Wanneer ik uit mijn werk thuiskom doe ik meteen mijn ketting af en mijn oorbellen uit. Maandag greep ik mis, ik had nog maar een oorbel in, in mijn rechteroorlel was geen bel.
Toen ik ze die ochtend indeed besefte ik dat ze niet zo lekker sluiten. Maar er verder niets mee gedaan, wat achteraf erg dom was.
Ik vond het heel jammer maar legde me erbij neer. Het is maar een oorbel. Wel een mooie maar ik kon er weinig meer aan doen. Zo'n klein dingetje vind je niet meer terug. Ik schudde nog wat aan mijn kleding en keek nog even in mijn fietshelm en op de grond bij mijn fiets die voor het huis stond. Niets.
Ik kon die oorbel overal verloren hebben. In het schoolgebouw en onderweg naar huis. Misschien zelfs al onderweg naar school, ik heb er op de dag verder niet op gelet.
Geen beginnen aan om te zoeken. Ik zette de oorbel uit mijn hoofd. Ik heb nog andere oorbellen en ik hoef dus niet oorbelloos door het leven.
Wanneer ik op dinsdagochtend mijn fiets in de stalling zet, helm afdoe, tas afhaak, de stalling uitloop en het hek van het personeelsdeel achter me dicht doe besluit ik even op de grond te kijken, je weet maar nooit tenslotte.
Twee meter voor de ingang van het fietsenhok zie ik mijn oorbel liggen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten