Ik ben terug uit Londen waar ik een aantal jaren heb gewoond. Ik heb wil zo snel mogelijk aan het werk. Ik zoek iets in het centrum van Rotterdam omdat ik ook twee avonden per week naar school zal gaan om de lerarenopleiding Engels te doen. De school is in het centrum. Zelf wonen we, nare ex en ik, op zuid.
Ik schrijf me in bij een aantal uitzendbureau en heb heel snel werk. Ik krijg een baan aangeboden als directiesecretaresse bij een scheepvaartkantoor, Wm. H. Muller en co. In die tijd, begin jaren 90, nog een ontzettend traditioneel mannenbolwerk. Alleen maar mannen in de directie en ook op andere afdelingen voornamelijk mannen. Vrouwen zijn secretaresse, telefoniste of doen iets administratiefs. En dan is er Adèle.
Adèle zorgt voor de koffie en de thee. Op mijn werk in Londen, we waren met een klein clubje mensen in een klein kantoor, dronken we oploskoffie en thee. Vooral thee. Met melk voor mijn collega's, zonder voor mij.
Ik had nog nooit in Nederland op een kantoor gewerkt dus voor mij waren veel dingen nieuw. In de bedrijfskantine gratis melk en karnemelk. Ham en kaas per plakje verpakt. Geen witte bonen in tomatensaus, geen jam roly poly, geen fish fingers en ook geen patat. Wel kroketten en frikandellen en op vrijdag nasi, bami en saté.
Terug naar Adèle en de koffie. Iedere dag om half 10 en half 11 maakte Adèle een rondje door het kantoor met haar kar met daarop kopjes, schoteltjes, suikerklontjes, een melkkan en twee grote containers met koffie en thee. We werkten in een oud pand met houten vloeren en je kon Adèle en haar rammelende kar al van verre horen aankomen.
Bij het eerste rondje kreeg je van haar een speculaasje bij de koffie. Eentje, nooit twee. Bij ronde twee kreeg je niks.
's Middags kwam Adèle nog een keer langs, nu schonk ze alleen thee. Bij de thee kreeg je van haar een mariakaakje. Eentje, nooit twee.
Het was toen al ouderwets om op deze manier de werknemers van koffie en thee te voorzien. Ik heb op veel plekken gewerkt en had dit niet eerder meegemaakt. En na deze job ben ik ook nooit meer een Adèle met een koffiekar tegengekomen.
De wereld van de scheepvaart is niet alleen lang een mannen bolwerk geweest (begint ietsje minder te worden lijkt het) maar ook is die wereld allesbehalve progressief. Ik weet nog dat er honend werd gedaan over dat 1975 het jaar van de vrouw was. Ok dat honende geluid zal ook buiten de scheepvaart hebben geklonken..
BeantwoordenVerwijderenHet een sector is waar inderdaad de emancipatie langzaam gaat.
VerwijderenAch ja de koffierondes. Ik heb op zoveel kantoren gewerkt in je vele jaren dat ik voor uitzendbureau's werkte en kan me er niet zoveel van herinneren. Wel van mijn allereerste baan, daar stonden de grote licht blauwe plastic bekers klaar als de koffiedame langs kwam met alleen een grote kan koffie met melk. De bekers hadden soms nog een wittig laagje "schoonmaakmiddel" denk ik. In een straal werden de bekers volgegoten en veel kwam op het blad terecht, hoe het smaakte kan ik me niet herinneren, ik was toen 16.
BeantwoordenVerwijderenGrappig dat je elke dag speculaasje kreeg en geen variatie in de seizoenen
Ik werkte er via een uitzendbureau, heb er geen jaren gewerkt, hooguit een paar maanden. Ik weet niet eens meer hoe lang, het is nu al zo lang geleden. Getsie... blauwe plastic bekers met een wit laagje... gruwel!
Verwijderen