hoofdzorgen

De mentale gezondheid van jongeren gaat achteruit hoorde ik maandag 19 januari in het programma Vroeg op NPO1 en later ook nog bij het NOS Radio 1 Journaal. Hier een link naar het nieuwsbericht.  

Ik kan het niet staven met cijfers, maar ik zie wel een verschil tussen toen ik in het onderwijs begon ( ruim 25 jaar geleden) en nu. De stijging van het aantal jongeren met problemen begon al voor de coronapandemie. De coronatijd heeft een grote groep jongeren geen goed gedaan. 

Naast de bevindingen uit het onderzoek heb ik er zelf ook wat ideeën over, en dat is met name omdat ik veel studenten van 16 tot 26 zie en spreek. 

Bij mij op school zijn vijf dagen per week een schoolpsycholoog en een gezins- en jeugdspecialist aanwezig voor de begeleiding van onze studenten. Ook is er een externe jongerenwerken die vier dagen per week op de locatie is maar ook op huisbezoek kan gaan wanneer een student lang niet op school is geweest. Wij kunnen deze extra zorg bieden omdat wij een zogenaamde plusvoorziening zijn. Er is meer geld beschikbaar voor deze specialistische hulp. Nog wel! 

Wat ik zie is dat jongeren veel dingen moeten, niet alleen van zichzelf maar ook van hun ouders, vrienden en onder invloed van sociale media. De prestatiedruk is hoog. De cijfers op school moeten goed zijn. Het uiterlijk moet perfect zijn, de vrijetijdsbesteding moet leuk zijn, het leven moet een feest zijn. Want als dat niet zo is, dan is er van alles mis met je. 

En dat is natuurlijk niet zo. Er is niets mis met je als je geen hoge cijfers haalt, niet op het hbo of aan de universiteit studeert. Gaat werken als je niet meer naar school wil gaan. 

Er is niets mis met je als je figuur niet hetzelfde is als dat van de fit boys en fit girls op TikTok. Als je geen zin hebt om je wenkbrauwen te epileren en je lippen niet laat inspuiten.

Er is niets mis met je als je in je vrije tijd gewoon op de bank hangt, of aan volleybal doet en niet gaat skiën of gaat zeilen en je vakantie niet doorbrengt op Ibiza maar in Twente of Drenthe. 

En ook is er niets mis met je als je leven niet een aaneengesloten reeks van leuke en spannende dagen is. Voor de meeste mensen is het namelijk heel normaal dat niet iedere dag een feestdag is. 

Maar vertel dat maar eens aan al die jongeren die zich sip, gedeprimeerd en zelfs depressief voelen. 

Bij mij op school doen we aan zogenaamde vroegsignalering. Wekelijks bespreekt een medewerker van het zorgteam samen met de mentor de klas. Alle studenten worden dan kort even tegen het licht gehouden. Zijn ze op school of niet, en waarom dan niet? Hoe zijn de cijfers? Hoe is het gedrag in de klas/in de school? Zijn er opvallende dingen? 

Indien er zorgen zijn rondom een student dan wordt deze aangemeld bij het zorgteam. Als coördinator van de zorg komen zij dus bij mij in beeld. Met de zorgmedewerkers bespreek ik wat wij kunnen doen, wie wat gaat doen en als er externen moeten worden betrokken dan regel ik dit. Zo hopen wij dat we de jongeren waar het niet goed mee gaat al in een vroeg stadium te kunnen ondersteunen en gaan we samen met de jongeren aan de slag. Samen omdat we de jongeren overal bij betrekken, het gaan immers om hen.