Vorige week schreef ik al over het incident waarbij ik tijdens een bezoek aan de kapper flauw viel. Vandaag val ik nog een keer flauw.
Het is zomervakantie en we rijden over de snelweg in Frankrijk. We gaan terug naar huis. Op de heenweg en tijdens de vakantie reed de bestelbus, met al heel wat kilometers op de teller, nog goed. Op de terugweg krijgt de auto kuren. Ik rijd nooit zelf in deze bus, als het moet kan ik het, maar T. zit tijdens de vakanties achter het stuur.
Ik merk aan T. dat hij iets aan de auto merkt. In het begin laat hij er nog niet zoveel over los. Maar als je iemand al ruim 40 jaar kent dan heb je er weinig voor nodig om een gezichtsuitdrukking of een kleine verandering in gedrag te kunnen lezen.
De auto rijdt niet lekker, wat het precies was weet ik niet meer, maar T. maakt zich zorgen. De auto klinkt ook niet lekker meer en nu begin ik me ook zorgen te maken.
We rijden inmiddels op de ring rond Parijs. Het warm, het is druk, ik krijg het warm, ik maak me druk. De auto gaat steeds raarder doen, ik zelf ga me ook steeds ongemakkelijker voelen. We rijden langzaam op de rechterbaan. Ik zeg nog tegen T. dat ik me niet okay voel. Hij heeft zijn aandacht bij de weg en het drukke verkeer en heeft niet door dat ik me echt niet goed voel. En toen was er niets meer.
Als ik weer bij kom staan we op de vluchtstrook. Ik hang in mijn gordel en heb ook deze keer in mijn broek geplast. T. opent de deur en helpt me uit de auto. Ik ga in de snikhete zon in de berm zitten. T. haalt de gevarendriehoek uit de auto en helpt me in een fluorescerend geel veiligheidshesje.
Wat er daarna allemaal volgde is een lang verhaal. Na een boel geregel, heel veel wachten en nog veel meer gedoe zijn we zijn thuisgekomen, mét de auto op aan aanhanger. Een rit van acht uur met een paar plaspauzes. Om 3 uur 's nachts waren we thuis. Doodmoe maar blij en opgelucht.
Ik weet nu dat ik flauw kan vallen wanneer ik heel erg schrik of heel erg veel paniek ervaar. Ik kan dan een paar dingen doen, soms kan ik het flauwvallen voor zijn, maar niet altijd. Ik zeg het wel meteen als ik het voel aankomen, dan weet de ander in ieder geval wat er aan de hand is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten