French toast, ik had geen idee wat dat was toen ik voor het eerst naar New York ging. Het waren de jaren negentig, geen Instagram, geen TikTok en geen foodblogs. Alles wat ik over New York wist had ik gelezen in een Engelstalige reisgids. In deze gids werden blueberry pancakes en French toast genoemd als echte New Yorkse ontbijtgerechten in de klassieke diners. Het leek me leuk om deze gerechten te proberen. Pannenkoeken als ontbijt? Dat had ik wel eens in een film of serie gezien. Best raar maar leek me ook wel lekker. En French toast, wat zou dat zijn?
De pannenkoeken waren dik en zompig, de ahornsiroop verdween als in een droge spons. Niet vies maar ook niet heel lekker. En de French toast bleken gewoon wentelteefjes te zijn. Niks mis met wentelteefjes, dus ik at ze me smaak op.
Ik eet ze nu bijna nooit meer, de laatste keer was tijdens een vakantie in Frankrijk, nu ook al weer drie jaar geleden, toen T. ze voor ons ontbijt maakte van een oude baguette.
In mijn jeugd, toen ik nog op de basisschool zat, aten we tussen de middag gewone volkorenboterhammen met vleeswaren, kaas en met zoet. Soms speculaasjes, maar meestal kokosbrood, appelstroop, hagelslag of jam. Maar zo heel af en toe kregen we wentelteefjes.
Mijn moeder maakte ze van het overgebleven witbrood dat we altijd op zaterdag aten. Dat liet ze een paar dagen liggen zodat het een beetje oud werd.
Het was een echte traktatie. Warm op het bord met wat kaneel en kristalsuiker, zodat iedere hap knisperde van de suiker. Na twee of drie van die gebakken boterhammen zaten we goed vol. We dronken er thee of melk bij.
Ik heb geen idee of andere kinderen van school dit ook wel eens aten, we praatten nooit over eten in de klas. Ik ging tussen de middag wel eens met vriendinnetjes mee om bij hen thuis te eten. Bij iedereen thuis werd er tussen de middag brood gegeten, behalve bij mijn beste vriendinnetje. Daar werd een warme maaltijd gegeten en werd er gebeden en uit de Bijbel voorgelezen. Ik ging haar tussen de middag ophalen als we weer terug naar school gingen, ze woonde op de route. Soms was ik iets te vroeg en zaten ze nog aan tafel. Ik vond het altijd een beetje eng als haar vader met monotone stem voorlas. Ik mocht dan op de bank zitten en daar wachtte ik tot ze klaar waren. Bij haar at ik nooit mee.
Ik had ook andere vriendinnetjes en zij aten wel bij ons en ik bij hen. Er was een meisje waar iedere dag witbrood werd gegeten, dat vond ik heel bijzonder. Ik kon er met gemak zes op, terwijl ik thuis aan twee zelf gesneden volkorenboterhammen al genoeg had. Bij weer een ander vriendinnetje kregen we een gebakken ei op brood. Dat deden wij thuis nooit tussen de middag, dat was meer iets voor de zaterdagavond.
Tegenwoordig zie ik allerlei wentelteefjesrecepten voorbij komen. Gemaakt van oliebollen, krentenbrood, brioche en croissants. Met allerlei zoet beleg zoals karamelsaus of aardbeien en slagroom, maar ook hartige varianten met champignons en spinazie. Wentelteefjes, leuk woord en ik denk dat ik ze binnenkort weer eens ga maken!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten