blogmas 9 - eetherinneringen - chips

Een blog over chips. Niet omdat ik ze zo lekker vind, daar schreef ik eerder al wat over. Maar wel omdat ik er tijdens het schrijven van het eerdere artikel een eetherinnering over kreeg.

Mijn eerste keer in Engeland kreeg ik in mijn lunchpakket een eenpersoons zakje chips. Het zakje kwam uit een grote zak met daarin wel twintig kleine zakjes met verschillende soorten en verschillende smaken chips. 

Al in de jaren 80 kenden de Britten chips in vele smaken, maar er was een smaak die altijd en door iedereen werd gegeten: salt en vinegar (zout en azijn). Je moet er van houden en het is zeker geen gangbare smaak voor ons. De Britten doen zout en azijn over hun patat dus voor een Brit is het juist wel een bekende en geliefde combinatie. Naast deze zure chips waren er chips in de smaken bacon, kip, bbq, lente-ui met room, garnaal en kaas met uien. Paprikachips kenden zij dan weer niet. 

Ik was niet alleen verbaasd over de nieuwe smaken die ik ontdekte, maar nog veel verbaasder was ik over de chipsconsumptie. Die kleine zakjes gingen mee in de lunchpakketten en werden op kantoor of school verorberd. Overal waar je broodjes en sandwiches kan kopen kan je ook kleine zakjes chip kopen. En in de pub neemt bijna iedereen ook zo'n klein zakje bij z'n drankje. Ik heb in die jaren heel veel chips gegeten. 

Wat de Britten ook doen is een paar chipjes op hun sandwich. Niet alleen chips maar als extraatje op een ham- of kaassandwich. Een smakelijk en knapperige combinatie. Dat knapperige en dat zachte... dat is tenslotte ook waarom wij een boterham met speculaas eten. 

Voor mensen die voor het eerst in het VK komen kan het verwarrend zijn, wat wij chips noemen zijn bij de Britten patat, en zij noemen chips crisps. Maar dat terzijde.

Tegenwoordig zie je bij ons ook wat meer smaken en af en toe wordt er weer een nieuwe smaak gelanceerd zoals Joppiesaus. Wij hebben altijd chips in huis en nooit in andere smaken dan naturel en paprika. 

Naast mijn chipsherinnering uit Engeland heb ik ook een chipsherinnering van nog veel langer terug. In mijn kindertijd maakte mijn oma, de moeder van mijn vader die toch echt geen creatieve keukenprinses was, soms chips voor ons als we op visite kwamen. Oh, wat waren die lekker. Verser krijg je ze natuurlijk niet en ook al kon ik het toen niet vergelijken met een zak Croky of Lay's, ik weet zeker dat ze vele malen lekkerder waren.

Zoals ik in het eerdere artikel al schreef vind ik chips niet lekker. In ieder geval niet lekker genoeg om ze te eten. Wat ik wel af en toe eet zijn tacochips, die verkruimel ik dan over mijn chili of een andere bonenschotel. Zacht, warm en knapperig... een perfecte combinatie!