zo was mijn week 34 / 2024

De blogweek start nu op zondag, zodat ik op zaterdagavond het weekoverzicht online kan zetten. Moet ik even aan wennen, ik vergeet bijna om iets te schrijven over afgelopen zondag.

zondag 18 augustus

Ik heb zin om te gaan sporten en het gaat lekker. Het bekende schone lei effect na 'the day before'.  Terwijl ik loop en fiets kijk ik de laatste aflevering van b&b vol liefde. Ik ben weer helemaal bij. 

De zesde, en daarmee ook de laatste vakantieweek, is begonnen. Voor mijn gevoel moet ik nu nog even alles eruit halen wat erin zit. Omdat ik gisteren alle was heb gedaan zijn er vandaag geen huishoudelijke taken. T. heeft vrijdag het hele huis al schoongemaakt dus we zijn echt vrij. 

Bij de bieb haal ik een boek op en lever ik er twee in. Dan fiets ik nog even langs de Turkse supermarkt, dat is de enige winkel in de buurt waar ze ongekookte rode bieten verkopen. Ik eet deze graag in mijn lunchsalade.

Ik maak een Marokkaanse groentestoof, genoeg voor vier porties. T. vindt er meestal niets aan en eet 's avonds nog een keer groentesoep en maakt daarbij een paar tosti's.

Omdat ik vastbesloten ben om mijn eetbuien te stoppen en mijn vrijheid rondom eten terug te winnen, lees ik Brain over Binge. Ik lees het niet helemaal, het eerste stuk sla ik over. Het is nu de vierde of vijfde keer dat ik het boek lees. Het inspireert en motiveert me.

maandag 19 augustus

Als je me al een poosje volgt dan weet je dat ik iedere zomervakantie een dagje naar Zierikzee ga, daar woont gepensioneerd oud-collega I. Ik ben er rond lunchtijd en we eten bij haar thuis. Daarna maken we een wandeling door het stadje en drinken we nog een kop koffie op een terras voor ik weer huiswaarts ga.

dinsdag 20 augustus

Ik heb geen plannen voor vandaag. T. is ook thuis en we hebben een lekker lui dagje. T. maakt alvast het eten klaar voor morgen. Een stoofschotel met de palmkool uit het groentepakket. Na een dag staan zijn dit soort gerechten lekkerder dan wanneer ze net gemaakt zijn.

Aan het begin van de middag begint het te regenen en ik vind het prima. Ik installeer me met een boek op de bank, laptop naast me, beetje lezen, beetje bloggen. 

woensdag 21 augustus

Vandaag voel ik de herfst al een beetje in de lucht. We hebben alle ramen en deuren open en een frisse lucht koelt het huis. Ik draag sinds lange tijd weer een lange broek en een jasje.

's Middags heb ik een afspraak met een collega. Ook een jaarlijks terugkerende afspraak om bij hem thuis in de zomervakantie thee te drinken. Ik ken hem nu meer dan tien jaar en zie op deze manier zijn kinderen ook groot worden. 

donderdag 22 augustus

Ik heb een drukke dag. Ik ga sporten. Thuis draait de wasmachine. Wanneer ik thuiskom hang ik snel de was buiten, drink ik koffie en eet ik mijn boterham. 

Dan naar de rijwielhandel, de banden van mijn 'snelle' fiets zijn leeg. De banden hebben ventielen waar ik geen pomp voor heb. Normaal pomp ik ze op school op, nu kon dat niet.

Vervolgens door naar de grote stad voor een boodschap. Daar ben ik even mee bezig. 

Weer thuis haal ik de was binnen, vouw alles op en leg het in de kast. Toen lunch en daarna naar school. Voor de zomervakantie ruim ik alles wat los ligt op in de kast. Tijdens de vakantie worden de vloeren gedaan en komt de schoonmaakploeg. Het kantoormeubilair staat daarna schots en scheef. 

Ik praat bij met mijn teamleider die, net als de andere directieleden en de administratie, gisteren weer zijn begonnen. Daarna ga ik naar boven, naar mijn kantoor en zet alles netjes, leg mijn spullen klaar en kijk even in mijn mailbox. Niets bijzonders, het kan allemaal wachten. Na anderhalf uur sta ik weer buiten. Nog even snel een boek ophalen bij de bieb en precies op tijd, voor het begint te regenen, ben ik thuis.

vrijdag 23 augustus

Op het moment dat ik uit de sportschool kom, regent het. Op het moment dat ik wegfiets van de markt, regent het. Op het moment dat ik de wasdroger aanzet om met behulp van de zonne-energie de was te drogen, regent het. 

's Middags is het droog en zonnig en ben ik thuis. Op een paar tussenjurkjes na ruim ik mijn zomerjurkjes, - broeken en -rokjes op. Die draag ik dit jaar niet meer. Ik zie dat het komende week nog warm wordt maar daar maak ik niet veel van mee omdat het in school vaak vrij fris is. 

zaterdag 24 augustus

Het vaste ochtendprogramma: sporten, koffie en dan  boodschappen doen bij de Turkse supermarkt en Lidl.  

Halverwege de middag gaan we naar een verjaardagsfeest van een vriend van T. De vriend wordt 60 en pakt groots uit. De uitnodiging was oorspronkelijk voor een feest op een buitenlocatie. Vanmorgen ontving T. een verandering van plan vanwege de slechte weersverwachting. Het is gezellig en ook al ken ik er niemand, ik praat met een aantal leuke mensen en drink een glaasje wijn. 

We blijven niet lang, het is benauwd en druk binnen. Terwijl we naar huis rijden begint het te stortregenen. T. heeft nog een afspraak en ik ben de rest van de middag en avond alleen. Ik maak een lekkere maaltijd voor mezelf klaar en eet een kom ijs met slagroom en advocaat als toetje. Vaak, bijna altijd, is alleen thuis zijn een eetbuitrigger. Dit weet ik en ik ben voorbereid. 

Direct na het eten krijg ik eetbuidrang. Ik pas de theorie uit Brain over Binge toe en bedenk dat dit mijn reptielenbrein is en dat dit een neurologisch verbinding is die ik moet doorbreken. Ik zie de 'urge' voor wat het is: neurologische junk. Ik doe er niets mee. Na verloop van tijd is de zin in een eetbui weg. 

Tot de volgende keer. Dan moet ik dit herhalen en niet reageren. En dat kan want uiteindelijk is mijn hogere brein*  in staat om mijn benen niet naar de keukenkast of koelkast te sturen. Is mijn hogere brein in staat om te bedenken dat ik net lekker heb gegeten en dat er geen reden of valide excuus is om mezelf, tot ik misselijk ben, vol te proppen. 

Volgende week lezen jullie hoe mijn eerste schoolweek is gegaan, want maandag ga ik weer aan de slag.

* hogere brein is een term die ik heb overgenomen uit het boek Brain over Binge

zaterdag 9 april 2022 - boek Brain over Binge

Jaren geleden las ik veel zelfhulpboeken om meer te weten te komen over eetstoornissen en vooral hoe er vanaf te komen. Ik denk dat ik alles wel gelezen heb inmiddels. Het heeft me veel kennis gebracht maar echt helpen deden ze niet. Daarvoor heb je natuurlijk ook meer dan een boek nodig. Je moet de theorie omzetten naar de praktijk, en dat is iets wat ik telkens niet of niet lang genoeg deed.

Er was een boek dat anders was. Dat boek vond ik online en was alleen verkrijgbaar in Amerika. Ik kon ik in Nederland niet als paperback kopen of lenen bij de bieb. De verzendkosten vanuit de VS waren enorm hoog en zo schafte ik voor het eerst een onlineboek aan. Destijds nog best wat gedoe maar uiteindelijk lukte het me om de digitale versie te kopen en op mijn iPad te downloaden. Dit boek heb ik nog en ben ik opnieuw gaan lezen. Het heet Brain over Binge en is geschreven door Kathryn Hansen.

Hieronder een aantal thema's uit het boek die ik zelf interessant vond. Het is een hele beknopte samenvatting, in het boek wordt over alles heel uitgebreid geschreven.

Hansen beschrijft hoe zij een restrictieve eetstoornis ontwikkelde en beschrijft haar eetbuien. Ze vertelt over de therapieën en medicijnen die ze kreeg en dat deze allemaal niet hielpen. Tot ze na een vreselijke eetbui weer eens op zoek was naar een zelfhulpboek en iets vond:  het boek Rational Recovery van Jack Trimpey. Dit boek ging over het stoppen van een alcoholverslaving. Het was voor haar dé sleutel naar succes om te kunnen stoppen met eetbuien.

Zij vertelt dat zij door dat boek op een heel ander denkspoor werd gezet en haar eetbuien niet meer zag als het resultaat van onderliggende geestelijke problemen maar als het probleem zelf. Als je geestelijke problemen de schuld geeft dan blijf je zoeken naar oplossingen en heb je altijd een excuus. Er zijn namelijk in een leven altijd zaken die niet leuk zijn, niet naar wens gaan of verdriet veroorzaken. Die veroorzaken geen eetbuien, die horen bij het leven.

Daarnaast leerde ze van Trimpey dat onze hersenen bestaan uit een zogenaamd reptielenbrein en een hoger brein. Het reptielenbrein zorgt dat we ademen, eten en ons willen voortplanten. Het reptielenbrein stuurt ons de hele dag door berichten om te kunnen (over)leven. Ons hogere brein is het deel van het brein waar beslissingen worden genomen. 

Het reptielenbrein wil graag eten wanneer er een periode van voedseltekort is geweest (restrictief eten / aan de lijn doen) en zendt dan een signaal uit. Het hogere brein kan beslissen om hier naar te luisteren of niet. Het reptielenbrein heeft geen controle over de vrijwillige spieren en kan er dus niet voor zorgen dat je naar de koelkast loopt en deze opent. Dat doet alleen het hogere brein.

Hansen vertelt dat haar reptielenbrein zo gewend was aan de eetbuien, dat het bleef aansporen tot meer. Toen zij besloot om de aansporingen te negeren en ze van een afstandje te bekijken bleek dat zij geen eetbuien meer kreeg. Ze kon zich volledig loskoppelen van deze 'urges'. 

Ze wijdt ook een hoofdstuk aan de oorzaak van de eetbuien. Zij legt de schuld bij het lijngedrag en overmatig bewegen. Het reptielenbrein registreert een constant voedseltekort en wil dat dit aangevuld wordt en geeft signalen die aansporen tot eten, véél eten. De aansporingen negeren en voldoende eten waren voor haar de oplossing naar een eetbuivrij leven.

Ik wil hier nogmaals benadrukken dat ik geen arts of wetenschapper ben, ik ben iemand met een restrictieve eetstoornis en eetbuien die er momenteel alles aan doet om de eetbuien te stoppen en de restrictieve eetstoornis en al mijn regels vaarwel te zeggen. Wat werkt voor mij werkt misschien ook voor iemand anders, maar iedereen heeft ook zijn eigen traject!

dagen aaneengesloten eetbuivrij: 21 

neurologische paden #1

Neurologische paden leggen in je brein.

Als je iets vaak doet, creëert dat neurologische paden in je brein. Eerst zijn het hobbelige paadjes, daarna zijn het olifantenpaadjes geworden. Je kunt dan op routine dingen doen, je hoeft er niet meer bij na te denken. Dat kan heel handig zijn, wanneer je aan het autorijden bent bijvoorbeeld. De handeling gaan als het ware vanzelf. 

Het kan ook in je nadeel werken. Dat is bij mij het geval wanneer het om de eetbuien gaat.  Iedere keer dat ik een eetbui heb wordt het pad in mijn brein een snelle en gladde route en wordt de eetbui daarmee makkelijker en vanzelfsprekender.

Boek

Nadat ik opnieuw het boek 'Brain over Binge' las besloot ik dat ik mijn eetbuien kan stoppen. Misschien herinner je je wel dat ik dat eerder al eens deed en toen 90 dagen eetbuivrij was. Een record. Zou ik nu voor altijd afscheid kunnen nemen van deze eetbuien? Ik denk het wel.

Hoe?

De eetbuien zijn een gewoonte, een olifantenpad, in mijn brein geworden omdat ik telkens toegeef aan de drang. Ik moet dus een nieuwe 'olifantenpad' vormen door consequent niet toe te geven aan de eetbuidrang. Hoe vaker ik niet toegeef, hoe makkelijker het wordt. Tot het pad weg is en er een nieuw pad is, een nieuwe gewoonte om geen eetbui te hebben. 

Zou het lukken? Kijk af en toe maar op het tabblad 'eetbuivrije dagen' bovenaan mijn blog. 

Ps: lees vooral mijn blog Brain over Binge via de link in dit artikel als je er wat meer over wil weten!

maandag 18 april 2022 - therapie

Ik wil nog wat kwijt over het boek Brain over Binge. Waar ik heel veel aan heb gehad waren de hoofdstukken waarin de schrijfster vertelde over haar behandelingen en gesprekken met psychologen en waarom dit niet werkte bij haar.

Ik heb die ervaringen ook. Ik heb me meerdere keren gemeld bij de huisarts voor een verwijzing naar een psycholoog. En iedere keer was ik enorm hoopvol dat deze psycholoog, samen met mij, de oplossing voor mijn probleem zou vinden. En dat ik dan na de behandeling een ander mens zou zijn. Een vrouw zonder eetstoornis. 

Ik was ook zo naïef om te verwachten dat tijdens de gesprekken duidelijk zou worden wat de oorzaak van mijn eetstoornis was. Want als ik dat wist, dan kon ik ergens de schuld aan geven en dit misschien verwerken of er mee leren leven en dan was dat een duidelijk afgerond iets. 

Was het maar zo makkelijk. Maar zo ging het natuurlijk niet De therapieën waren zeker niet voor niks, ik heb er veel van geleerd en een aantal dingen waar ik vaak tegenaan liep afgeleerd of beter mee leren omgaan. Maar de eetstoornis bleef, ik vond noch oorzaak, noch oplossing.  En daarin herkende ik wat Kathryn Hanssen ook schrijft. Het ligt niet aan problemen van vroeger of van nu. Het komt niet door mijn jeugd, mijn ouders of wie dan ook. Het eetbuiprobleem en de eetstoornis zijn ontstaan doordat ik ben gaan lijnen.

Lijnen omdat ik iets te zwaar was voor mijn gevoel, dit was ergens rond mijn 34e. Van BMI had ik destijds nog niet gehoord en ik stond ook niet vaak op de weegschaal. Ik stopte met roken en vond dat ik wat gezonder moest gaan leven. De eerste jaren samen met T. gingen we veel uit, naar cafés en restaurants. Ik dronk ook nog alcohol en snoepte meer dan nu. Ook aten we wat minder gezond dan nu. 

Ik ging geen specifiek dieet volgen maar gebruikte een boekje van Weight Watchers en ging punten tellen. En als je dat doet ga je, net als wanneer je calorieën telt,  restrictief eten. Ik had in mijn jeugd veel aan sport gedaan en was daar mee gestopt toen ik naar Londen verhuisde.  Ik fietste wel af en toe maar deed verder niets  aan beweging. Ik schreef me in bij een sportschool en al  gauw vlogen de kilo's eraf.  Ik kocht een goede fiets en ging ook vaker fietsen.

De eetstoornis is er stapje voor stapje ingekomen. Wat minder eten, dingen laten staan, geen alcohol meer, minder vlees eten en meer bewegen. En zo begon ik steeds strenger te zijn voor mezelf. 

Dit was een proces van jaren, geen weken of maanden. Het is erg geleidelijk gegaan. Mijn eerste eetbui herinner ik me niet meer.  Ik herinner me wel een aantal eetbuien uit deze beginperiode. Ik weet nog waar ik was en wat ik at. En terugkijkend kan ik ook maar een reden bedenken waarom ik eetbuien kreeg: restrictief eten en overmatig bewegen. Ik verbruikte meer energie dan ik binnenkreeg en als gevolg hiervan ging het reptielenbrein in de overlevingsstand. Dit hield in dat ik tijdens een eetbui voornamelijk calorierijk eten wilde, veel suiker en vet, om het energietekort aan te vullen. 

Bij een van mijn therapieën, speciaal gericht op boulimia,  heb ik wel geleerd dat lijnen aanzet tot eetbuien, maar zo duidelijk als Hanssen het beschrijft werd dat daar niet voor mij. Bovendien ging het veel meer over mijn persoonlijkheid en vervelende gebeurtenissen in mijn leven. Ik kreeg wat opdrachten mee, moest wat meer eten, wat minder sporten en ik stond iedere twee weken op de weegschaal. Dat laatste vond ik vreselijk want zwaarder werd ik niet. Ik schaamde me iedere keer weer en vond mezelf dan weer stom omdat ik niet had gedaan wat er van me gevraagd werd. Ik heb het 1,5 jaar volgehouden maar tenslotte zelf de stekker eruit getrokken. 

Misschien is nu de tijd rijp voor mij om dit aan te pakken, Misschien was ik er destijds niet aan toe. Hoe het ook zij, het lijkt te lukken om de eetbuien achter  me te laten. Nu de rest nog.

aantal dagen aaneengesloten eetbuivrij: 30

 

dinsdag 5 april 2022 - dit ben ik niet meer

Een soort mantra in mijn hoofd: 'dit ben ik niet meer'. Iedere keer wanneer ik denk aan een eetbui, al is het maar omdat ik even, heel kort, de zin in een eetbui voel opkomen, dan denk ik dit. 

Helpt het? Het lijkt erop dat het werkt. Ik was dit maar ben dit nu niet meer. En kan ik na twee weken zeggen dat ik niet meer die vrouw ben die eetbuien heeft? Als het niet na twee weken kan wanneer kan het dan wel? Wat mij betreft mocht ik het al zeggen na de laatste eetbui, alleen wist ik toen niet dat dat mijn laatste eetbui was. Was het mijn laatste eetbui? Dat weet ik nu natuurlijk nog niet. dat kan ik ik nooit zeggen, dus ik houd het er maar op dat dit zo was.

Is het nog een beetje te volgen allemaal? En hoe kan dat nou zo ineens, nadat het ruim 20 jaar eigenlijk nooit gelukt is?

Naar aanleiding van de reactie van Izerina (onder de mijmerboom ) om iets meer te vertellen over het boek Brain over Binge van Kathryn Hansen, ben ik een paar dagen geleden dit boek weer gaan lezen. En net als de eerste keer toen ik dit las, nu al weer jaren geleden, viel het kwartje. In het boek wordt een eetbui (binge) niet gezien als het resultaat van allerlei onderliggende problematiek, maar als het probleem zelf. 

Wanneer ik het boek weer helemaal heb gelezen zal ik hier uitgebreider op terug komen. Voor nu is het in ieder geval voor mij weer duidelijk, om te stoppen met eetbuien moet ik stoppen met eetbuien! Dit klinkt heel raar, dat begrijp ik. En ik wil hiermee absoluut een eetbuistoornis of boulimia niet bagatelliseren of zeggen dat iedereen die dit heeft er nu mee kan stoppen. Ik ben geen arts, geen wetenschapper en pretendeer niet dat ik weet hoe je van zoiets af kan komen. Ik ben alleen bezig met mijn eigen traject en dit is wat ik nu doe. Daarnaast betekent dit niet dat ik hiermee ook van mijn eetstoornis af ben. Eetbuien zijn (waren?) daar een onderdeel van. De eetregels zijn niet zomaar weg, dat vereist veel oefening en herhaling.

Dit ben ik niet, dat voelt goed om te zeggen en wil ik kunnen blijven zeggen. Ik ben iemand die geen eetbuien heeft en naar behoefte en zonder regels kan eten. Die persoon wil ik zijn! 

dagen aaneengesloten eetbuivrij: 17

ongelofelijk

Gek eigenlijk dat ik nu al twee maanden geen eetbuien heb gehad. Ik heb ze zeker 20 jaar gehad en dan ineens van de ene op de andere dag niet meer. Je zou haast denken dat ik een jokkebrok ben, maar dat ben ik dus niet. 

Toen ik het boek Brain over Binge (meer info) de eerste keer las heb ik geprobeerd om via de methode van deze auteur te stoppen met eetbuien. Toen lukte het 28 dagen. Het boek heb ik tussendoor nog een paar keer gelezen maar dacht dat het toch niet iets voor mij was. Dat was een aantal jaar geleden.

Tot ik na een enorme eetbui het weer zo ontzettend beu was, walgde van mezelf, baalde van het stiekem eten, het misselijk zijn, het slecht slapen, het er weer af moeten beulen in de sportschool, besloot ik om weer een serieuze poging te wagen. Ik las het boek nog een keer en in plaats van wachten tot een maandag, of een eerste dag van de maand, of het nieuwe jaar, startte ik meteen. En het lukte!

Hoe dat ging heb ik beschreven. Het is nog steeds niet altijd makkelijk. Vanmiddag, op de fiets in de regen onderweg naar huis kreeg ik heel veel zin in een eetbui. Moe van een week werken en nat van de regen zou ik mezelf daar even mee kunnen troosten. 

Toen ik thuiskwam was het hele huis al door T. schoongemaakt. Ik hoefde dus niets meer te doen. Ik heb een appel gegeten en mijn sportkleding aangetrokken. De eetbuidrang verdween tijdens het sporten. Ik heb een lekkere maaltijd voor mezelf gemaakt en met mijn benen omhoog wat suffe televisie gekeken na het eten. En zo kan ik vandaag weer een dag eetbuivrij erbij tellen!

dagen aaneengesloten eetbuivrij: 62

sportschool : loopband 25 minuten  -  fiets 30 minuten  -  0 krachtoefeningen gedaan

fietsen buiten: 15 minuten

lopen:  op het werk tig keer van de 1e naar de 2e en van de 2e naar de 4e en weer terug met de trap

dinsdag 29 maart 2022 - 10 dagen eetbuivrij

Wat is nou 10 dagen, dat stelt toch niets voor hoor ik sommigen zeggen. Voor mij is het lang. Zo lang lukt het meestal niet. Een paar jaar geleden heb ik een keer 24 dagen aaneengesloten geen eetbuien gehad. Ik had toen net het boek 'Brain over Binge' van Kathryn Hansen gelezen en haar strategie toegepast. Ik denk dat ik toen had moeten doorzetten, maar kan me niet meer herinneren waarom dat niet is gebeurd of gelukt.

Wat ik nu doe is deels gebaseerd op wat ik in dit boek heb gelezen. Het heeft te maken met je reptielenbrein en hoe je dat kan negeren. Tevens probeer ik minder restrictief te eten en mezelf goed te voeden en ook af en toe te trakteren. Zoals ik gisteren al aangaf lijkt dat nu te lukken.

Ik merkte vanmorgen na het ontbijt, een kom havermoutpap met appel en bramen, dat ik vol zat. Vaak heb ik na het ontbijt nog trek omdat ik de avond ervoor al te weinig heb gegeten. Gisteravond had ik heel lekker gekookt, een pan gebakken groentjes met quinoa, en daar een bord vol van genomen. Het restje in de pan heb ik ook nog opgegeten. En  daardoor was er geen sprake van eetbuidrang, het idee een eetbui te hebben staat me nu zelfs tegen. Dat kan morgen weer anders zijn, dus ik blijf op mijn hoede en ik juich nog niet. 

Vandaag was er een collega jarig, zij werd veertig en trakteerde taart. Er was een red velvet taart, een chocolademousse taart en een mokkataart. Ik had er in de ochtend geen trek ik, in de middag ook niet dus heb ik niet genomen. Vaak heb ik dan bij zulke traktaties wel trek en neem ik niet. Nu heb ik goed naar mezelf geluisterd en mocht ik het nemen maar had ik er echt geen behoefte aan. 

De aanmoedigingen en complimenten die ik in de reacties krijg helpen ook. Ik wil niemand, maar vooral mezelf niet, teleurstellen. En zo'n regeltje onderaan mijn tekst met het aantal eetbuivrije dagen is net dat extra zetje om door te gaan.

dagen aaneengesloten eetbuivrij: 10

zo was mijn week 39 / 2024

zondag 22 september

Om zeven uur wakker en er meteen uit gegaan. Er zijn wat dingen die ik voor de lunch wil doen en ik heb zin in de dag.

Ik begin met 'meal preppen' voordat ik ontbijt: ik kook sperziebonen en bieten voor mijn lunchsalade en doe tarwe in de rijstkoker voor een maaltijd later in de week. Ook vul ik de wasmachine en stel deze alvast in.

Ik maak mijn lunchsalade vast klaar en ondertussen kook ik mijn havermoutpap. Ik haal spullen uit de koelkast en de voorraadkast voor de Turkse linzensoep die ik na het sporten ga maken en snijd de groente.

Na het ontbijt ga ik sporten, het is een lekkere sessie, ik heb veel energie. Weer thuis hang ik de was buiten en pak ik, waarschijnlijk voorlopig voor het laatst, een tuinstoel om op het dakterras te genieten van een kop koffie en een boterham met pindakaas.

Ik breng een fietslampensetje terug naar de Lidl, ik had niet goed gekeken en dacht dat het via USB oplaadbare lampjes waren. Niet dus. Ook lever ik twee boeken, waarvan een paar bladzijden geleden, bij de bieb in. Ik reserveer later op de middag nieuwe boeken.

Ik maak de Turkse linzensoep en wanneer deze klaar is vul ik een pannetje voor morgen en twee bakken voor de vriezer. Dan is het tijd om te lunchen.

's Middags nog een laagje nagellak en mijn kleding voor de komende dagen uitzoeken. T. zorgt voor het eten dus ik kan de rest van de middag lezen en een serie afkijken. 

De zon verdwijnt achter een dik wolkendek en het wordt wat frisser in huis. De nazomer is ten einde. Jammer.

maandag 23 september

Ik heb vandaag een halve klas, een paar studenten denken dat ze vrij zijn omdat ze vanmiddag naar een beurs gaan. Dat is een bekende smoes die toch nog steeds wordt gebruikt, zelfs door derdejaars studenten. Ook is er een ziek en van de anderen weet ik het niet. 

Ik schuif mijn opdracht door naar volgende week. Vervelend voor de studenten die er aanwezig zijn, ik probeer me zo goed mogelijk aan de lesplanner te houden, want zij zijn er tenslotte wel. Maar deze opdracht is nuttig en leuk en dan is het zonde om  maar met de helft te doen. Hopelijk volgende week betere opkomst. Als er dan weer zo weinig zijn doe ik de opdracht toch, dan mist de rest hem en dat is hun gemis.

dinsdag 24 september

Ik begin mijn dag bij de voordeur van school, waar ik van acht tot half negen iedereen groet die binnenkomt. Ook neem ik twee telefoons van vmb0-leerlingen in beslag, deze moeten zij vóór binnenkomst in de tas doen en mogen er pas weer uit bij de kluis. En daar zijn we heel streng in!

Een dag vol afspraken met twee keer een pauze. De laatste afspraak met een student die na een intake was afgewezen en een tweede kans voor een gesprek heeft gekregen. Nu was hij wel goed voorbereid en morgen kan hij alsnog starten op een van onze opleidingen. 

Ik fiets voor de regen uit naar huis en meteen door naar de sportschool.. Als ik daar klaar ben is het niet meer droog. Ik word gelukkig niet zo nat dat ik andere kleren aan moet trekken. 

Ik maak het eten, lees de krant, doe de puzzel en begin in een nieuw boek. Als het wat is zet ik het op mijn lijst erbij.

woensdag 25 september

Wat volgens de voorspelling een natte dag moet zijn valt reuze mee. Ik zie zelfs af en toe een zonnetje.

Ik start met het wekelijks overleg met onze verzuimcoördinator en bespreek een aantal zorgelijke gevallen. Daarna is mijn agenda leeg en heb ik tijd voor administratief werk. Daar vul ik de hele dag mee en dat geeft een lekker gevoel, veel kunnen afvinken op mijn takenlijst.

donderdag 26 september

Donderdag verloopt meestal volgens een vast stramien vanwege wekelijks terugkerende afspraken. Ochtendoverleg met het team, dan plaatsingscommissie en daarna werkoverleg met mijn teamleider. Uit al die afspraken komen werkzaamheden die ik vervolgens ga uitvoeren. Een afspraak in de middag verviel, de collega waar ik de afspraak mee had werd elders opgehouden. Prima, plannen we een ander moment.

vrijdag 27 september

Het is herfst! Regen en wind en dat de hele dag. Regenkleding aan en ondanks het vieze weer na schooltijd toch even twee marktkramen aangedaan. Voor een paar centen mooie rode paprika's, sperziebonen en komkommers gekocht. Courgettes laten liggen want die heb ik al bij de Jumbo besteld, net als de broccoli. Helaas lees ik bij thuiskomst een bericht van de Jumbo dat zowel de courgette als de broccoli niet leverbaar zijn vandaag. Daar kan ik dan zo van balen.

Ik heb mezelf een vrije middag gegund, dus ik ga niet naar de sportschool. Ik ben vroeg thuis en maak van de gelegenheid gebruik om mijn zomerjassen van de kapstok te halen en ze op te bergen. Die trek ik niet meer aan dit jaar. 

zaterdag 28 september

Gisteravond een kleine eetbui. Vandaag gaat het door. Ik sta met mijn sporttas klaar maar besluit niet te gaan. Geen zin, te moe want slecht geslapen. En dat is meteen het excuus voor het eetstoornismonster om door te pakken. En daar bied ik geen weerstand aan. Het is wat het is. Ik pas geen Brain over Binge theorie toe, ik weet wat ik moet doen maar doe het niet. Ik snoep, ik eet, ik snoep nog meer en pas aan het begin van de middag stop ik. We gaan vanavond uit eten en ik wil dan ook gewoon kunnen eten en niet met een overvolle maag aanschuiven en geen trek meer hebben. 

Ik voel niet de behoefte om hierover verder te bloggen.  Al die verhalen over de werking van het brein, en dan zelf niets met die kennis doen. Ironisch, nietwaar?

Het bijhouden van eetbuivrije dagen op een apart tabblad is ook geen goed idee besef ik nu. Daarmee vergroot ik de druk die ik mezelf opleg. Die druk is al zo groot en omdat ik dan ook nog eens mijn lezers niet wil teleurstellen ben ik er meer mee bezig dan goed voor me is. Dus die verwijder ik.  Wil ik eigenlijk nog wel bloggen? Ik weet het even niet. Ik denk dat ik een pauze inlas, even de tijd nemen om te bedenken of ik verder wil met de blog en zo ja, op welke manier.