Het voelt een beetje raar om hier over familie te schrijven, ik heb namelijk geen idee wie er meelezen. Ik schrijf dan wel onder een andere naam, mijn foto staat erbij en ook is door wat ik schrijf misschien te achterhalen wie ik ben. Komen mensen bij mij terecht als ze me via mijn blognaam op Internet opzoeken? Sta ik in hun algoritme met mijn Instagramaccount omdat ik ze in mijn digitale telefoonboek heb staan? Alles is immers gelinkt door grootmacht Google.
Daarom ben ik hier toch wat terughoudend over. Het is tenslotte niet okay om van anderen hun hele hebben en houden op het Internet te zetten. Toch een klein beetje informatie over mijn familie.
Ik heb een vader van 83, een broer van 60 en ik had natuurlijk ook een moeder, zij overleed aan de gevolgen van borstkanker toen zij net 50 was.
Met de familie aan mijn vaders kant is al meer dan 30 jaar geen contact. Mijn vader is de middelste van drie jongens. Mijn beide ooms hebben kinderen en vast ook klein- en misschien ook wel achterkleinkinderen. Ik zou het niet weten. Google levert weinig op. Ik weet dat mijn ene oom nog leeft, ik weet ook dat zijn zoons goed terecht zijn gekomen. Maar de informatie op facebook is inmiddels ook al weer oud dus hoe het nu zit, geen idee. Ook geen behoefte om daar meer over te weten.
Met de familie van mijn moeder is het contact ook altijd ingewikkeld geweest. Dat kwam door haar moeder, mijn leuke oma. Want als oma was ze geweldig, maar als moeder heeft ze heel rare en nare dingen gedaan. Mijn moeder heeft een een jongere broer en jongere zus. Met mijn oom heb ik heel af en toe contact, met mijn tante niet, behalve die ene keer, 20 jaar geleden, toen ik haar heb opgezocht. Van mijn tante uit kwam er nooit wat. Ze heeft, weet ik, ook het contact met haar broer verbroken.
En toen ineens, nu een aantal maanden geleden, een appje om 9 uur in de ochtend, terwijl ik aan het werk ben. Tante vraagt hoe het met me is. Ze vertelt dat haar man vorig jaar is overleden en dat ze gaat verhuizen naar een kleinere woning in een andere stad. Als ik van de verbazing ben bijgekomen, een paar dagen later, reageer ik. Ik vertel een en ander over mezelf. Een week later krijg ik weer een berichtje. Ze is door haar leeftijd en het overlijden van haar man gaan nadenken over haar familie en wil weer contact. Ook vraagt ze of ik nog contact heb met mijn oom en of ik zijn gegevens kan doorgeven.
Met name dat laatste schiet bij mij in het verkeerde keelgat. Ik ben toch niet verantwoordelijk voor het herstellen van deze band? De vraag en het bericht gaan dagenlang door mijn hoofd. Ik stel mezelf de vragen 'is dit goed voor mij, vind ik dit leuk en wat wil ik' en telkens moet ik deze vragen met nee beantwoorden. Nee, ik wil dit niet, nee, ik vind dit niet leuk en nee, dit is niet goed voor mij. Ik krijg er stress van, ik ga erover piekeren, ik ga me schuldig voelen, ik ga me zorgzaam opstellen en verantwoordelijk voelen.
En dus heb ik mijn tante een briefje gestuurd waarin ik haar vertel dat ik nooit een band heb gehad, vroeger toen ik klein was niet, toen mama ziek was niet, na het overlijden van mama niet en dat ik er nu, na al die jaren, geen behoefte aan heb.
Was dat makkelijk om te doen? Nee. Was het een opluchting toen ik het had gedaan? Ja.
Je tante was er in moeilijke tijden niet voor jou. Ik begrijp jouw gevoel heel erg goed en zonder haar is je leven ook goed, je bent gewend om zonder haar te leven. Ik weet niet of ze erg onder de plak bij haar man zat, want het zou ook kunnen dat ze door hem geen contact meer had. Maar dan nog... ik zou het ook zo laten als ik jou was. Ik verwacht niet dat die band nog hersteld kan worden.
BeantwoordenVerwijderenIk weet heel zeker dat haar man er niets mee van doen had, mijn tante is een heel vrijgevochten vrouw en haar man, haar tweede, was een erg lieve vent. Haar eerste man niet zo weet ik nog. Allemaal kunstenaars trouwens, weet niet of dat er mee te maken heeft, maar ik heb het idee dat ze lang door het leven gefladderd heeft.
VerwijderenDat vind ik knap van je.
BeantwoordenVerwijderenGroeten
Loes
Dank je, ik heb er heel goed over nagedacht.
VerwijderenAl heel lang geleden, in 1973, toen ik 20 was, hebben mijn ouders het contact met mijn oma van vaderskant verbroken en ook met mijn jongste tante. Mijn opa was toen recent overleden. Mijn oma zag mijn moeder als een bedreiging, iemand die een slechte invloed had op mijn vader.
BeantwoordenVerwijderenMet de oudere zus van mijn vader bleef wel enig contact en ook met mijn oudtante, de jongere zus van mijn oma bleef vrij intensief contact. Dus we hoorden wel eens hoe het ging met de familieleden waarmee het contact verbroken was. Nadat mijn moeder overleed, wilde ik het contact met mijn vaders jongste zus graag hervatten. Ze was niet veel ouder dan ik en het leek mij leuk te horen hoe het met haar ging. Dat nieuwe contact is niet gelukt. Ze wilden het niet. Ik had niets met de conflicten te maken, maar toch werd ik er ook op aangezien. Ik had het graag gewild, ze was in mijn jeugd een leuke lieve tante. Maar het moet wel van beide kanten komen, ik legde mij er bij neer dat ze geen contact wilde. Ze is recent overleden, dus nu is dat hoofdstuk afgesloten. Afgezien van een neef en een nicht, leeft niemand van die familie meer. En het contact met deze neef en nicht is ook al sinds 1973 afgebroken. Van de nicht weet ik dat ze nog leeft, ze heeft een actief facebookaccount. Van de neef weet ik niet of hij nog leeft, hij is bijna 70 jaar. Geen idee eigenlijk.
Ik heb ook nog heel vee andere familieleden die ik niet zie, ik heb me daar ook bij neergelegd, ook al heb ik niets met de voorgeschiedenis te maken.
VerwijderenDat hoor je vaker. Uit eigen behoefte na vele jaren weer contact zoeken. Goed,dat je je gevoel volgde
BeantwoordenVerwijderenJa, ik snap het, misschien zou ik zelf zoiets ook doen, maar in dit geval was het voor mij veel te laat.
VerwijderenVolgens mij heeft elke familie wel zoiets, er zijn hele tv programma's aan gewijd. Zelf heb ik nooit een goed contact met mijn zusje gehad, wat eigenlijk ontstaan is doordat mijn moeder vroeger ons verschillend behandelde. Ik ben een beetje het zwarte schaap van de familie geworden, niet uit eigen keus trouwens, maar dat is zo ontstaan. Ik heb wel contact met neven en nichten maar dat is oppervlakkig.
BeantwoordenVerwijderenDat programma ken ik maar kijk ik niet, ik snap dat mensen behoefte hebben om banden te herstellen met behulp van een neutrale partij, goed dat het er is denk ik. Maar ik snap ook dat mensen het laten voor wat het is, en hun leven inrichten en en dan ook okay zijn met hoe het is.
VerwijderenIk kijk ook niet, hoor. Ik heb me er ook bij neergelegd.
VerwijderenDat komt overeen met hoe ik je ken (van je blog)😀.
VerwijderenTsja familie, ik zou bijna zeggen 'breek me de bek niet open'. Mijn 'vader' heeft ooit bijna 60 jaar geleden geweigerd om een zwangere tante (vrouw van mijn moeders broer) naar huis te brengen, en dat 'akkefietje' speelde nog steeds toen de broer van mijn moeder overleed en mijn moeder in eerste instantie niet welkom was op de uitvaart van haar broer (3,5 jaar geleden). Zij was toen enorm verdrietig en ik heb toen alsnog gepraat met zijn vrouw waarna de vete uit de lucht leek. Leek want 2 jaar later overleed zij zelf en mochten mijn moeder en ik niet op de uitvaart komen. Toen ik vroeg naar de reden, was het inderdaad de gebeurtenis van 60 jaar geleden en iets over mijn broer, maar dat is te privé. Ik heb ze toen beide een kaart gestuurd met mijn visie, overigens niet onvriendelijk en toen was ik het kwijt. Overigens wil mijn moeder enorm graag dat deze kinderen (mijn neef en nicht dus) aanwezig zijn op haar uitvaart....Ik moet ook altijd denken aan Libelle's en Margrieten rond de feestdagen met al die 'gelukkige' gezinnen rond de kerstboom. Het familiediner kijk ik nooit maar soms hoor ik van Ed, die wel kijkt dat het 'nergens' om gaat.
BeantwoordenVerwijderenFijn weekend vast!
Ik ben ook blij dat ik het in een brief heb gezet, die was heel kort, heel duidelijk en verder niet onvriendelijk. Zo kon ik er een streep onder zetten. Ja, in tijdschriften alleen maar happy families! Zo onecht!
VerwijderenWat kun jij je grenzen goed aangeven.
BeantwoordenVerwijderenKomt dat omdat jij van beroep ook zorgcoördinator bent?
Het komt denk ik ook omdat ik doordat ik nu ouder ben het steeds makkelijker vind om te relativeren en voor mezelf op te komen. Duurde even, ben inmiddels 58, maar nu lukt het steeds beter!
VerwijderenAch ja, familie. Je kiest ze niet. Ik heb nauwelijks familie, alleen mijn oude moeder en mijn gezin. Toch lijkt een broer of zus mij wel eens makkelijk om zorgen over oude moeder mee te delen. Aan de andere kant, mijn man heeft twee zussen, één woont meestal in Zuid Frankrijk en de ander in de Achterhoek dus daar heb je ook weinig aan. Heel soms kom ik wel eens een nicht tegen (bv bij een begrafenis) en dan klikt het toch weer wel makkelijk misschien wegens gedeelde jeugdherinneringen?
BeantwoordenVerwijderenWat ik trouwens echt vervelend vind is als je een oude bekende tegen komt die dan zegt "Ik kom snel eens bij je langs!". Doen ze nooit ....
Marijke
Ook al heb je een broer of zus Marijke, dat wil niet zeggen dat je er dan wat aan hebt wanneer het op zorgen voor je ouder(s) aankomt. Ik weet nu ook al waar ik straks aan toe ben als er iets is met mijn vader. Ik heb totaal geen herinneringen aan mijn tante dus ook daarover zouden we niet kunnen praten. Klopt, ik zeg het zelf ook nooit, net zoals ik niet tegen vertrekkende collega's zeg dat we contact houden als ik het niet echt van plan ben!
VerwijderenIn hoeverre de toenadering van tante oprecht is.. of dat ze jou al meewerkend voorwerp ziet om contact met haar broer te herstellen.. jij hebt vastgesteld dat je het niet wilt en dat het niet goed voor je is.. en dat is heel goed! Laat ze het maar bij je vader proberen en wellicht dat die ook bedankt voor de eer.
BeantwoordenVerwijderenGoed punt, ik vroeg me dat ook af. Bovendien is mijn oom niet verhuisd in de afgelopen veertig jaar dus....Nou, dat van mijn vader heb je verkeerd hoor, die had al geen contact meer met de zus en broer van mijn moeder, hij was er al lang geleden klaar mee.
VerwijderenMijn vader had weinig contact met zijn familie en van mijn moeders kant was er heel vaak onenigheid tussen de vele zussen van mijn oma. Mijn ouders zijn overleden, ik heb een zus waarmee ik goed contact heb, verder geen familie. Er zijn nog wel wat neven en achternichten, maar ik ken ze niet. Laatst zag ik toevallig een foto van een achternicht op internet, en jee wat leken we kwa uiterlijk op elkaar. Ik ben 70 jaar en had graag wat meer familiebanden gehad, maar het is niet anders. Wel wil ik nog opmerken dat verhalen over ruzies en oneerlijk gedrag, vooral als die gebeurtenissen al jaren geleden plaatsvonden, meestal overdreven en eenzijdig zijn. Net als in dat televisieprogramma !
BeantwoordenVerwijderenIk weet dat er in veel families dingen spelen waardoor mensen elkaar niet meer zien. Ik weet niet beter dan dat het in mijn familie zo is, dus ik mis het niet (meer). Fijn dat jij wel goed contact hebt met je zus.
VerwijderenJammer dat het contact met je familie nooit echt goed is geweest. Knap van je om hierin je gevoel te volgen!
BeantwoordenVerwijderenJa, aan de ene kant vind ik het ook jammer, ik zie natuurlijk ook dat het leuk kan zijn bij anderen. Maar ik weet niet beter dus ik weet ook niet wat ik mis.
VerwijderenGoed zeg. Ik zou er misschien toch weer ingelopen zijn. Maar juist het feit dat ze er niet was toen je steun had kunnen gebruiken, maakt wel dat je er weinig aan zult hebben. Wat zou je ermee winnen? Eventueel iemand kennen aan wie je nooit behoefte hebt gehad.
BeantwoordenVerwijderenMijn eerste reactie was 'goh, das leuk!' maar het werd al snel irritatie en boosheid. Nu heb je mij nodig? Waar was je toen ik (ik was 25 toen mijn moeder overleed) behoefte had aan steun en praten? Ik heb het besluit niet over een nacht ijs genomen en sta er 100% achter.
VerwijderenDat snap ik. Maar vooral goed dat je niet meteen gereageerd hebt maar er goed over nagedacht hebt!
BeantwoordenVerwijderenIk ben niet over een nacht ijs gegaan.
Verwijderen