijn moeder die de ketting vaak droeg. Mijn moeder hield van mooie zilveren sieraden, mijn vader ook. Zoveel dat mijn vader zich is gaan bezighouden met zilversmeden. Niet geheel onverdienstelijk trouwens. Ik heb nog steeds sieraden van zijn hand.
Na het overlijden van mama kreeg ik haar dozen en doosjes met sieraden. Mooie maar ook minder mooie. Ook nog spullen uit de tijd dat ze een jonge vrouw was. En dus ook de mooie ketting.
Ik draag zelf ook altijd sieraden. Bijna alles wat ik heb is van zilver. In de loop van mijn leven heb ik veel verzameld. Ik begon ooit met een bedelketting, die draag ik natuurlijk niet meer maar die heb ik nog steeds. Een deel van de ringen die ik ooit droeg pas ik niet meer, mijn vingers zijn wat dikker dan vroeger. Er zijn ook sieraden die niet echt praktisch zijn zoals een zware schakelarmband.
Kettingen heb ik ook volop, maar ik draag nu al ruim 20 jaar bijna iedere dag dezelfde ketting. De ketting die ik van mijn moeder erfde. Mijn vader heeft er een paar jaar geleden een betere sluiting aan gezet want de originele sluiting werkte niet goed meer. In het weekend en in vakanties ligt de ketting in de kast. Dat zijn dagen waarop ik geen sieraden draag, mits ik niet uit ga en me optut voor een etentje of feestje. Als ik op reis ga neem ik de ketting niet mee, stel je voor dat ik hem kwijtraak, dat zou ik heel erg vinden.
Naast deze ketting heb ik wat oorbellen die ik vaak draag. Net als bij kleding houd ik niet van heel veel tierelantijnen en de dingen die ik draag zijn glad en nogal minimalistisch. Ik heb altijd een ring om mijn rechter ringvinger. Dit is een ring van witgoud met een toermalijn. Ook die blijft thuis als ik op vakantie ga en ook in het weekend ligt deze ring meestal in de kast. Ben ik dan zo'n slons in mijn vrije tijd? Nee hoor, maar ik heb wel echt werk- en vrijetijdskleding. En bij die vrijetijdskleding draag ik geen sieraden.
zondag 5 juli
Na het sporten heb ik zin om naar de bieb te gaan. Als ik mijn koffie op heb en de was buiten hangt te drogen fiets ik naar het centrum. Ik moet ook naar AH, dat doe ik eerst. Dan naar de bieb waar ik een stapeltje tijdschriften uit het rek pak en een plekje op het terras zoek. Het is niet druk, het lijkt wel of het ieder moment kan gaan regenen. Ik bestel een koffie en zo zit ik een klein uurtje te lezen en mensen te kijken.
Als ik weer thuis ben zorgt T. voor een lekkere Griekse salade. Ook is er versgebakken brood dat voldoende is afgekoeld om te snijden. Een soort vakantielunch.
De rest van de dag is rustig, ik doe niet heel veel. Begin aan wat blogs maar maak ze niet af. Lees wat bij anderen en ook lees ik de krant.
De laatste twee werkweken, ik begin uit te kijken naar de vakantie. Volgende week ook weer warme dagen, kleding uitzoeken die past bij dat warme weer.
maandag 6 juli
Vandaag draag ik mijn lichte spijkerbroek met een wit T-shirt, een zwart colbertje en lichtbruine suede loafers. Casual chique, het jasje kan uit als het te warm is.
Soms heb ik dagen dat ik me afvraag waar ik het voor doe en waarom ik het allemaal doe. Vandaag is gelukkig niet zo'n dag. Ik zit lekker in mijn vel en lekker in mijn werk. Collega's zijn blij met een aantal dingen die ik doe en dat doet mij weer een plezier.
Ik heb een afspraak met een studente die voor de zoveelste keer niet komt, deze keer meldt ze zich ook niet af. In mijn laatste uitnodiging schrijf ik haar dat bij afwezigheid ik er vanuit ga dat ze geen interesse meer heeft in de opleiding en dat ik een uitschrijfprocedure in gang zal zetten. Het lijkt me duidelijk.
Ik ga sporten en ook dat gaat lekker. Dan nog een beetje bloggen en de krant lezen voor we aan tafel gaan. T. zorgt voor het eten. Een van mijn favoriete zomerpasta's. Pasta met geroosterde tomaten.
dinsdag 7 juli
Nog een keer mijn spijkerbroek, nu met een grijs T-shirt, hetzelfde jasje en mijn zwarte sneakers. Op school trek ik het jasje meteen uit, het is erg warm in mijn kantoor.
We krijgen nog steeds aanmeldingen binnen dus zijn er ook nog steeds intakegesprekken. Vandaag weer een plaatsingscommissie, die hebben we nu 2 tot 3 keer per week, studenten willen na hun intakegesprek natuurlijk graag weten of ze mogen starten bij ons.
Voor de pauze een studentbespreking en meteen na de pauze de volgende. Ik maak notulen en meteen een actielijst. De meeste studenten gaan over naar een hoger leerjaar, een enkeling krijgt het nog druk voor de vakantie met het inhalen van achterstanden voordat de overgang definitief is.
De rest van de dag veel regeldingen.
Meteen door naar de sportschool na het werk, even lekker zweten en dan douchen. De werkdag van me af spoelen, morgen weer zo'n dag. T. kookt vandaag en we eten weer erg lekker. Ik hoor zo vaak dat er partners zijn die niet kunnen of willen koken, dat lijkt me niks. Aan tafel gaan zonder eerst in de keuken te staan is echt heel fijn.
woensdag 8 juli
Vandaag een zwarte kokerrok van stevige jersey aan, met een wit ruim vallend topje en een crèmekleurig lang vest.
Ik ben voornamelijk in mijn kantoor aan het werk. Gisterochtend ons laatste ochtendoverleg. De meeste collega's komen ook niet meer zo vroeg naar school. Ik vind het heerlijk om te werken als er nog maar heel weinig mensen zijn. Ik start gewoon op mijn normale tijd maar ik ga wel wat eerder naar huis deze en volgende week.
Vandaag ook weer lekker aan het werk. De laatste studentenbespreking van dit schooljaar. Ik kan nu met de administratie de klassenlijsten bijwerken en ik heb wat uitschrijvingen waar ik nog een en ander voor moet ontvangen. Ik moet wat telefoontjes plegen, er zijn ouders met vragen over financiën en een mevrouw van Leerplicht wil me nog spreken voor de vakantie.
Ik heb ook mijn laatste afspraak dit jaar met onze sociaal verpleegkundige. De studenten die zij begeleidde zijn allemaal klaar met hun opleiding en krijgen morgen hun diploma. We plannen meteen onze vaste afspraak voor het komend schooljaar.
donderdag 9 juli
Zwarte linnen broek, zwart T-shirt, grijs blazertjes en mijn lichtbruine suede loafers. Ik hoef geen jas aan op de fiets, het blazertje is voldoende. Koffie pakken, met de lift naar de vierde en daar weer verder met mijn takenlijst, die gelukkig steeds korter wordt.
Afspraak met teamleider andere team. We hebben nog een aantal intakes te bespreken en ook praten we over lopende zaken in het team.
Eind van de ochtend ga ik met de administratie de klassenlijsten bijwerken. Zo moeten bijvoorbeeld studenten die blijven zitten moeten naar een ander cohort (leerjaar) worden overgezet. We nemen alles door en dan kan de administratie weer verder met een aantal zaken voor volgend schooljaar.
Als ik naar huis fiets is het behoorlijk warm. Thuis is alles gelukkig potdicht zodat het goed te doen is en op de sportschool staat de airco aan. De komende dagen wordt het weer erg warm.
vrijdag 10 juli
Ik trek mijn donkerbruine hemdjurk aan en mijn lichtbruine sandalen. De jurk zit heerlijk. Ik krijg ook veel complimenten van mijn collega's. Ik vind het grappig dat een eenvoudige Hemajurk dat effect heeft.
Ik werk weer lekker door en mijn lijstje met dingen die ik voor de vakantie af wil hebben wordt steeds korter. Voor na de vakantie ligt er wel een en ander en voor ik dat vergeet zet ik herinneringen in mijn digitale agenda. Ik weet dat ik echt een aantal dingen 'vergeten' ben na zes weken. Het is fijn om structuur aan te brengen in mijn programma van de volgende week, de laatste werkweek en de eerste weken van het nieuwe schooljaar.
We hebben een lange en gezellige lunchpauze met elkaar. De meeste collega's starten wat later en vertrekken wat eerder nu er geen studenten meer in huis zijn.
Als de pauze erop zit vind ik het ook wel tijd om naar huis te gaan. Ik fiets langs de markt en parkeer daar even zodat ik rustig wat boodschappen kan doen. Thuis is de was klaar en die gaat naar buiten. De boodschappen worden bezorgd door een verhitte jongeman. Ik bied hem een ijsje aan en maak een praatje. Dan de was afhalen en opbergen waarna was nummero twee aan de lijn kan. Bed opmaken en daarna tijd voor mezelf. Het is weekend.
zaterdag 11 juli
Ik ben wakker en ik wacht niet tot de wekker, ik sta een half uur eerder op. Eerst op mijn dooie akkertje Max verzorgen en daarna tijd voor mij. Max mag naar buiten nu het nog niet te warm is. Alles staat lekker open.
Na het ontbijt sporten. Ik ben wat vroeg en de deur is nog dicht. Ik loop een stukje langs het water en zie dikke bramen op een plek waar ik er goed bij kan. Ik heb niets bij me. Niet vergeten morgen een doosje mee te nemen om ze in te doen. Lekker, gaan in mijn havermoutpap.
Wanneer ik op de terugweg ben van het boodschappen doen is het druk in het centrum. Overal politie. Te paard, te voet en veel politiebusjes. Er is weer een anti-AZC demonstratie. Deze keer protesteren vrouwen. Ook is er een tegendemonstratie lees ik later op de website van de gemeente. Ik heb hier niets te zoeken. Demonstreren vind ik prima en ik steun de tegendemonstranten, maar ik ben niet iemand die ertussen gaat staan om mee te doen.
Ik blijf de rest van de dag thuis. Het is een lui dagje. Tussen het lui zijn door doe ik twee wassen, die hang ik op en zodra ze droog zijn werk ik ze weg. Eind van de middag bel ik met mijn vader, daar gaat ook alles goed. Tot slot nog een lekker voetenbad, ik probeer het iedere week te doen maar ik vergeet het vaker wel dan niet.
Wanneer ik uit mijn werk thuiskom doe ik meteen mijn ketting af en mijn oorbellen uit. Maandag greep ik mis, ik had nog maar een oorbel in, in mijn rechteroorlel was geen bel.
Toen ik ze die ochtend indeed besefte ik dat ze niet zo lekker sluiten. Maar er verder niets mee gedaan, wat achteraf erg dom was.
Ik vond het heel jammer maar legde me erbij neer. Het is maar een oorbel. Wel een mooie maar ik kon er weinig meer aan doen. Zo'n klein dingetje vind je niet meer terug. Ik schudde nog wat aan mijn kleding en keek nog even in mijn fietshelm en op de grond bij mijn fiets die voor het huis stond. Niets.
Ik kon die oorbel overal verloren hebben. In het schoolgebouw en onderweg naar huis. Misschien zelfs al onderweg naar school, ik heb er op de dag verder niet op gelet.
Geen beginnen aan om te zoeken. Ik zette de oorbel uit mijn hoofd. Ik heb nog andere oorbellen en ik hoef dus niet oorbelloos door het leven.
Wanneer ik op dinsdagochtend mijn fiets in de stalling zet, helm afdoe, tas afhaak, de stalling uitloop en het hek van het personeelsdeel achter me dicht doe besluit ik even op de grond te kijken, je weet maar nooit tenslotte.
Twee meter voor de ingang van het fietsenhok zie ik mijn oorbel liggen!
