check

Ik doe het altijd als ik ergens ben waar ik niet bekend ben en waar veel mensen samenkomen. Ik check waar de nooduitgang(en) is/zijn. Ergens in de jaren 90, ik werkte bij Smit Tak, mocht ik een training brandveiligheid volgen bij het bedrijf RISC, destijds de naam van een organisatie op de Maasvlakte. Er werden daar trainingen en cursussen gegeven aan onder andere brandweercorpsen, maar ook aan bedrijfshulpverleners (bhv-ers).

Dat was een heel interessante training waarbij ik leerde blussen met een spuitblusser en ook mensen moest bevrijden uit een brandend huis. Tijdens de theorieles leerden we van alles over het ontstaan van brand, de soorten brand en hoe gevaarlijk en snel brand is. Ik kan me niet heel veel meer herinneren, maar wel een paar dingen die enorme indruk op me maakten. Bijvoorbeeld dat een brand in enkele seconden een vuurzee kan worden. Dat rook levensgevaarlijk is. Dat je nooit zomaar een deur open moet trekken als je denkt dat er brand is en ook dat je altijd moet zorgen dat er een vluchtroute is, eentje die niet geblokkeerd wordt door een prullenbak, fiets, schoenenrek of wat dan ook voor onnozels. Want als er eenmaal brand is en je geen moer meer ziet door de rook, dan kan je niet ook nog spullen gaan verslepen om een deur te openen.

En sindsdien kijk ik altijd even hoe ik weg kan komen. Plekken als Schiphol of de Hema, daar geloof ik het wel. Maar een hotelletje in de Eiffel met 20 kamers? Daar doe ik een check. En ja, ik kijk dan ook of de nooduitgang makkelijk open gaat. En of er geen kratten met bierflessen voor staan. En of er een brandblusser op de gang is. 

Na het vreselijke ongeluk in Zwitserland tijdens de jaarwisseling ben ik weer extra op mijn hoede wanneer ik ergens kom. Daarnaast hoop ik van harte dat er geen horecazaak meer is waar ze nu nog feestelijk vuurwerk binnen afsteken, want als ik dat zie gebeuren ga ik alvast richting deur, just in case!