donderdag 24 september 2026

in de lift

Het schoolgebouw waar ik werk is groot en hoog. Er zijn een aantal verdiepingen en daarom zijn er liften. Twee stuks. Een in de linker- en een in de rechtervleugel.

In de beginjaren, ik denk in het vijfde jaar dat we het gebouw gebruikten, kwam men erachter dat in de liftten geen brancard past. Een collega die van de trap was gevallen moest met een hoogwerker uit het gebouw geholpen worden. Daarna is een van de liften vervangen voor een ruimer exemplaar. Gelukkig was de liftschacht groot genoeg.

Alle medewerkers hebben een liftpas. Deze pas geeft tevens toegang tot de school via de achterdeuren en kan gebruikt worden om de personeelsfietsenstalling te ontgrendelen.

Leerlingen en studenten hebben geen pas. Zij kunnen een pas aanvragen voor korte of langere tijd bij een blessure of andere aandoening. Soms is daar een doktersverklaring voor nodig, maar over het algemeen doen we er niet heel moeilijk over en maken leerlingen en studenten er geen misbruik van. 

Ik ben verantwoordelijk voor de uitgifte van de liftpassen aan studenten van het mbo. Ieder jaar wordt er door zo'n tien studenten een pas aangevraagd. Dat kan een pas zijn voor een paar weken, meestal bij een blessure of breuk. Een enkeling heeft een pas voor de duur van de studie. Dat zijn studenten met een medische aandoening die ook een doktersverklaring hebben.

Dit jaar zijn er voor het eerst aanvragen geweest van studenten met obesitas. Twee stuks tot nu toe. Deze jonge mensen, een jongen en een meisje, hebben allebei les op de bovenste verdieping van onze school. Dat zijn flink wat trappen en zij geven aan dat dit te zwaar voor ze is. Pijn in de rug, pijn in de knieën. 

Meestal is duidelijk waarom een student een pas nodig heeft. Soms vraag ik het en omdat ik geen arts ben vraag ik nooit door. Ik kan namelijk niet beoordelen of iemand wel of geen trappen kan lopen. Of mag lopen.

Bij de studenten met obesitas vind ik het wel lastig. Veel studenten hebben geen zin om trappen te lopen. Met een zware tas met laptop en andere spullen is het ook een heel gesjouw. Soms hebben ze les op verschillende verdiepingen en moeten ze tussen de lessen door ook nog wel eens traplopen. 

Maar wanneer ben je te zwaar om trappen te lopen? Moeten we daar een BMI aan koppelen? Moet ik een weegschaal in mijn kantoor neerzetten? Moet ik een doktersverklaring vragen? Moet ik vragen of ze geprobeerd hebben om af te vallen? Moet ik...

Ik denk dat deze jonge mensen het al moeilijk genoeg hebben met hun overgewicht en dat ze niet zitten te wachten op een gesprek hierover met mij. Ik heb, in overleg met hun mentor, de pas nu wel gegeven. Maar helemaal lekker zit het me niet. Ik vind hier iets van maar weet niet zo goed wat precies.


30 opmerkingen:

  1. Wat moeilijk!Het is te hopen,dat die studenten vrijwillig wel wat(minder zwaar) bewegen

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ben wel benieuwd *wat* je er dan van vindt. Maar dat weet je zelf ook nog niet precies, schrijf je . Is het dat het gevaar bestaat dat zonder screening of toetsing de deur opengezet wordt voor allerlei categorieën studenten die ook misschien recht op zo'n pas zouden hebben om allerlei uiteenlopende redenen ?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat weet ik dus niet zo goed. Ik heb aan de ene kant begrip aan de andere kant denk ik 'ga er wat aan doen'. Nee, ben niet zo bang dat er meer komen, die screening ging altijd goed dus zal niet echt veranderen. Maar ben wel bang dat er meer jongeren met obesitas komen in de toekomst.

      Verwijderen
  3. Ik zou zeggen: iedereen een doktersverklaring, behalve als je een been in het gips hebt oid. Voordeel is dat ook de obese leerlingen dan langs de huisarts moeten en daar wellicht worden doorverwezen naar een diëtist, lifestyle-coach (?) of andere specialist. Bovendien hoef jij dan geen moeilijke keuzes te maken. Want bij hoeveel kilo overgewicht mag je met de lift? Waar ligt de grens precies?
    Marijke

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Een doktersverklaring is soms niet meteen geregeld, als ze 's avonds bij de voetbaltraining hun enkel hebben verzwikt zijn ze niet altijd bij een arts geweest. Tot nu toe gaat het prima zonder, behalve natuurlijk bij langdurige (of chronische) aandoeningen. Precies, die laatste vraag vraag ik me ook af.

      Verwijderen
    2. Op de site van ons gezondheidscentrum staat een bericht over waarom HA geen medische verklaring meer afgeeft. Vertrouwensrelatie met patient komt onder druk te staan, etc. Het is echt lastig om zon verklaring nog te krijgen.

      Verwijderen
    3. Ja, dat klopt. Studenten met een chronische aandoening hebben meestal wel een ander iets als 'bewijs'. Een afsprakenkaart, een medicijn... dat soort dingen. En uiteindelijk komt het altijd aan op wederzijds vertrouwen en het gaat altijd goed tot nu toe.

      Verwijderen
  4. Dan realiseer ik me weer hoe ongelooflijk zwaar het is om al dat gewicht mee te moeten torsen. Alsof ze tientallen kilo's
    zandzakken mee te moeten torsen. Een vriendin van mij heeft het ook. Wandelen is ongelooflijk zwaar, zegt ze. En nu ze ouder wordt, wordt haar hele bewegingspatroon zo moeizaam. Ze is met koolhydraatarm eten wel 10 kilo kwijtgeraakt maar nog zoveel te gaan. Oordelen is altijd makkelijk. Laten we dat alsjeblieft niet doen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik oordeel niet, ik vraag me alleen af wanneer het traplopen niet meer kan, ik kan dat natuurlijk niet beoordelen, ik heb dus ook een pas afgegeven.

      Verwijderen
    2. Ik weet dat je niet oordeelt. Het is meer om evt. opmerkingen van anderen voor te zijn.

      Verwijderen
    3. Oh ja op die manier. Ja dat moeten we niet doen, sowieso niet.

      Verwijderen
  5. Vind het ook wel een dilemma...
    Aan de ene kant snap ik de last van de knieën... die worden extra belast door het gewicht....maar aan de andere kant denk ik ook van ja, beetje bewegen kan voor niemand kwaad en misschien juist voor deze studenten niet...
    Maar goed gedaan,kunt niet op de stoel van arts gaan zitten,ook al roept het vragen op.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het is ingewikkeld, ik zie meer jongeren die wat extra gewicht meezeulen en zij nemen wel de trap. De een zal ook sneller piepen dat het niet gaat dan de ander.

      Verwijderen
  6. Dat is inderdaad een lastig dilemma. Ik snap dat je de pasjes toch hebt gegeven, en ik snap ook dat het je niet helemaal lekker zit. Misschien moesten ze zelf ook wel een enorme drempel overwinnen om naar de pas te vragen. Hopelijk krijgen de studenten de hulp die ze nodig hebben.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat van die drempel voor studenten is ook wat ik heb bedacht, dat is ook waarom ik denk te weten dat ze het vast niet heel makkelijk hebben. Mensen oordelen snel.

      Verwijderen
  7. Oh wat kan ik me jouw twijfels en overwegingen goed voorstellen! Je zou zo graag willen dat er wat strijdkracht in zit om de uitdaging aan te gaan en de trap te nemen.Terwijl je ook de achtergrond niet precies weet of ze dat al heel lang geprobeerd hebben, of er (nog) heel hard aan werken. Wue weet wordt de situatie van hen wel duidelijker in de loop van hetvjaar. Heb jij ze zelf ook in een les?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik geef deze twee studenten geen les maar van een weet ik dat er in de afgelopen 2 jaar zo'n 20 kilo gewicht is bijgekomen, deze student zat hier namelijk eerder op school. Ben ook wel benieuw hoe ze zich ontwikkelen dit jaar.

      Verwijderen
  8. Met de plannen van het kabinet om Ozempic in het basispakket te doen ben ik er een beetje bang voor dat de motivatie om af te vallen minder wordt. Want ja, dan neem je toch een spuit. Wat stond je voor een moeilijke keuze maar inderdaad je weet je achtergrond niet.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik denk niet dat het zo zal werken als Ozempic in het basispakket zit. Ik denk dat mensen eerst moeten laten zien dat het op eigen kracht niet lukt of gelukt is. Maar dat moeten we nog afwachten.

      Verwijderen
  9. Al veel reacties, het is inderdaad lastig. Aan de ene kant is alle kleine beetjes extra beweging goed voor ze, maar als ze eenmaal boven zijn zouden ze ook minder geconcentreerd zijn en even moeten bijkomen en dan minder goed de les kunnen volgen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ze hoeven maar een keer, hooguit twee keer op een dag, de trap op. Dat lijkt me geen probleem voor de concentratie in de les, gaan ze 5 minuten eerder en kunnen ze bijkomen. Ik denk niet eens dat dat het probleem is, eerder de pijn aan gewrichten.

      Verwijderen
  10. Dat is inderdaad best lastig. Aan de ene kant zou je willen dat ze wat vaker de trap zouden nemen en aan de andere kant wil je ook dat ze levend bovenkomen. Vanmiddag moet ik naar iemand toe die sinds 2 jaar medicijnen gebruikt, waarvan ze veel is aangekomen. Die ken je haast niet meer terug en zoals het er nu naar uitziet is ze voorlopig ook nog niet van die medicijnen af. Je weet vaak niet waarom iemand te zwaar is.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat laatste klopt. Ik vraag ook niet waarom ze zo zwaar zijn, ik constateer het en doe er verder ook niet moeilijk over tegen de studenten, die zitten niet te wachten om mijn commentaar of mening over hun lichaam. Het is al ingewikkeld genoeg, zeker op die leeftijd.

      Verwijderen
  11. Dat vlieg je respectvol aan. Want je weet inderdaad niets van de achtergrond van het te dik zijn (en blijven). Neem aan de de scholieren zelf snappen dat spieren trainen belangrijk is om soepel te blijven en wel een trap op te kunnen blijven lopen. Of af. Blijft lastig. Weet van mijzelf dat ik ook niet zonder vooroordeel ben.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik heb in al mijn jaren in het onderwijs met zoveel verschillende jongeren te maken gehad en nog steeds te maken. Toen ik net begon kwam ik er gelukkig snel achter dat het niet achter iedere voordeur leuk en warm en liefdevol is. Dat jongeren met allerlei dingen te maken krijgen die mij gelukkig bespaard zijn gebleven. En nog steeds kan ik me verbazen. Maar het heeft er wel voor gezorgd dat ik niet meer snel oordeel en ook steeds minder vooroordelen heb.

      Verwijderen
  12. Lastig. Een echt dilemma. Als iemand die (bijna) standaard de lift neemt om naar de 2e verdieping te gaan (omdat de treden niet op standaard afstand zitten en ik te motorisch gestoord ben om daar normaal op te lopen) weet ik hoe lastig traplopen kan zijn. Zeker omhoog.
    Toch zou ik nooit een pas krijgen want geen doktersverklaring en geen zichtbaar bewijs. Wel hoorbaar. Kreunen, steunen en soms hijgen als een karrenpaard.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Voor mijn kantoor moet ik naar de vierde verdieping. Ondanks mijn dagelijkse sportroutine vind ik die trappen ook geen feest. Doe het toch een paar keer per dag, want niet altijd geduldig genoeg voor de lift. Met volle handen, als ik de werkdag begin, pak ik altijd de lift. Ook met volle handen liever niet op de trap naar beneden ivm valgevaar.

      Verwijderen
    2. Bij ons bedrijf is het officieel veiligheidsbeleid dat je met volle handen niet met de trap mag, dan ben je verplicht de lift te nemen. Trappen zijn een grote bron van ongevallen en bijna ongevallen in een kantooromgeving.

      Verwijderen
    3. Dat snap ik heel goed, ik ben zelf ooit, thuis, van de trap gevallen en nog steeds blij dat ik dat heb overleefd. Nu ga ik nooit meer een trap af met volle handen en ik zorg er altijd voor dat ik de leuning vast heb.

      Verwijderen