De eerste kinderen van deze generatie zijn nu vijftien jaar oud. Dat betekent dat ze binnenkort bij mij in de klas zitten. Dat betekent ook dat er een enorme kloof zit tussen deze generatie en de mijne. Ik herinner me nog de vaste telefoon met draaischijf, een zwartwit televisie en girobetaalkaarten. Zij herinneren zich geen tijd zonder smartphone, internet en geldautomaat. Zelfs dat laatste is voor deze generatie al een ouderwets apparaat, want betalen doe je met immers met je telefoon en contant geld is voor ouderen.
Zoals met alle generatiekloven zullen er heen en weer misverstanden en onbegrip zijn. En hoe groter de kloof hoe groter het onbegrip. Een valkuil waar ik niet in wil vallen. Ik wil bij blijven, proberen te snappen hoe deze generatie in het leven staat. Dat vereist een inspanning van mijn kant, want op 15-jarige leeftijd kan ik niet van deze jongeren verwachten dat zij zich in mij verplaatsten.
Hoe kan ik me beter inleven in de leefwereld van deze generatie studenten? Allereerst weet ik dat het niet interessant is om te horen hoe het vroeger was. Dat is zo af en toe wel okay, maar als je als docent de hele tijd zegt 'toen ik zo oud was als jullie' dan wordt het op den duur saai en haken de studenten af. 'Boeien hoe het was toen u jong was!'
Daarnaast moet ik als docent ook mijn lesstof aantrekkelijker maken. Alleen tekst en verder geen beeldmateriaal is uit den boze. Het lesmateriaal moet opgeleukt worden met filmpjes, anders verslapt de aandacht. Daarnaast is het natuurlijk wel de bedoeling dat ze de theorie ook tot zich nemen en moeten ze ook leren hun aandacht langer dan een paar minuten bij een onderwerp te houden.
Tijdens de les, nu is dat ook al zo, moet de telefoon in de tas blijven. Echter, de laptop staat wel op de tafel want bijna alle lesmaterialen zijn digitaal. En op een laptop kan je ook TikTok, Insta, Whatsapp en wat al niet meer installeren, dus ook hier is het aan mij om te zorgen dat de studenten daar niet mee bezig zijn als ze met de les bezig moeten zijn.
Gesprekken met studenten zijn nu ook al anders dan vroeger. Studenten zijn mondiger en dat zal alleen maar toenemen verwacht ik. Kortom, aanpassingsvermogen van de oudjes is gewenst!
Wauw, respect hier. Wat een zware taak lijkt dat mij, zeg. Voor de klas staan voor een publiek als dat. Doe het je niet na... :-p
BeantwoordenVerwijderenDank je wel. Het kan zwaar zijn, maar ook heel leuk! Ik moet er niet aan denken om voor een kleuterklas te staan, dat lijkt mij een heel zware taak.
VerwijderenDat laatste ben ik helemaal met je eens. Ik moest er ook niet aan denken. Een van mijn laatste directeuren dreigde wel eens als we een heftige discussie hadden: en nou stoppen hoor, anders zet ik je volgend jaar bij de kleuters. (dit in goede harmonie hoor).
VerwijderenHaha!! Ze zijn schattig hoor die kleintjes, maar geef mij maar kinderen of jongeren die al wat meer kunnen dan aan de zandtafel spelen, vingerverven, kleien of andere knutseldingen doen. Vooral het knutselen lijkt me verschrikkelijk! En dan daarna nog opruimen, misschien nog wel verschrikkelijker! 😲
VerwijderenIk heb drie maanden stage gelopen in de kleuterklas, in 2021, als 58 jarige. Dacht het met geduld wel te kunnen. Maar ik liep stuk op de hele dag dat opvoeden (niet elkaar slaan, geen eten van elkaar afpikken, niet elkaar van de schommel duwen). Of zo' n kind dat uitriep: 'Ja maar, ik WIL dat'. Die werd dus iets te vaak thuis gevraagd wat hij nou zelf allemaal zou willen.. En dan lag het mij op de lippen om te zeggen dat hij nu gewoon deed wat ik zei. Maar dat mocht dan niet, was niet empathisch.
VerwijderenIk zou precies zo zijn Ina! Ik zou het niet kunnen. Het past niet bij me.
VerwijderenUit directe bron kan ik vertellen dat mevrouw Niekje een van de meest gewaardeerde docenten op de opleiding is en zij haar studenten wel weet te boeien en haar lessen heel goed doordacht en voorbereid zijn.
VerwijderenEn Niekje, de betreffende student doet het goed op de vervolgopleiding.
Jee Wieteke, ik moet blozen 😊, en wat fijn om te horen dat het goed gaat met de vervolgopleiding!
VerwijderenTja ik ben dan nog van voor telefoon thuis en tv kwam ook pas later.
BeantwoordenVerwijderenWel leuk is dat ik foto's heb van die eerste keren, nu zijn er veel meer foto's en filmpjes maar niet zo specifiek van eerste keren.
Het zal zeker een uitdaging zijn deze leerlingen ook goed te begeleiden.
Krijgen jullie er ook adviezen over of bijscholing?
Ik zie mensen met duizenden foto's op hun telefoon. Ik vind het leuk om nog eens door een foto-album te bladeren en foto's te kijken. Ja, we krijgen zowel adviezen in de vorm van workshops, bijscholing komt ook voor. Veel erover lezen zodat je goed op de hoogte bent.
VerwijderenIk ben nog van geen telefoon thuis en ook geen telefoon bij een familielid of buren. Communicatie ging per brief of lijfelijk contact. Mijn oma kwam bij ons langs om te vertellen dat mijn opa een hartaanval had gehad en in het ziekenhuis lag. Op de fiets.
BeantwoordenVerwijderenOok tv hadden we niet, een "rijke" weduwe in de straat wel. Daar mochten alle kinderen in de straat op woensdagmiddag kindertv kijken.
Je bent denk ik van de generatie van mijn ouders, van hun ken ik deze verhalen ook.
VerwijderenIk vergat nog de briefkaart te vermelden. Een kaart formaat ansichtkaart, met een blanco voorzijde waar je je verhaal op kwijt kon.
BeantwoordenVerwijderenDe briefkaart ken ik ook nog!
VerwijderenHet is allemaal zo anders, dat bijna iedere vergelijking met 'toen' mank gaat. Ik begin er niet eens aan. Ik ging in de zestiger jaren naar de middelbare school. Deed net voor de Mammoetwet eind-examen, dus nog de oude situatie. Wel heel leuk om te horen en te zien hoe het onderwijs er tegenwoordig aan toe gaat. De gebruikte materialen zijn geweldig. Ik wou dat wij dat toen hadden gehad ipv die saaie boeken en dat krijtschoolbord.
BeantwoordenVerwijderenEn toch hebben we veel geleerd, ondanks de beperkte materialen van toen in vergelijking met nu. Soms heb ik zoveel leuk lesmateriaal dat ik keuzestress krijg, ik wil het allemaal gebruiken en daar is dan weer geen tijd voor! Ook vinden studenten van nu een documentaire van een half uur al lang, en nog langer kan ik ze bijna niet aandoen. 😣🤣
VerwijderenEr is momenteel een tvprogramma over een aantal eindexamenklassen te zien. Ik krijg er enorm de kriebels van: zoveel begrip voor sommige lamlendige, brutale en domme leerlingen! Worden ze daar nu beter van? Stel eisen, geef goed les, beloon goed gedrag en wie geen zin heeft, lekker laten vertrekken. "Hoe minder zielen hoe meer vreugd", zei mijn voormalige leraar oude talen altijd. Al die gesprekken en begrip, en oh zo zwaar en goh, je hebt het hele weekend gesnoven en gefeest en nu ben je moe? Wat zielig .. Of oh je kunt topsport en eindexamen niet combineren? Maak een keuze, zou ik zeggen.
BeantwoordenVerwijderenBen blij dat ik er niks meer mee te maken heb,
Marijke.
Ik heb de serie nog niet gezien. Ik ben aan de ene kant wel nieuwsgierig, maar aan de andere kant weet ik al meer dan 25 jaar hoe het is om het werk te doen en zal ik hooguit af en toe verbaasd of verwonderd, of ook geïrriteerd raken.
VerwijderenHet is voor een school lastig om leerlingen weg te sturen, ook al zijn ze nog zo vervelend, brutaal, lamlendig of wat dan ook. Dit is in het mbo waar ik werk iets, maar niet heel veel, makkelijker. Ik ben de meeste dagen met dit soort casussen bezig. Ook ik denk vaak dingen die ik hier beter niet kan opschrijven. Tegelijkertijd verdien ik er een goede boterham mee. Daarnaast... iemand moet het doen en niet iedereen wil dit doen! 😉
Ja, mooi gezegd dat wij veel beter zijn in ons aanpassen aan hen dan zij aan ons, en dat die bal dus bij ons oudjes ligt. Of misschien is het niet ons aanpassingsvermogen, maar dan op zijn minst ons inlevingsvermogen. Vraag zo'n puber eens zich in zijn moeder in te leven :-) En het houdt je zelf ook jong.
BeantwoordenVerwijderenWas natuurlijk altijd al zo. Het is iets van alle generaties, heeft niet eens zoveel te maken met de snelheid waarmee de technologie is veranderd. Jongeren kennen alleen hun eigen wereld en wij kennen de onze én die van hun (een beetje). Dus ja, gaat inderdaad om inlevingsvermogen..
VerwijderenHet brein is pas uitontwikkeld rond hun 25e, de gemiddelde leeftijd op een mbo ligt daar ruim onder. Dat stukje is het staartje van de ontwikkeling. Vraag je wel die compassie is het eigenlijk verwachten dat een kruipend kind kan lopen.
VerwijderenDat leerde ik jaren geleden ook en sindsdien kijk ik toch heel anders naar jongeren, ook naar onze studenten. Ze doen soms heel volwassen maar zijn dat nog niet. Mooie vergelijking!
VerwijderenIk denk vaak aan de onderwijzers van nu. Ik ken er jammer genoeg geen 1 persoonlijk. Daarom vind ik het leuk jou te volgen. Begrijp ik hoe "het nu is". Want wat is er ongelofelijk veel veranderd.
BeantwoordenVerwijderenHet verandert snel, misschien wel sneller dan ooit.
Verwijderen