Teruglezen vanaf het begin?
Klik op de delen: Deel 1 / Deel 2 / Deel 3 / Deel 4 / Deel 5
Lesgeven, hoe doe je dat? Dat is een lastige vraag. Zoals je kon lezen in de delen 1 tot en met 5 over dit onderwerp, heb ik al een lange carrière in het onderwijs achter de rug. Op een paar lessen na ging het altijd goed. Op de meeste werkplekken heb ik fijne collega's gehad en goede coördinatoren, teamleiders en directeuren. Werkte en werk ik met plezier in het onderwijs.
Ik heb niet het idee dat ik op de lerarenopleiding (deeltijd, twee avonden per week, vier jaar lang) heb geleerd hoe het is om voor de klas te staan. 30 Jaar geleden was de opleiding anders dan nu. Nu wordt er veel meer aandacht aan pedagogiek gegeven. Ik had dat een lesuur per week. De rest van de lessen leerden we Engels.
Het lesgeven zelf heb ik geleerd door het te doen. In het diepe springen en zwemmen. En ieder jaar weer terugblikken en bedenken 'wat kan beter, wat blijf ik doen'. En dan ben je toch ineens meer dan 25 jaar verder. Kom je oud-leerlingen tegen met hun eigen kinderen en wordt je steeds vaker uitgenodigd voor pensioenborrels en -recepties.
In mijn beginjaren op mijn huidige werkplek gaf ik iedere dag les, ik was mentor van de eerstejaars, coördinator van een opleiding, docent Engels en economie en had daarbij nog wat andere taken. Werkdagen waren lang maar leuk. De school stond nog in de kinderschoenen en er moesten veel dingen worden opgestart, ontwikkeld en uitgedacht. Dit deed ik samen met een klein team collega's, waarvan de meeste nog jonger dan ik en onervaren.
Als snel nam ik de rol van kartrekker en niet veel later werd ik studieleider. Geen lid van de directie, nog steeds wat uren als docent, maar ook veel andere taken. Ik was organisatorisch en beleidsmatig betrokken bij het doorontwikkelen en de groei van onze school.
Druk druk druk en toen ik dit zo'n 8 jaar had gedaan kwam er een burn-out. Die duurde vier maanden en een zomervakantie. Na de zomervakantie kwam ik terug om te re-integreren. Die maanden thuis waren goed om te bedenken hoe ik verder wilde en hoe niet.
Voor het eerst in mijn werkende leven had ik ook een slechte relatie met mijn leidinggevende. Een mevrouw in de laatste jaren van haar carrière met een enorme geldingsdrang. Ik voelde me constant onder druk staan. Dat, en wat persoonlijke issues, hadden de burn-out veroorzaakt. En toen trok ik heel stoute schoenen aan.
In een ander team, met een andere teamleider, waren heel veel taken die niet bij een persoon waren ondergebracht. Ik zag mogelijkheden om deze taken beter en gestructureerde uit te voeren en daarvoor vond ik mijzelf de ideale persoon. Dus ik stuurde een open sollicitatie aan deze teamleider. Heel toevallig iemand waar ik eerder ook al mee had samengewerkt maar beiden in andere functies.
Na wat gesprekken met diverse betrokkenen in de organisatie kon ik overstappen naar het andere team, én het takenpakket zoals ik voorgesteld had gaan uitvoeren. Tot de dag van vandaag doe ik dat nog steeds. Het is heel afwisselend werk, naast lesgeven ben ik op heel veel terreinen betrokken bij studenten, opleidingen, andere teams en zelfs zaken die extern spelen. Geen dag is hetzelfde en nog dagelijks leer ik bij. Hoe mijn baan er over een jaar uitziet? Geen idee, het kan altijd veranderen, maar dat zie ik dan wel weer. Ik moet nog wat jaren werken tot mijn aow-leeftijd, maar dat was ik niet van plan. Ik kan en wil eerder stoppen. Maar voor nu zit ik hier nog goed.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten