familie

Het voelt een beetje raar om hier over familie te schrijven, ik heb namelijk geen idee wie er meelezen. Ik schrijf dan wel onder een andere naam, mijn foto staat erbij en ook is door wat ik schrijf misschien te achterhalen wie ik ben. Komen mensen bij mij terecht als ze me via mijn blognaam op Internet opzoeken? Sta ik in hun algoritme met mijn Instagramaccount omdat ik ze in mijn digitale telefoonboek heb staan? Alles is immers gelinkt door grootmacht Google. 

Daarom ben ik hier toch wat terughoudend over. Het is tenslotte niet okay om van anderen hun hele hebben en houden op het Internet te zetten. Toch een klein beetje informatie over mijn familie.

Ik heb een vader van 83, een broer van 60 en ik had natuurlijk ook een moeder, zij overleed aan de gevolgen van borstkanker toen zij net 50 was.

Met de familie aan mijn vaders kant is al meer dan 30 jaar geen contact. Mijn vader is de middelste van drie jongens. Mijn beide ooms hebben kinderen en vast ook klein- en misschien ook wel achterkleinkinderen. Ik zou het niet weten. Google levert weinig op. Ik weet dat mijn ene oom nog leeft, ik weet ook dat zijn zoons goed terecht zijn gekomen. Maar de informatie op facebook is inmiddels ook al weer oud dus hoe het nu zit, geen idee. Ook geen behoefte om daar meer over te weten.

Met de familie van mijn moeder is het contact ook altijd ingewikkeld geweest. Dat kwam door haar moeder, mijn leuke oma.  Want als oma was ze geweldig, maar als moeder heeft ze heel rare en nare dingen gedaan. Mijn moeder heeft een een jongere broer en jongere zus. Met mijn oom heb ik heel af en toe contact, met mijn tante niet, behalve die ene keer, 20 jaar geleden, toen ik haar heb opgezocht. Van mijn tante uit kwam er nooit wat. Ze heeft, weet ik, ook het contact met haar broer verbroken. 

En toen ineens, nu een aantal maanden geleden, een appje om 9 uur in de ochtend, terwijl ik aan het werk ben. Tante vraagt hoe het met me is. Ze vertelt dat haar man vorig jaar is overleden en dat ze gaat verhuizen naar een kleinere woning in een andere stad.  Als ik van de verbazing ben bijgekomen, een paar dagen later, reageer ik. Ik vertel een en ander over mezelf. Een week later krijg ik weer een berichtje. Ze is door haar leeftijd en het overlijden van haar man gaan nadenken over haar familie en wil weer contact. Ook vraagt ze of ik nog contact heb met mijn oom en of ik zijn gegevens kan doorgeven. 

Met name dat laatste schiet bij mij in het verkeerde keelgat. Ik ben toch niet verantwoordelijk voor het herstellen van deze band? De vraag en het bericht gaan dagenlang door mijn hoofd. Ik stel mezelf de vragen 'is dit goed voor mij, vind ik dit leuk en wat wil ik' en telkens moet ik deze vragen met nee beantwoorden. Nee, ik wil dit niet, nee, ik vind dit niet leuk en nee, dit is niet goed voor mij. Ik krijg er stress van, ik ga erover piekeren, ik ga me schuldig voelen, ik ga me zorgzaam opstellen en verantwoordelijk voelen.

En dus heb ik mijn tante een briefje gestuurd waarin ik haar vertel dat ik nooit een band heb gehad, vroeger toen ik klein was niet, toen mama ziek was niet, na het overlijden van mama niet en dat ik er nu, na al die jaren, geen behoefte aan heb.

Was dat makkelijk om te doen? Nee. Was het een opluchting toen ik het had gedaan? Ja.