Geen huisdieren. Althans, dat heb ik altijd gezegd. En tot februari 2024 hadden we ook geen huisdieren. Niet handig voor ons en ongezellig voor het huisdier, we werken allebei en zijn overdag van huis. Bovendien moet je in vakanties ook opvang regelen of het huisdier meenemen. Kortom: gedoe.
Een hond, een leuke die niet veel blaft, niet tegen je aan springt, niet kwijlt en niet stinkt en van een ander is, vind ik wel leuk. Voor even, een paar uurtjes.
Katten vond ik nooit leuk. Lastig uit te leggen waarom niet. Ik had er gewoon niets mee.
En toen kwam Max. Zoals ik al een keer vertelde was het niet de bedoeling dat Max bij ons zou komen wonen. Hij was samen met een poesje woonachtig bij iemand anders. Die persoon overleed en toen moesten we een huis voor de poes en de kater vinden. De poes had snel een nieuw thuis en was daar vanaf dag een ontzettend tevreden. De kater, Max, kwam bij ons. Tijdelijk. Dachten we. Geen asiel wilde hem hebben en na een aantal telefoontjes die steeds weer op niets uitliepen besloten we dat Max dan maar moest blijven.
Zelf had hij er ook weinig zin in, de eerste weken vertoonde hij zich niet. Maar toen hij eenmaal doorhad dat we het beste met hem voor hadden en we een heerlijk groot huis hebben om in te struinen, inclusief dakterras, kwam hij uit zijn schulp. Af en toe vind hij het fijn om geaaid te worden en sinds kort komt hij op schoot liggen.
Inmiddels is Max onderdeel van ons leven en zouden we hem niet meer willen missen.
Wat is Max een knapperd!
BeantwoordenVerwijderenWel heftig ook voor hem, hoe hij bij jullie terecht gekomen is. Hij zal zijn vorige baasje vast nog gemist hebben in de periode dat hij zich verborgen hield. Maar gelukkig is alles goed gekomen <3
Onze vorige kat is ook 'per ongeluk' bij ons beland. Hij kwam al vaak langs in de tuin en zo leerden we hem kennen. Toen zijn eigenaars verhuisd waren, kwam hij altijd naar hier terug. Ze zijn hem nog een keer komen halen maar dan hebben ze gezegd dat hij maar hier moest blijven. Vonden wij helemaal prima. Nadat we hem op 13jarige leeftijd hebben moeten laten inslapen (kanker) wilde ik er geen meer, vond het afscheid zo hartverscheurend (maar het enige juiste).
Maar intussen hebben we alweer iets meer dan een jaar een nieuwe kattenvriend, Dobby. Het was echt wel te leeg. En ook het idee van een zwerfkat een goede thuis te kunnen geven.
Ja, het is een mooie grote kat. Hij was inderdaad getraumatiseerd. Snap dat je zo'n beest niet onnodig lang laat lijden en dat je toch weer overstag gaat voor een opvolger. En ja, een zwerfkat een huis geven is ook nobel. Adopt, don't shop hoor ik wel eens.
VerwijderenDat is leuk om hem nu op schoot te hebben, lekker warm ook in de winter.
BeantwoordenVerwijderenVerder kan ik er een heel lang blog over schrijven, maar zal het beetje kort houden.
Bij ouders hadden we 2x hond die ging ook met de boot mee, geen probleem allemaal. Later kwam er ook een rode kater Koen.
Toen ging ik voor de liefde naar Den Haag en kwam in een schoonfamilie terecht die een Dierentehuis hadden, trimsalon en kattenopvang en ook regelmatig dierenarts spreekuur. Schoonvader was ook Rijks Gediplomeerd Castreur, stond op bordje bij de deur.
Gevolg we hadden altijd wel een hond kat of beiden in huis, vaak ook als crisisopvang.
Toen we scheiden ging de hond met ex mee en katten hadden we op dat moment niet.
Toen ik 5 jaar later huidige partner tegenkwam had hij Dobermann teefje, als pup gekocht en toen ruim jaar oud. Daarna kwam er afstandshond bij, toen die vrij snel na elkaar door ouderdom overleden kwam er een uit asiel en weer wat later een afstandshond van een kennis, toen die overleden waren kwam Sienna vai de site Verhuisdieren een Corona hondje. Allemaal Dobermann teefjes.
Zoals het er nu naar uit ziet is dit helaas de laatste, ze is nu 4 en gemiddeld worden ze 10-12 jaar.
Hij zit er nu iedere avond! Jij bent een echt dierenmens wist ik al. Dieren hebben het vast ook heel fijn bij jou/jullie. Sienna klinkt ook als een fijne hond.
VerwijderenWat een lieve foto! En wat fijn dat Max bij jullie een 'voor altijd huis en baasjes' heeft gevonden, ik denk dat Max nadat hij de spreekwoordelijke kat uit de boom had gekeken jullie zeer geschikt vond als personeel:-) Ik/wij hebben al jaren een kat, altijd maar eentje want geen mensen voor 2 of meer. Ik ben gek op katten en ook in onze vakanties zoeken katten ons (mij) altijd op, ik herinner me nog een vakantie in Zuid Frankrijk waar ik op de eerste dag een kat iets te eten gaf en ze (het bleken er 5) de volgende ochtend op het raam klopten voor eten, en daar stond ik dan in het vroege ochtendgloren...ook buiten 'zie' ik altijd katten die dan op de foto moeten (lukt bijna nooit goed). Nu al bijna 7 jaar gezelschap van Amy uit Werkendam.
BeantwoordenVerwijderenDank je. Ik vond het dus nooit leuk om katten te aaien of als ze bij me op schoot sprongen, maar dat is nu echt totaal anders!
VerwijderenWat een lieve foto! Ik kan kort zijn: ik ben een hondenmens. Ik ben in mijn tienerjaren allergisch geworden voor katten, toen ik regelmatig bij mijn tante kwam en uren met de kat op schoot zat. Dus ik ken het gevoel.
BeantwoordenVerwijderenZo'n allergie lijkt me vervelend, maar gelukkig geen last van hondenhaar dus.
VerwijderenWat mooi,dat jullie hem zo uit de schulp kregen
BeantwoordenVerwijderenJa, hij heeft het prima naar zijn nu!
VerwijderenWat kijkt Max lief en tevreden de camera in! Ik wens je een fijne kerstvakantie. Ik hoop dat je kunt uitrusten en een beetje aankomt, want ik schrik echt van je foto.
BeantwoordenVerwijderenMarijke.
Max is gelukkig ook heel lief en nooit ondeugend. Dank je wel, heel veel zin in de vakantie!
Verwijderenwat fijn dat Max bij jullie een nieuw huis gevonden heeft, maar wat vreemd dat het asiel hem niet wilde opnemen. Ik ben een kattenmens, heb een lieverd die uit het asiel komt.
BeantwoordenVerwijderenJa, dat vonden wij ook. Zij wisten niet dat wij hem toch nog liefdevol zouden opnemen in huis, anderen hadden hem ook op straat kunnen zetten.
VerwijderenWat een mooi verhaal. Max en jullie boffen. Het doet me ook aan onze Sarah denken. Wat gaf ze een plezier en liefde.
BeantwoordenVerwijderenMax geeft ons ook heel veel plezier, we moeten vaak lachen om de dingen die hij doet, het is allemaal zo onverwachts.
VerwijderenLeuk dat je zo veel plezier beleeft aan Max. En bijzonder omdat je eerst helemaal niets van katten wilde weten.
BeantwoordenVerwijderenIn mijn familie, mijn ouders, mijn broer en ik, zijn we van de katten, nooit honden gehad. Daarom moest ik in 1973 vreselijk wennen aan de hond van mijn eerste partner. Ik was van kind af aan bang voor honden, dat bij je op springen en dat blaffen, doodeng! Gelukkig was die hond zeer lief, een schat van een beest. Na de scheiding van deze partner, die overigens toevallig samenviel met de dood van die hond, heb ik niet weer honden gehad, wel katten.
Ik ben gelukkig niet bang van honden, maar kan me voorstellen dat mensen dat wel zijn. Jouw kat is natuurlijk nog niet zo lang geleden overleden, blijft verdrietig, maar ik weet ook dat je nu niet meer zoveel hoeft op te ruimen en te redderen. En je kan weer makkelijker weg van huis.
VerwijderenWat geweldig dat Max jou heeft uitgekozen om bij op schoot te zitten.
BeantwoordenVerwijderenIk word altijd heel rustig van een kat op schoot of een hond aan mij voeten.
Klopt, het is inderdaad heel fijn om zo'n warm beest op schoot te hebben, hij spint niet heel hard, maar je hoort wel een heel zacht gebrom in hem, zo lief!
VerwijderenAaah, zo fijn een beestje op schoot! Slapende ledematen heb ik er altijd voor over. Leuke foto
BeantwoordenVerwijderenDank je Mara. Ja af en toe moet ik even gaan verzitten of lopen, maar dat deert hem niet, komt ie meteen weer terug.
Verwijderen