Dat spaghetti Italiaans eten is wist ik vroeger, toen ik nog een kind was, niet. Wij aten het niet vaak, eigenlijk alleen als we een dag op stap waren geweest en mijn ouders geen zin meer hadden om te koken. Dan ging er een pak spaghetti de pan in en in een andere pan een blikje geconcentreerde ossenstaartsoep. Dat was de saus. Verre van Italiaans natuurlijk.
Macaroni stond ook af en toe op tafel. Zoals veel Nederlandse gezinnen aten we dit met geruld gehakt, een uitje, prei en misschien nog wat groenten en vaak ook een pakje van Knorr of soortgelijk merk. Heerlijk vonden we dat. Maar natuurlijk ook verre van Italiaans.
Pizza kwam in de jaren zeventig van de vorige eeuw al helemaal niet op tafel. Mijn eerste kennismaking met de pizza was er eentje uit de supermarkt, verpakt in een kartonnen doos. Die gevallen uit de doos waren destijds, jaren tachtig, lang niet zo lekker als ze nu uit de vriezer kunnen zijn. En toch was het een traktatie, misschien ook, of juist omdat we dat niet vaak aten.
Omdat er op alle diepvriespizza's kaas zit, en mijn vader een kaasfobie heeft, besloot hij dat er ook pizza moest komen zonder kaas en er was maar een manier om dat voor elkaar te krijgen: zelf bakken. Dus ging hij aan de slag.
Met een pak Koopmans mix voor witbrood maakt hij een deeglap waarmee hij de hele bakplaat bedekte. Ook maakte hij zelf tomatensaus en bestreek de pizzabodem met deze saus. Daarna gingen er stukjes paprika en uienringen op. Een vierde deel van de bakplaatpizza werd voorzien van tonijn en op de rest van de pizza ging kaas. Gewone kaas uit de koelkast, niks Parmezaan, niks mozzarella, daar hadden we nog nooit van gehoord.
En zo aten wij af en toe plaatpizza. Net als onze spaghetti en macaroni niet op zijn Italiaans, maar wel heel lekker.
Mijn eerste echte Italiaanse pizza buiten Italië at ik vermoedelijk in Londen, maar dat kan ik me niet meer goed herinneren. Mijn eerste echte Italiaanse pizza in Nederland at ik begin jaren 90 bij Angelo Betti, een begrip in Rotterdam en helaas nu niet meer in bedrijf. Daar hadden ze trouwens ook verrukkelijk Italiaans schepijs en daar heb ik ook menig coupe van gegeten. Daarnaast ben ik twee keer in Italië geweest en heb daar het echte pizzawerk mogen proeven.
Wij bakten tot een paar jaar geleden ook zelf onze pizza's. Tot er in de wijk een heel goede pizzeria kwam die pizza's maakt die niet onder doen voor de originele exemplaren uit Italië. Daar gaan we wel eens eten of we laten pizza's bezorgen want een lekkere pizza op zijn tijd, daar zeg ik geen nee tegen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten