Bekende Nederlanders en Bekende Buitenlanders. Ik heb er een aantal ontmoet in mijn leven. Volgens mij heeft iedereen wel eens een BN-er of BB-er in het wild gezien of misschien zelfs wel ontmoet.
Ik moest hier laatst aan denken toen ik een foto in een van mijn opbergdozen tegenkwam waarop ik, samen met mr. Pieter van Vollenhoven, voor een fotograaf poseer. Aan die foto zit natuurlijk een verhaal vast.
Nadat mijn relatie met nare ex was beëindigd kreeg ik bijstand van Slachtofferhulp. Een heel aardige mevrouw kwam me wekelijks opzoeken. Zij hielp mij met het verwerken van alle nare ervaringen door met mij te praten, heel veel te praten. Later werden de bezoeken minder frequent en op een gegeven moment was ik cliënt af. We zijn bevriend gebleven en hebben nu nog steeds contact, eens per jaar bezoek ik haar nu. Ze wordt over een paar dagen 80 en rijdt zelf geen auto meer.
Toen ik weer een leuk leven had, samen met T., en de relatie met nare ex steeds meer naar de achtergrond verdween, kreeg ik een telefoontje van de directrice van het Fonds Slachtofferhulp. Zij vroeg mij of ik bereid was om tijdens een fondsenwervingsavond een zaal met donateurs en betrokkenen te vertellen over mijn ervaringen met Slachtofferhulp. Ik zou dan eregast van mr. Pieter van Vollenhoven op Paleis Het Loo zijn. Ik zou logeren in het Bilderberghotel de Keizerskroon en alle kosten, ook van T, zouden worden vergoed.
Nu heb ik niets met het koningshuis, dus dat was niet de reden dat ik de uitnodiging accepteerde. Wat ik wel belangrijk vond was dat het beeld dat mensen hebben van een slachtoffer van huiselijk geweld vaak niet klopt. Een hoog opgeleide jonge vrouw uit een gewoon fijn gezin is meestal niet waar mensen in eerste instantie aan denken. Zeker toen, 30 jaar geleden, niet.
Ik kreeg vrij op school, schreef mijn speech, kocht een mooie jurk (die betaalde ik overigens zelf), T. huurde een smoking en we vertrokken naar Apeldoorn.
Alles was tot in de puntjes verzorgd en van minuut tot minuut wist ik wat ik moest doen en waar ik moest zijn. Tijdens het diner zat ik naast Pieter en hij kondigde mij aan toen ik mijn verhaal ging vertellen. In de zaal zaten ook een paar BN-ers, en verder waren er dus geldschieters.
Ik had 12 minuten spreektijd, maar ik praatte 20 minuten vol. Ik kreeg een daverende applaus, T. pinkte een traantje weg op de eerste rij.
Toen alles achter de rug was en de gasten vertrokken waren, dronken we nog wat met een klein clubje mensen van de organisatie en het Fonds Slachtofferhulp, ergens in een kleinere ruimte van het paleis. Een soort afterparty.
Ik kan me niet meer alles van die avond herinneren, maar dat mr. Pieter van Vollenhoven een ontzettend aardige man is weet ik nog goed.
Het evenement werd verslagen in De Telegraaf, met foto's. Een paar van die foto's ontving ik later van de fotograaf, afgedrukt en in een stevige envelop toegestuurd per post. Een leuke herinnering aan een heel bijzondere avond.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten