Als Mevrouw Niekje reageer ik regelmatig op blogs van anderen. En dat doe ik al jaren. Ik vind de anonimiteit prettig en zolang ik nog in het onderwijs werkzaam ben probeer ik anoniem te blijven. Dat zal niet voor de volle honderd procent lukken, ik heb een foto van mezelf op mijn startpagina, ik laat doorschemeren waar ik woon en werk en als je goed zoekt zal je me vast wel vinden.
Niet lang geleden werd ik benaderd door een journalist van een vooraanstaand landelijk dagblad. Hij was mij op het spoor gekomen door een reactie van mij op een blog over financiën, nu bijna twee jaar geleden. Door op mijn naam bij de reactie te klikken kwam hij op de pagina van Mevrouw Niekje en zo kon hij mij via email benaderen.
Hij vertelde wie hij was en waarover hij schrijft. Hij was bezig met een artikel over het afslaan van promoties op het werk. Omdat ik daar in mijn reactie op de blog mijn ervaringen en mening over had gegeven was hij geïnteresseerd in mijn verhaal. Hij vroeg me of ik mee wilde werken aan het artikel. Ik heb erover nagedacht en hem de volgende dag toegezegd dat me dit leuk leek. Na wat heen en weer mailen was er een belafspraak.
Ruim een uur hebben we gesproken. Deels interview en deels ervaringen uitwisselen. Een erg leuk gesprek waarin ik mijn verhaal goed kon doen. Wat mijn verhaal is? Hier een samenvatting van het artikel. In het originele artikel staat mijn volledige naam, die heb ik veranderd in Mevrouw Niekje. Ook heb ik een paar alinea's weggelaten.
Het vraagstuk
Goed nieuws: je leidinggevende is zo tevreden met je inzet dat zij of hij jou op het oog heeft voor promotie. Meer geld, uitdaging en verantwoordelijkheid liggen in het verschiet. Alleen – je wil helemaal niet gepromoveerd worden. Wat nu?
Waarom zou je een stap hogerop afslaan? En als je dat doet, hoe leg je dat je leidinggevende uit zonder de betrekkingen te schaden?
Reflectie
De stap naar een hogere functie zorgt voor veranderingen in je werk – en daarmee in je leven. Daarom is het altijd verstandig op zo’n belangrijk punt even uit te zoomen en te denken: wat wil ik eigenlijk op dit moment in mijn leven en past deze promotie daarbij?
„Wanneer je een hogere functie krijgt aangeboden, is dat vaak een mooi reflectiemoment”, zegt Bas Smeets (49), eigenaar van loopbaanbureau Het Passie Profiel. Volgens hem zijn er tal van redenen om promotie te weigeren. „Allereerst kan het zijn dat je op zo’n moment merkt dat het werk toch niet – of niet meer – past bij wie je bent. Bij een promotieaanbod kun je jezelf afvragen: ben ik nog dezelfde persoon die ik was toen ik dit vak inrolde en wil ik dit wel? Soms moet je concluderen dat je veranderd bent als mens en dat je wensen en waarden dat ook zijn.”
Dit besef komt bij sommige mensen pas later in hun carrière. „We leven in een carrièregedreven samenleving, hebben meegekregen dat werk belangrijk is en dat je steeds moet stijgen op de ladder. Dus gaan we daarin mee”, zegt Smeets. „Ook is het egostrelend om gevraagd te worden voor een hogere functie. Maar ook dan moet je je afvragen: is dit een logische vervolgstap voor mijn doelen en wil ik dit wel?”
Een andere reden kan zijn dat iemand volmaakt tevreden is in zijn of haar huidige functie. „Veel mensen die ik spreek, worden gevraagd voor leidinggevende functies en weten eigenlijk al dat ze dit niet willen”, aldus Smeets. „Ze worden blij met vakinhoudelijk bezig zijn en willen helemaal geen mensen aansturen.”
Dikwijls wordt onderschat hoe anders een managementfunctie is. „Vaak zie je dat mensen het proberen en er pas later achter komen dat zo’n leidinggevende functie niet bij ze past.”
Zo ver hoefde het voor Mevrouw Niekje (58) niet te komen. Ze werkt al vijftien jaar op een mbo-school en combineert nu functies als docent en zorgcoördinator – met veel plezier, benadrukt ze. Tweemaal kwam een functie als teamleider vrij, waarbij de directeur suggereerde dat zij zou solliciteren. Ze zou dan ook directielid worden. „Ik wist zeker dat ik het kon”, vertelt Niekje. Toch twijfelde ze geen moment: ze bedankte vriendelijk.
De verstoring van de werk-privébalans is niet het enige dat haar tegenstond aan de functie. „Je wordt een marionet van de raad van bestuur en bent dan bezig met resultaten behalen, verzuimpercentages, vroegtijdige schoolverlaters, cijfers… ik wil die druk niet.”
En dus blijft Niekje in haar huidige functie, waar ze zich naar eigen zeggen nooit hoeft te vervelen. „Ik wil zeker wat betekenen en kan dat als senior ook. Er wordt gebruikgemaakt van mijn ideeën en ervaring, en daardoor voel ik me gezien en gerespecteerd. Als ik ergens ruimte zie waar ik iets kan betekenen, trek ik taken naar me toe.
Veel werknemers vrezen dat weigering van een promotie de band met een leidinggevende en de eigen positie binnen bedrijf of instelling kan schaden, ziet ook Smeets. „Mensen zijn vaak bang dat ze hun baan zullen verliezen en de relatie met de werkgever slechter wordt. Soms durven mensen niet met hun leidinggevende over deze dingen te praten, maar mijn ervaring is dat je dat wel moet doen. De kans is dan groter dat je gezien wordt. En binnen de meeste bedrijven wordt steeds meer bespreekbaar.” Dit ervaart Mevrouw Niekje ook. Ze maakt haar voorkeuren duidelijk kenbaar en daardoor is afzien van een carrièrestap geen issue op de school. „Ik kan heel goed uitleggen waarom ik het niet wil, dat scheelt ook.”
Al is er geen garantie op succes. „Helaas zijn er nog steeds verhalen van ouderwetser ingestelde bedrijven die niet voor de wensen van werknemers openstaan”, zegt Smeets.
Wat hem betreft is niet open zijn naar je leidinggevende veel gevaarlijker. „Juist als je je níét uitspreekt, kan dit tot problemen leiden. Bedrijven willen geen mensen die op de verkeerde plek zitten, dus je kunt het beter samen over jouw professionele toekomst hebben.” Hij snapt dat dit eng kan zijn: „Werk is inkomen, en inkomen is veiligheid, dus het kan spannend zijn het daarover te hebben. Toch moet je dat gesprek aangaan.”
Dus
Er zijn diverse redenen om promotie te weigeren; bijvoorbeeld dat je in je huidige functie gelukkiger bent dan als leidinggevende. Als je zeker weet dat je een bepaalde functie niet wil, wees daar dan open over en leg uit hoe je je carrière de komende jaren voor je ziet. Het is voor jou én je werkgever belangrijk dat je op de juiste plek zit.
Ik denk: hee, ik heb dit al een keer gelezen. Jawel, in mijn krant. Omdat ik het een interessant onderwerp vind en het dus las toen het in mijn krant voorbij kwam. Leuk artikel!
BeantwoordenVerwijderenWat leuk Petra!
VerwijderenWat leuk dat hij je gevonden heeft! Interessant artikel. Want inderdaad, als je op je goede plek zit, waarom zou je dat willen veranderen. Hogerop is niet altijd leuker.
BeantwoordenVerwijderenNee, meer geld maar ook meer stress, ik vind het goed zoals het is.
VerwijderenIk hoop,dat mensen dit artikel lezen en het helpt om te juiste stap in hun leven (niet) te nemen. Ik heb ook altijd het lesgeven het leukst gevonden. Hooguit eens stagebegeleiding of vertrouwenspersoon,maar altijd contact met de leerlingen
BeantwoordenVerwijderenIk ken voorbeelden genoeg van mensen die in leidinggevende posities terecht zijn gekomen en het niet kunnen. Maar ja... dan die stap terug... die is toch ook moeilijk. Geld en status weer inleveren.
VerwijderenIk heb meegemaakt in bedrijven dat de beste verkoper verkoopleider werd. Dat heette toen zo. Het mislukte altijd en soms kon de beslissing worden teruggedraaid. Maar dat waren andere tijden. Er werd toentertijd heel weinig over dit soort zaken gecommuniceerd. Ik heb zelf wel promoties gehad met meer salaris en meer verantwoordelijkheid, maar dat waren mijn eigen keuzes en dan altijd bij andere bedrijven. Ik wilde geen leiding geven aan diegenen, die mijn collega's waren. Dat werkt niet. In een andere functie bij een ander bedrijf lukte dat wel.
BeantwoordenVerwijderenLeiding geven aan de mensen die eerst je collega waren is inderdaad niet de meest ideale startpositie.
VerwijderenGrappig, ik dacht meteen aan dat ik binnenkort ook weer interviews moet gaan afnemen. In elk geval met een gepensioneerd hbo docent aan een Brabantse hogeschool. Hij wil graag een face-to-face afspraak in plaats van videobellen dus dat gaan we in jan. doen.
BeantwoordenVerwijderenJouw artikel kende ik ook al, blijft gewoon heel leerzaam voor mensen om te lezen, je hoeft niet op de bovenste sport van de ladder te staan. Ooit gehoord van het Peter-effect? Iemand wordt op grond van prestaties op het werk doorbevorderd naar een hogere functie maar blijkt daar helemaal niet op zijn/haar/hun plek. Kan om niet passend bij persoonlijkheid gaan maar ook om taken niet passend/te hoog gegrepen of teveel prikkels, noem maar op.
De reactie die ik plaatste bij een andere blogger ging over het Peter principe, zo kwam de journalist bij mij terecht, dankzij Peter 😉.
VerwijderenCorrectie: het heet niet 'Peter effect', maar 'Peter principe'.
BeantwoordenVerwijderenMag allebei.
VerwijderenIk heb aan den lijven mogen ervaren dat een stap naar boven niet altijd dat is waar een mens blij van wordt. Inderdaad, meer dan één verandering. De stap opzij/terug was voor mij makkelijker te maken dan bijvoorbeeld voor mijn manager. Hij vond het maar niks. Tot de RvB ingreep en zei, 'wij willen haar houden, dus laat haar voor de zijstap gaan'. Daar ben ik de beste RvB nog steeds dankbaar voor.
BeantwoordenVerwijderenHet artikel is leuk. Het onderwerp nog deels taboe dus fijn dat je aan het artikel meegewerkt hebt.
De mensen in de RvB snapten het! Dank je, inderdaad ook nog een van de taboes rondom werk.
VerwijderenHogerop is niet altijd beter en ik heb talloze keren gezien (in de zorg) dat mensen kozen voor een leidinggevende functie, maar omdat ze vaak eerst deel uit maakten van het team, waar ze nu leiding aan moesten geven ging dat heel vaak mis. Ik had vanmiddag 2 journalisten van Het Parool, die mij interviewden voor de krant (m.b.t. de ingezonden brieven) ze wilden de gezichten erachter leren kennen. Komt (misschien rond de kerst in Het Parool), gisteren de fotograaf en dat vond ik best nog een gedoe zo'n foto.
BeantwoordenVerwijderenPrecies, maar om dat dan weer toe te geven wordt gezien als gezichtsverlies misschien. Leuk dat jij ook geïnterviewd bent! Mail je mij een link als het artikel gepubliceerd wordt?
VerwijderenLeuk! het volledige artikel had ik al gelezen. Zelf heb ik een aantal jaar geleden mijn functie als leidinggevende verruild voor een uitvoerende functie. Er speelde heel veel in mijn privéleven op dat moment. Ik heb nooit spijt gehad van mijn beslissing. Ik vond het fijn dat ik kon blijven werken om structuur te houden en afleiding te hebben maar had dit niet volgehouden in een zwaardere functie.
BeantwoordenVerwijderenLeuk dat je het origineel al had gelezen. Fijn dat je terug kon naar een uitvoerende functie. Ik snap dat, dat is ook wat ik het prettigst vind. Ik heb een tijdje wat leidinggevende taken gehad en dat ging prima, maar ik werkte mezelf op een gegeven moment een burn-out in. En dat wil ik niet nog eens meemaken.
VerwijderenIn mijn lange werkzame leven heb ik zoveel leidinggevenden meegemaakt en maar een enkele waar je echt wat aan had. Soms hadden ze zelfs geen idee wat voor werk hun "ondergeschikten" nu eigenlijk precies deden 😁.
BeantwoordenVerwijderenEn regelmatig meegemaakt dat alles beter liep als we als team gewoon deden wat ons werk was en individueel en samen de verantwoordelijkheid voelden en namen. Niet dat je daar later dan veel waardering voor kreeg. Ben ook regelmatig behoorlijk teleurgesteld in een paar.
Ben blij dat ik nu geen baas meer heb. Maar mag wel tweede in lijn baasje zijn voor Sienna.
Heel herkenbaar Lot. Ik heb ervaring met een paar heel goede leidinggevenden, maar ook met een paar die minder goed of zelfs slecht waren. Ik werk nu in een team waar we ook goed weten wat we moeten doen, toch is een goede leidinggevende ook bij ons belangrijk en momenteel zitten we in een transitieperiode en loopt het nog niet heel lekker. Ik merk dat ik wat dingen doe nu die bij een leidinggevende horen, maar dat is omdat ik er het langst van iedereen werk en de meeste ervaring heb. Is niet erg, want ik help graag. Ik werk me nu ook niet meer over de kop.
Verwijderen