Af en toe verbaas ik me over dingen, vraag ik me af hoe dat zit. Het zijn geen zaken die heel belangrijk zijn, integendeel, het zijn juist heel kleine dingen waar niemand echt een antwoord op heeft, of hoeft te geven. Ze gaan door mijn hoofd en zijn meestal ook snel weer vergeten. Tenzij ik er een notitie van maak om er een blog over te schrijven.
Een paar weken geleden was er een item in het nieuws over de oorlog in Oekraine. Mensen daar zaten (en zitten waarschijnlijk nog steeds) dagenlang in het donker want er is maar af en toe stroom. Een uurtje, soms wat meer. Maar nooit heel lang. En ook nooit op vaste momenten.
Het journaal was op bezoek bij een mevrouw en haar oude moeder. Moeder zat dik ingepakt, met wanten en een muts op, in haar stoel een boek te lezen met een zaklantaarn als leeslamp.
De dochter, een mevrouw van zo'n jaar of 40 schat ik, stond de journalist te woord en vertelde dat ze af en toe een paar uur stroom hebben. Ze vertelde hoe koud het is en hoe zwaar het leven is in een land in oorlog.
Mevrouw was keurig opgemaakt. Haar haar zat netjes in de krul en zag er geverfd uit. Haar wenkbrauwen waren in mooie boogjes geëpileerd, de ogen dik opgemaakt, haar lippen opgespoten en rood geverfd en ook haar nagels zaten strak in de gellak.
En dan vraag ik me af hoe dat dan gaat. Of je dan overdag zorgt dat je er tip top uitziet en in die spaarzame momenten dat er wel stroom is snel naar de kapper en de nagelsalon gaat. Ben je in die narigheid dan nog bezig met je uiterlijk of ben je in die narigheid juist bezig met je uiterlijk?
Wat me eerst onlogisch leek, werd tijdens het schrijven van dit blog steeds logischer. Want als alles om je heen een en al ellende is, is goed voor jezelf zorgen, en dus ook zorgen dat je er onberispelijk uitziet, misschien nog het enige waardoor je een beetje positief blijft. En zo heb ik mijn eigen vraag beantwoord.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten