niet eerlijk

Er is al veel over gezegd en geschreven. In de pers, op blogs en sociale media. Het gebruik van diabetesmedicatie om af te vallen.

Enige tijd geleden las ik een stuk in The Guardian. In het kort zegt deze columnist dat er mensen zijn die het oneerlijk vinden dat dikke mensen nu kunnen afvallen zonder veel inspanning. En dat de dunne mensen, die er veel voor doen én veel voor laten, jaloers zijn op deze afvallers. En dat het dus nooit goed is wat de dikkere medemens ook doet. Als ze te dik zijn is het niet goed, als ze zijn afgevallen met behulp van medicijnen is het óók niet goed. 

Als een dun mens, dat ooit wel dikker was maar nooit obese, vind ik het lastig me te verplaatsen in mensen met obesitas. Ik heb een vriendin die obesitas heeft en al zo lang ik haar ken lijnpogingen doet. Soms succesvol, soms niet. En na zo'n succesvolle poging duurde het even maar kwam ze altijd weer aan en was ze weer net zo zwaar als voor het dieet. 

Ze heeft een paar jaar geleden van haar huisarts Saxenda voorgeschreven gekregen. Ze heeft nu een gezonder gewicht en blijft op dit gewicht zolang ze haar medicatie gebruikt. Ze betaalt dit inmiddels zelf maar heeft het er voor over om niet meer zo zwaar te zijn als ze was én om het contante hongergevoel niet meer te hebben.

Is het oneerlijk dat zij met medicijnen op gewicht blijft en ik door veel te sporten en gezond te eten? Ik vind van niet. Ik ben ook niet jaloers. Het kost haar een behoorlijk bedrag per maand. Ze weet niet wat de effecten van het medicijn zijn op langere termijn. Zodra ze stopt komt ze weer aan. 

Ik volg geen dieet, ik heb mijn leefstijl aangepast en hiermee stoppen lijkt me lastig, ik wil namelijk niet meer terug naar de tijd dat ik weinig bewoog en ongezond at. Ik voel me hier heel goed bij. Ik vind niet dat mijn vriendin zich in een benijdenswaardige positie bevindt. Integendeel, ik denk dat het ontzettend lastig is om op die manier op gewicht te moeten komen en blijven.