blik op oneindig

Onder de school is een grote fietsenstalling. De stalling is op de begane grond van een gebouw met vijf verdiepingen. Met een lange trap bereik je de ingang, die is op de eerste etage. Aan de achterkant van de school, op straatniveau, kan je via de dienstingang naar binnen. We hebben ook twee liften.

Om 7 uur gaat de fietsenstalling open. Dat doet onze facilitaire dienst. Om 20.00 uur wordt de fietsenstalling gesloten, dat wordt gedaan door de beveiliging. Die zijn vanaf 17.00 uur aanwezig. Bepaalde ruimtes zoals bijvoorbeeld de gymzalen, kooklokalen en de aula, worden verhuurd na schooltijd.

De school staat nu nog in 'het midden van nergens'.  Het gebied om de school heen is volop in ontwikkeling. Er worden flats en een hotel gebouwd. De komende jaren zullen deze bouwwerkzaamheden plaatsvinden en voor de nodige overlast zorgen. 

Er is een lange weg/fietspad/looppad vanaf het station naar de school. Een wandeling van ongeveer 10 minuten. Wanneer je bij de school aankomt zie je de lange trap naar boven én de ingang van de fietsenstalling.

Beetje idee van de lay-out? Okay, kunnen we verder.

Af en toe kom ik, wanneer ik naar huis ga, een mevrouw van mijn leeftijd tegen in onze fietsenstalling. Ze heeft altijd haar hondje bij zich, aangelijnd, en ook zeult ze een grote tas met zich mee. Ze kijkt in alle prullenbakken en in alle hoekjes en gaten in en om de fietsenstalling. Ze is op zoek naar blikjes.

Ik vertrek wat eerder dan de meeste mensen, leerlingen en studenten, en het is dus altijd vrij stil wanneer de dame en ik elkaar treffen. Een paar andere collega's hebben haar ook wel eens gezien, maar ik denk dat ik haar het vaakst zie.

De eerste keer dat ik haar zag heb ik haar niet aangesproken. Ik heb gedaan of ik haar niet zag. De daaropvolgende keer, ik had toen even navraag gedaan bij de directeur, heb ik haar wel aangesproken en zei ik haar dat ze hier niet mocht zijn. Uitgelegd dat het geen openbare ruimte is.

Ze schoot toen nogal uit haar slof en beet mij toe 'u heeft makkelijk praten met uw mooie baan en fijne spulletjes, u heeft natuurlijk een dik salaris en u hoeft uw statiegeldblikjes vast niet in te leveren om rond te komen!' 

Ik stond even met mijn mond vol tanden. Ik heb haar nogmaals netjes gezegd dat ze niet door de fietsenstalling mag lopen. Heb haar daarna een prettige middag gewenst en ben op mijn fiets gestapt en vertrokken.

Sinds die ontmoeting doe ik net alsof ik niet zie wat ze doet. Zet ik mijn blik op oneindig. Ze doet niemand kwaad, maak geen lawaai of troep. En als we toch oogcontact hebben dat knik ik vriendelijk. Want ja, ik heb inderdaad makkelijk praten met mijn fijne baan, mooie spulletjes en nul financiële zorgen, ik hoef geen blikjes te rapen om mijn inkomsten aan te vullen.