Al 50 dagen aaneengesloten eetbuivrij. Ze zijn voorbij gevlogen. In het begin vond ik het erg moeilijk om de eetbuien uit mijn hoofd te zetten. Ik was er vrij veel mee bezig en er waren dagelijks momenten waarop ik eetbuidrang voelde. Niet altijd even sterk, maar wel heel vaak. In het begin was weerstand bieden nog een hele inspanning. Het voelde niet makkelijk en af en toe dacht ik echt "Bekijk 't maar, ik begin wel weer met een schone lei op maandag of de eerste van de maand of als de zomertijd ingaat". Gelukkig dacht ik dan toch nog wat langer na en luisterde ik naar mijn gezonde brein.
Want mijn gezonde brein wil niet meer eten tot ik er buikpijn van heb gekregen. Wil niet meer stiekem in de keuken eten en snoepen terwijl T. op de bank een film zit te kijken. Wil niet meer op het werk een pak koeken naar binnen proppen wanneer ik alleen in mijn kantoor zit. Wil niet meer alle verpakkingen onderin de prullenbak verbergen of naar de vuilcontainer op de hoek van de straat gaan om het afval van de eetbui weg te gooien om zo alle sporen te wissen. Wil niet meer snel voor sluitingstijd nog even naar de winkel om meer eetbuivoedsel te kopen. En wil zeer zeker niet meer als sluitstuk een nacht heel slecht slapen vanwege de volle buik en zweetaanvallen.
Bovendien wil mijn gezonde brein ook niet meer telkens opnieuw beginnen met het perfecte eten volgens de aan mijzelf opgelegde eetregels. Er bestaat namelijk geen perfect eten en mijn eetregels zijn raar. Eten is brandstof. Eten is gezelligheid. Eten is iets vieren. Eten is verwennen. Eten is altijd anders. En van dit soort eten ga ik nu langzaamaan, stukje bij beetje, genieten.
Nu de eetbuien tot het verleden beginnen te horen en de eetbuidrang steeds minder sterk wordt is het tijd voor een volgende stap. Ik weet alleen nog niet wat ik als eerste wil veranderen. De eettijden zijn zeker belangrijk, maar het is lastig om daar mee te beginnen nu ik weer op school ben. Ik vind het gezellig om met de anderen mee te pauzeren en dat betekent vaste pauzetijden.
Hoog op mijn prioriteitenlijst staat ook het aanpakken van het dwangmatige sporten. Nu ik geen eetbuien meer heb is het niet nodig om door middel van sporten mijn gewicht omlaag te krijgen. Ik ben momenteel te licht (op de BMI schaal) en als ik niet meer ga eten en net zoveel blijf sporten als ik nu doe zal dat misschien nog minder worden. En dan is het echt niet meer gezond!
Ik ben daar vandaag dan ook mee begonnen ben is minder lang lopen en minder lang fietsen. Ik loop niet hard maar in een stevig wandeltempo van 7 km per uur, Dit geldt ook voor het fietsen. Ik span me in maar maak het niet te gek. Normaal doe ik dit beide 30 minuten, vanaf vandaag 2x 25 minuten. Dat lijkt niets, en dat is het ook niet, maar voor het eet- en beweegregelhoofd is het een hele stap. Ik vind het al moeilijk om een minuut eerder te stoppen! Maar per minuut afbouwen duurt te lang. Per 5 minuten zet meer zoden aan de dijk.
Om het echt aan te pakken zou ik het liefst op vrijdagmiddag helemaal niet meer gaan sporten en dan thuis aan het weekend beginnen door lekker op de bank neer te ploffen, of misschien iets gezelligs te gaan doen met T. of met een vriendin, of eens mee met een clubje collega's die gaan borrelen. Wie weet doe ik dit aanstaande vrijdag al. Maar eerst de komende vier dagen 2 x 5 minuten minder cardio.
dagen aaneengesloten eetbuivrij: 51
