flauw

Flauwvallen door angst of schrik, ik ben ermee bekend. Gelukkig gebeurt het niet vaak en de laatste keer is nu al weer een aantal jaren geleden. Dat was niet de eerste keer, ik heb dit vanaf mijn middelbareschooltijd meerdere keren meegemaakt.

Een van die keren was nog in de tijd van de gulden, ik weet dit omdat ik een rekening kreeg toegestuurd voor de rit met de ambulance waarmee ik na het flauwvallen naar het ziekenhuis ben gebracht.

Behalve dat ik me herinner dat het in het tijdperk van de gulden was, weet ik ook nog dat ik heel kort haar had. Vanwege mijn korte koppie ging ik iedere 6 weken naar de kapper. 

De kapper die destijds mijn haar knipte was met vakantie hoorde ik toen ik belde voor een afspraak. Maar haar collega had nog wel een plekje vrij, was dat goed? Ja hoor, want ik wilde persé dat mijn haar die week geknipt werd. 

Einde van mijn werkdag toog ik richting het centrum van de grote stad voor mijn afspraak. Bij de kapper aangeboden kreeg ik een kopje koffie aangeboden en mocht ik meteen plaatsnemen in de stoel. Kapmantel om, die zat een beetje strak maar daar zei ik op dat moment niets van. 

De kapper vroeg me wat ik wilde en ik legde het aan hem uit. Lekker opgeschoren van achteren en bij mijn oren, wat langer bovenop. Hij pakte zijn tondeuse en al pratend begon hij aan de achterkant. 

Maar wat praatte die kerel veel! Hij bleef ratelen, ik kreeg geen kans om zelf iets te zeggen, hij ging maar door en door. En ondertussen stond hij met die tondeuse te zwaaien. Ik kreeg het steeds benauwder. Van de strakke kapmantel, maar ook van zijn gedrag.

De achterkant was klaar, hij wilde aan de zijkanten beginnen. Hij zette zijn tondeuse op mijn haar en ik zag dat hij er een hap uit nam. Ik kreeg het nog wat benauwder en begon aan mijn kaptmantel te trekken. En toen was ik weg. 

Toen ik weer terug was lag ik op de grond. En had ik in mijn broek geplast. Om me heen een en al paniek. Zelfs was ik rustig, voelde me alsof ik uit een rare droom ontwaakte. Er werd een ambulance gebeld. Ik werd aan allerlei snoertjes en kastjes gekoppeld. Klom zelf op de brancard en werd de ambulance ingereden.

In het ziekenhuis werd T. gebeld. Ik kreeg allerlei onderzoeken waar uiteindelijk niet meer uit kwam dan dat er niets aan de hand was. Ik mocht weer naar huis. T. bracht een verschoning mee en met een half geknipt hoofd stapte ik in de auto. Eenmaal thuis, en bijgekomen van de schrik en de situatie, heeft T. mijn coupe afgemaakt. Het zag er pico bello uit! En die ambulancerit, van de Witte de Withstraat naar Dijkzigt, een ritje van 10 minuten, kostte destijds zo'n 600 gulden!